הלכות תלמוד תורה פרק ב

אין דעם שיעור ווערן געלערנט הלכות תלמוד תורה פרק א’, וואס באהאנדלט די גרונטלעכע חיובים פון לימוד התורה. דער רמב”ם לייגט אויס ווער איז מחויב צו לערנען (און ווער איז פטור), די חיוב פון א טאטע אויסצולערנען זיין זון, דער אונטערשייד צווישן תורה שבכתב און תורה שבעל פה, און די סדר החינוך פון קינדער. עס ווערט אויך דיסקוטירט די פראגע פון פרויען לערנען תורה, די חלוקה פון לימוד אין דריי חלקים (מקרא, משנה, תלמוד), און די חיוב צו לערנען ביז דעם לעצטן טאג פון לעבן.

רמב”ם הלכות דעות פרק ז׳ לערנט די איסורים פון לשון הרע, רכילות, נקמה און נטירה. דער רמב”ם באשרייבט די אונטערשיידן צווישן א רכיל (וואס טראגט אינפארמאציע פון איינעם צום צווייטן), לשון הרע (וואס רעדט גנות אויף אנדערע), און מוציא שם רע (וואס רעדט שקר). ביי נקמה און נטירה לערנט דער רמב”ם אז א מענטש דארף מוחל זיין און מעביר זיין אויף אלע דברי העולם, ווייל די גאנצע וועלט איז הבל ביי בעלי השכל, און נאר אזוי קען מען האבן יישוב הארץ און שלום צווישן מענטשן.

This Shiur Also On

Watch on YouTube

Watch on Website

Read Transcript

English Transcript

Hebrew Transcript

Download from Dropbox

רמב״ם הלכות דעות פרק ו׳ לערנט וויאזוי א מענטש ווערט נמשך נאך זיין סביבה — זיינע חברים און אנשי מדינתו — און דערפאר דארף מען זיך מחבר זיין צו צדיקים און חכמים, און אוועקגיין פון א פלאץ וואו די מנהגים זענען שלעכט, אפילו אין מדבר אריין אויב ס׳איז נישטא קיין אנדערע ברירה. דערנאך ווערן באהאנדלט די מצוות פון ואהבת לרעך כמוך, אהבת הגר מיט צוויי מצוות עשה, לא תשנא בלבבך, הוכח תוכיח — סיי ווען יענער טוט דיר אן עוולה און סיי ווען ער גייט בדרך לא טובה — און דער איסור פון הלבנת פנים ברבים. דער פרק ענדיגט מיט די הלכות פון אלמנה ויתום, אז מען דארף זיין עקסטער סענסיטיוו צו מענטשן וואס זייער נפש איז שפלה, אפילו אויב זיי זענען בעלי ממון, און אפילו א רבי וואס מלמד זיי תורה דארף מאכן א „הפרש” און זיך פירן מיט זיי בנחת וברחמים גדולים.

This Shiur Also On

Watch on YouTube

Watch on Website

Read Transcript

English Transcript

Hebrew Transcript

Download from Dropbox

Related Content

Watch on YouTube

Watch on Website

Related Content

Watch on YouTube

Watch on Website

רמב”ם הלכות דעות פרק ג׳ שטעלט אוועק אז עקסטרעמע פרישות — זיך מונע זיין פון אלע גשמיות׳דיגע הנאות ווי עסן פלייש, טרינקען וויין, און חתונה האבן, אזוי ווי די קריסטליכע גלחים — איז א דרך רעה און א חטא, ווייל די תורה׳דיגע וועג איז דרך הממוצע, נישט קיין קצה. דער נזיר ווערט גערופן א חוטא ווייל ער האט זיך מונע געווען אפילו נאר פון וויין, און קל וחומר איינער וואס פאסט און האלט זיך צוריק פון אלע תענוגים. דערנאך ווערט מסביר געווען דער יסוד פון „כל מעשיך יהיו לשם שמים” — אז א מענטש זאל עסן, שלאפן, ארבעטן, און אלע גופניות׳דיגע זאכן טון נישט פאר די הנאה אליין, נאר אלס א מיטל צו זיין געזונט, כדי ער זאל קענען אנקומען צו דער לעצטער תכלית: ידיעת השם.

Related Content

Watch on YouTube

Watch on Website

Read Transcript

English Transcript

Hebrew Transcript

אין פרק ב׳ פון הלכות דעות ברענגט דער רמב”ם דעם משל פון א חולה הגוף וואס זיין טעם איז קאליע געגאנגען — אזוי אויך ביי חולי הנפשות, מענטשן וואס זייערע מידות זענען פארקרימט און זיי מיינען אז שלעכט איז גוט. די רפואה איז צו גיין צו חכמים און זיך מרגיל זיין אין דעם פארקערטן עקסטרעם — למשל א כעסן זאל זיך פירן ווי ער פילט גארנישט — ביז ער קומט צוריק צום דרך הממוצע. ביי גאוה און כעס אבער זאגט דער רמב”ם אז מען דארף שטענדיג בלייבן ביים עקסטרעם פון ענוה און רואיגקייט, ווייל די זענען מחלות וואס דארפן אייביגע רפואה. דער פרק באהאנדלט אויך שתיקה — אז מענטשן רעדן צופיל און א חכם זאל רעדן ווייניג ווערטער מיט אסאך תוכן — און דעם איסור פון גניבת דעת און חנופה, אז א מענטש דארף זיין תוכו כברו און נישט אפנארן אפילו מיט איין ווארט.

Related Content

Watch on YouTube

Watch on Website

Read Transcript

English Transcript

Hebrew Transcript

דער שיעור גייט דורך הלכות דעות פרק א׳ אין רמב״ם — די 11 מצוות וואס געהערן צו הלכות דעות (להדמות בדרכיו, אהבת ריעים, לא תשנא, תוכחה, לשון הרע, נקמה, א.א.וו.), און דער יסוד פון דרך האמצעית: אז יעדע מידה — כעס, גאוה, תאוה, ממון, שמחה — האט צוויי קצוות, און די ריכטיגע וועג איז די מדה בינונית וואס איז גלייך ווייט פון ביידע עקסטרעמען. ס׳ווערט אויך מסביר געווען דער חילוק צווישן א „חכם” וואס גייט בדרך הממוצע און א „חסיד” וואס גייט לפנים משורת הדין, וויאזוי מענטשן באקומען זייערע מידות (טבע, סביבה, אדער בחירה), און אז די מצוה פון „והלכת בדרכיו” מיינט זיך אנצוגלייכן צו די דרכים וואס דער אייבערשטער ווערט אנגערופן אויף זיי — חנון, רחום, קדוש — וואס דאס איז די דרך הממוצעת אליין.

Related Content

Watch on YouTube

Watch on Website

Read Transcript

English Transcript

Hebrew Transcript

דער שיעור גייט דורך רמב”ם הלכות יסודי התורה פרק י׳-י״א — וויאזוי מ׳טעסט א נביא: א נביא דארף נישט מאכן קיין שינוי מנהגו של עולם ווי קריעת ים סוף, נאר ס׳איז גענוג אז ער זאגט עתידות וואס ווערן פונקטלעך מקוים, און מ׳בודק אים מערערע מאל ביז ער באקומט א חזקה. דער הויפט חילוק צווישן א נביא און א קוסם איז אז דער קוסם טרעפט נאר אמאל צו, אבער ביים נביא מוז יעדע איינציגע זאך שטימען — אפילו א קליין פרט וואס שטימט נישט מאכט אים פאר א נביא שקר. דערצו ווערט באהאנדלט דער חילוק צווישן נבואה לרעה (וואס קען בטל ווערן דורך תשובה) און נבואה לטובה (וואס מוז אלעמאל מקוים ווערן), ווי א נביא קען באשטעטיגן א צווייטן נביא אן אותות ומופתים (ווי משה מיט יהושע), און דער איסור פון „לא תנסו את ה׳” — מ׳טאר דעם נביא נישט האלטן אין איין טעסטן נאכדעם וואס ער האט שוין באוויז

Related Content

Watch on YouTube

Watch on Website

Read Transcript

English Transcript

Hebrew Transcript