دو تظاهرات با خواست برابری و رفع تبعیض در ژنو؛ - گفت‌و‌گو با علیرضا (بهروز) نوایی by radiozamaneh

«یک‌صدا علیه شکنجه، زندان و سرکوب» - گفت‌وگو با پریسا پوینده by radiozamaneh

«یک‌صدا علیه شکنجه، زندان و سرکوب» - گفت‌وگو با شیوا محبوبی by radiozamaneh

در رابطه با قتل علیرضا شیرمحمدعلی، شرایط وقوع آن و مسئولیت‌اش با مسعود باستانی، روزنامه‌نگار و زندانی سیاسی پیشین به گفت‌و‌گو نشستیم. مسعود باستانی تا کنون چند بار به دلیل فعالیت‌های حرفه‌ای‌اش بازداشت شده است. او آخرین بار پس از اعتراض‌های مردمی به نتایج انتخابات ۱۳۸۸ بازداشت و پس از گذراندن شش سال زندان در تبعید، یکشنبه ۲۸ تیر آزاد شد. او بخش اعظم حبس‌اش را در زندان رجایی‌شهر کرج گذراند.

گفت‌وگو با سعید تقوی از پلاتفرم سندیکاهای کارگری سوئد - ایران by radiozamaneh

جمعه ۱۴ ژوئن ۲۰۱۹/ ۲۴ خرداد ۹۸، زنان سوئیس با خواست برابری جنسیتی و پایان خشونت علیه زنان‌، اعتصاب و تظاهرات کردند. جمشید پوران‌پیر فعال سندیکایی که از محل تظاهرات در ژنو با زمانه گفت‌و‌گو کرد، گفت: «امروز صدها هزار زن در سوئیس اعتصاب کردند. زنان در بسیاری از بخش‌های اقتصاد به سر کار نرفتند. در بسیاری از شهرها از جمله زوریخ، ژنو، برن و لوزان شهرها کاملا بلوکه و راه‌ها مسدود شدند».

۱۴ تن از فعالین سیاسی-مدنی داخل ایران، روز سه‌شنبه ۲۱ خرداد طی بیانیه‌ای در اعتراض به اوضاع نابه‌سامان کشور و استبداد حاکم بر آن، خواستار استعفای رهبر جمهوری اسلامی و تغییر قانون اساسی ایران شدند.

آنها در این بیانیه مشخصا رهبر جمهوری اسلامی و سردارهای حامی او را باعث ویرانی و واپس‌گرایی کشور می‌دانند:

«آگاهان ایرانی پیوسته از نظام خواستند به پاکسازی بسترهای سخیف و ناکارآمد جمهوری اسلامی اقدام کنند و با اتخاذ و بهره برداری از الگوهای دموکراتیک، از واپسگرائی و سقوط کشور به دام ویرانگری‌های سیدعلی خامنه‌ای و سردارانش بپرهیزند. اما دری!»

عباس واحدیان شاهرودی، نویسنده و فعال مدنی و از امضاکنندگان این بیانیه، معتقد است با توجه شرایط موجود، هر گونه تغییر و اصلاحی در چهارچوب نظام جمهوری اسلامی و وجود رهبر که عامل استبداد و دیکتاتوری است، امکان‌پذیر نیست. او در گفت‌وگو با زمانه در این باره می‌گوید:

«بعضی از اصول قانون اساسی الی‌الابد هستند و این‌ها غیر قابل تغییر هستند. در بطن قانون اساسی وقتی که سررشته همه امور را در اختیار یک فرد قرار داد و فردمحوری و استبداد و دیکتاتوری را بر مردم ایران دیکته کرد و در سال ۶۸ تمام و کمال قوام پیدا کرد و پایه‌های خودش را در قلب مردم ایران فرو کرد. اما این‌ها باز آمدند برای این که استبدادشان کوچک‌ترین غدشه‌ای به آن وارد نشود، متممی در قانون اساسی قرار دادند. اصل ۱۷۷ را شما وقتی که بازبینی می‌کنید، می‌-بینید که در هیچ مقامی، هیچ کسی حق این‌که بخواهد بازنگری در برخی موارد قانون اساسی داشته باشد را ندارد.»

امضاکنندگان این بیانیه این اقدام خود را یک حرکت ملی و فراجناحی می‌دانند و امیدوارند مردم ایران فارغ از اختلافات سیاسی و گروهی، به جمع حامیان آنها بپیوندند و با خیزش و مطالبه‌گری آگاهانه از استبداد سیستماتیک و غیرمسئول حاکم بر ایران گذر نمایند.

در برپایی نهضت سبز، فرآورده‌های موسیقی که با شتاب و هیجان ساخته و پرداخته شده بود اگر هم لنگی‌هایی داشت، در زیر پوشش شعرهای برانگیزاننده پنهان می‌ماند. در جمع این سه‌گانه، یعنی شعر و شعار و موسیقی، درست همانند دوره مشروطیت نقشی سازنده در جنبش ایفا می‌کرد.

همان شباهتی که در جنبش‌ها وجود دارد سبب شده بود که ترانه‌های زمان انقلاب ۵۷ که بی‌جا و به خطا به کار رفته بود، اینک در جای درست خود مورد استفاده قرار گیرد.

یکی از مشهورترین این ترانه‌ها که با سرود پهلو می‌زند، بازتاب واقعه خیابان ژاله در ۱۵ شهریور ۱۳۵۷ است. این ترانه نتیجه پیوند شعری است برانگیزاننده از سیاوش کسرایی و آهنگسازی حسین علیزاده. جمهوری اسلامی بیشترین استفاده تبلیغاتی را از این ترانه کرد، ولی در جنبش سبز بود که جایگاه واقعی خود را به‌دست آورد.

ترانه‌های اعتراضی را که به سبب همراهی با جنبش سبز، «سبز» نام گرفته است، از نظر محتوایی می‌توان عمدتاً به دو گروه تقسیم کرد: آن‌ها که چشم حسرت به گذشته دارند و به آنچه که از دست داده‌اند و آن‌ها که آرزومندانه به آینده می‌نگرند و جهان آرزویی که در آن آسوده نفس بکشند.

در میان شاعران نوآور چند تنی به عرصه ترانه‌پردازی نیز روی آورده‌اند و الحق که شیرین کاشته‌اند و اعتباری تازه برای ترانه‌های اعتراض فراهم ساخته‌اند. نام‌دارترین آن‌ها عبارت‌اند از: هوشنگ ابتهاج، سیاوش کسرایی و فریدون مشیری.

«ای شادی آزادی» سروده هوشنگ ابتهاج با آهنگی از کیوان ساکت، با صدای محمد رضا شجریان انتشار یافته است. شعر برای همین روزگار ما سروده شده و تاریخ ۱۳۵۸ را دارد. یعنی شاعر ۳۴ پیش حدس می‌زده که آخرین مقصد این انقلاب واپسگرا به دوزخی است که اکنون در آن به‌سر می‌بریم.