تا حالا شده انقدر خسته باشی که حتی حالِ استراحت کردنم نداشته باشی؟
یعنی نه از اون خستگیایی که می‌گی خب، امشب یه خواب درست‌وحسابی می‌کنم، فردا اوکی می‌شم.نه...یه خستگی دیگه رو می‌گم.اون خستگی که یه مدت طولانیه باهاته.صبح که پا می‌شی هست.شب که می‌خوابی هم هست.و بدتر از همه اینه که هرچی بیشتر می‌خوابی، هرچی بیشتر می‌خوای استراحت کنی، انگار کمتر حالت جا میاد.من یه مدت فکر می‌کردم مشکل از منه.فکر می‌کردم شاید تنبلم.شاید زیادی غر می‌زنم.شاید استراحت درستو بلد نیستم.ولی بعداً فهمیدم نه...خیلی از ما یه درد مشترک داریم.ما انقدر به دویدن عادت کردیم که دیگه وایسادن یادمون رفته.
انگار اگه یه لحظه ترمز کنیم، همه‌چی می‌ریزه بهم. انگار سکون یعنی باختن. انگار اگه یه کم سرعتت بیاد پایین، زندگی ازت سبقت می‌گیره و دیگه هیچ‌وقت نمی‌رسی. برای همینم حتی وقتی له شدیم، باز خودمون رو هل می‌دیم جلو. باز یه کار دیگه، باز یه پیام دیگه، باز یه برنامه دیگه. و کم‌کم اون‌قدر توی این دویدن گیر می‌کنیم که یادمون می‌ره اصلاً چرا راه افتاده بودیم.یه چیز عجیبی توی ما آدما هست.وقتی زندگیمون از کنترل می‌زنه بیرون، عجیب اینه که به جای اینکه وایستیم، به جای اینکه یه لحظه نفس بکشیم و ببینیم اصلاً چی داره سرمون میاد، بیشتر می‌دویم؛ انگار با دویدن می‌خوایم از آشفتگی فرار کنیم، انگار هرچی سرعت‌مون بیشتر بشه، درد کمتر حس میشه، انگار می‌تونیم با خسته‌تر کردن خودمون، صدای ترس و بی‌قراری رو توی سرمون خفه کنیم.انگار می‌خوایم با دویدن، زندگی رو له کنیم.انگار می‌خوایم ازش انتقام بگیریم.منم دقیقاً همین کارو می‌کردم.چون یه حس لعنتی همیشه همراهم بود.اینکه باید با سرعت برم جلو.اینکه باید بیشتر کار کنم.باید بیشتر تلاش کنم.باید بیشتر برسم.و می‌دونی مشکلش کجاست؟این مسابقه اصلاً خط پایان نداره.ما می‌رسیم، ولی بازم حس می‌کنیم نرسیدیم.من اردشیرم...و این‌جا رادیو فهمه.

خیلی از چیزهایی که فکر می‌کنیم “نمی‌تونیم”، بخاطر اینه هیچ‌وقت توش قرار نگرفتیم. نه اینکه واقعاً نتونیم. فقط امتحان نکردیم.
یاد گرفتم ارزش واقعی ما خیلی بیشتر از چیزیه که گاهی به خودمون میگیم.زندگی یه فرصت برای رشد کردنه، برای ساختن، برای بهتر شدن و برای برداشتن قدم‌های بزرگباید از دایره امنمون بیرون بزنیم، پیله‌ی عادت‌هامونو بشکنیم و با شجاعت زیر آفتابِ زندگی، پرواز کردن رو تجربه کنیم
من اردشیرم…
و اینجا رادیو فهمه

بعضی دردها اول زمین می‌زننمون.
خردتمون می‌کنن.
گیجتمون می‌کنن.ولی اگر ازش رد شیم…
یه چیزی بهمون میدن که جای دیگه پیدا نمی‌کنیم.یه جور فهم…
یه جور عمق…قوی بودن یعنی درد نکشیدن نیست…
یعنی گریه نکردن نیست…
یعنی وانمود کردن به خوب بودن هم نیست.قوی بودن یعنی… با همه اینا…
بلند شی.
اردشیررادیو فهم

این رادیو فهم ه.و راستش بخوام خیلی ساده بگم، اینجا قرار نیست اتفاق عجیب و خاصی بیفته.من خودم سال‌های زیادی با دغدغه‌ها و سؤال‌های مختلف زندگی کردم. خیلی وقت‌ها دنبال جواب بودم؛ برای تصمیم‌هایی که باید می‌گرفتم، برای حس‌هایی که نمی‌فهمیدم از کجا میان، و برای روزهایی که انگار یه چیزی سر جاش نبود.قرار نیست اینجا نسخه‌ای برای زندگی بپیچیم یا جواب همه سؤال‌ها رو پیدا کنیم، چون راستش خود من هم هنوز در حال یاد گرفتنم.شاید فقط هر بار کنار هم بشینیم و درباره چیزهایی حرف بزنیم که همه‌مون یه جورایی تجربه‌شون کردیم؛ نگرانی‌هایی مثل آینده‌ای که معلوم نیست چی توش منتظر ماست، تردیدهایی که موقع تصمیم گرفتن سراغمون میان، اشتباه‌هایی که بعداً بارها توی ذهنمون مرورشون می‌کنیم و سؤال‌هایی که بعضی شب‌ها قبل از خواب رها‌مون نمی‌کنن.درباره انتخاب‌هامون، ترس‌هامون، اشتباه‌هامون، و سؤال‌هایی که گاهی بی‌جواب می‌مونن.و شاید توی همین گفتگوهای ساده، همدیگه رو بهتر بفهمیم و کم‌کم چیزهایی رو ببینیم که قبلاً از کنارشان رد شده بودیم.قراره فقط با هم حرف بزنیم... درباره زندگی.