سراغ وطنیه‌ای می‌رویم که در تهران انتشار یافته و با ارکستر بزرگ اجرا شده است.

این وطنیه پیشینه‌ای بلند دارد. می‌گویند سازنده ملودی‌هایش موسیو لومر فرانسوی است که چهل سالی سرپرست موسیقی نظام در دارالفنون بود و درباره موسیقی بومی و ملی ایران هم مطالعاتی کرده است.

و اما تنظیم این قطعه از آن کیست مورد اختلاف میان دو سه تن از موسیقیدانان ایرانی است. به هر حال آنچه از تنظیم آهنگ پدید آمده با صدای دو خواننده گویا به اجرا درآمده است: شهرام ناظری و سالار عقیلی. کدام بهتر خوانده‌اند کار ما نیست. کار سالار را که ما شنیدیم تر و تمیز و تأثیرگذار بود. این نیز گفتنی‌ست که متن وطنیه را بیژن ترقی سروده است.

نیروی برانگیختنی که در این ترانه – سرود هست باعث شد که در ایام جنبش سبز پیاپی در رسانه‌های برونمرزی پخش شود.

در میان شاعران معاصر فریدون مشیری بیشتر با ترانه سازگاری پیدا کرده و آهنگسازان رغبت بیشتری به کار روی اشعار او پیدا کرده‌اند. مهم‌تر از همه پیام‌های انسانی مشیری است که تقریباً تمامی اشعاری را که او در سال‌های پایانی زندگی‌اش سروده، به خود اختصاص داده. پیام انسانی مشیری – شجریان در جریان جنبش سبز طرفداران بسیار داشت و زیر لب زمزمه می‌شد.