Kimimiz ebeveyn olmayı kendi sahip olduğumuz boşlukları doldurmak, kimimiz kendi yaralarımızı telafi etmek, kimimiz ısrarla nasıl gördüysek onu uygulamak, kimimizse bu kitabı yeni baştan yazmak olarak algılıyor ve elimizden geldiğince bir şeyler yapmaya çalışıyoruz...

Hiçbir evlilik, aile içi hiçbir ilişki usulen, zoraki veya mış gibi yaşanmasa keşke...

Karşına çıkan 2, 3, 5, hatta 10 olay veya insan, hayatın ve insanların bütününü, dolayısıyla geleceğini tanımlamaya yeterli olabilir mi?

Bir ilişkide değer görüp görmemeyi neden önemsediğimizi anlamak önemli diye düşünüyorum...

Yaptığı işin mahiyeti ve büyüklüğü ne olursa olsun, günün sonunda insan istiyor ki hak ettiği parayı kazansın, çabaları fark edilsin, takdir edilsin...

Bazen bir tat, bazen bir koku, bazen bir şarkı, bazen de öylesine bir andır bizi alıp götüren yuvaya...

Aynalar yalan söylemez, tıpkı bir dost gibi...

Kendimize yakın bulduklarımız, uzak durmaya çalıştıklarımız... geldik başkalarıyla olan ilişkimize...

Hayatı bir sınav veya mücadele olarak görmek de mümkün, bir yolculuk, bir tanıma ve gelişim süreci olarak görmek de...

Bu seride yaşamımızı etkileyen ilişkilerimize bakacağız. Yola en yakından başlayarak çıkacağız; Kendimizle olan ilişkiden...