دیکتاتوریِ تاییدِ دیگران رو درونت بُکش. آرامشِ واقعیِ زندگی از اون روزی شروع می‌شه که می‌پذیری تو یک انسانِ معمولی هستی که اومده روی این زمین تا زندگی کنه، لمس کنه، اشتباه کنه، زمین بخوره و یاد بگیره؛ نه اینکه تبدیل بشه به یک بتِ بی‌نقصِ اخلاقی برای خوشی و تشویقِ بقیه.بندِ کفش‌هات رو شل کن، چایت رو با خیالِ راحت و بدونِ فکر کردن به فردا سر بکش، و امشب بدونِ استرسِ اینکه فردا باید چجوری دنیا رو از خودت راضی نگه داری، سرت رو بذار روی بالش. تو همین الانشم، بدونِ هیچ تایید، کامنت و مدالی، به اندازه‌ی کافی برای این دنیا بس و ارزشمندی.رادیو فهماردشیر

بدن درد بعداز باشگاه، بهای اینه که میخوایم از خودمون مراقبت کنیم خوش اندام باشیم.
خسته شدن از تمیز کردن خونه، بهای اینه که ما یه خونه داریم که توش آرامش داریم.
نگرانی برای بچه‌مون، بهای اینه که یه نفر رو توی دنیا داریم که از جونمون بیشتر دوستش داریم.
و خیلی چیزایی که خیلی ازما داریم برای داشتنش بهاشو میدیم ولی بهش اهمیت نمیدیم.
و نمی‌دونیم...
شاید ما خیلی وقت‌ها ناراحت نیستیم.
شاید فقط یادمون میره که داریم بهای چیزهایی رو می‌دیم که یه روزی آرزوشون رو داشتیم.
پادکست فارسیرادیو فهم

بعضی اتفاق‌ها تو زندگی ما، همون لحظه توی ذهنمون حک می‌شن. یه درد، یه ضربه، یه اشتباه بزرگ... و ما با خودمون قول می‌دیم دیگه هیچ‌وقت برنگردیم سراغ اون مسیر.و به خودمون میگیم"محاله یادمون بره."امکان نداره دوباره این کارو بکنیم"هرگز دوباره این آدمو انتخاب نمیکنیم."محاله دوباره اینجوری با خودمون رفتار کنیم."
اما زمان، بی‌صدا و بی‌رحم، کار خودش رو می‌کنه. چند سال بعد، وسط یه تصمیم، وسط یه رابطه، وسط یه کار، وسط یه بحران، یهو می‌فهمیم دقیقاً برگشتیم به همون نقطه‌ای که یه روز بابتش کلی هزینه داده بودیم.
و اون لحظه فقط یه جمله تو ذهنمون میچرخه:
"منکه اینو قبلاً زندگی کرده بودم..."
متوجه شدم: که ما آدما، فقط برای زندگی کردن به دنیا نیومدیم.
ما برای فهمیدن زندگی به دنیا اومدیم.
و فهمیدن، بدون تجربه کردن، تقریباً غیرممکنه. شاید بفهمیم ولی چیزی که با پوست و استخون تجربش کرده باشیم یه چیز دیگست.
اما مشکل اینجاست...
ما تجربه می‌کنیم، هزینه می‌دیم، درد می‌کشیم، خوشحال می‌شیم، شکست می‌خوریم، موفق می‌شیم، ولی خیلی وقتا مهم‌ترین قسمت ماجرا رو جا می‌ذاریم.دلیل و درسش رو.
من اردشیرم اینجا رادیو فهمه

تا حالا شده انقدر خسته باشی که حتی حالِ استراحت کردنم نداشته باشی؟
یعنی نه از اون خستگیایی که می‌گی خب، امشب یه خواب درست‌وحسابی می‌کنم، فردا اوکی می‌شم.نه...یه خستگی دیگه رو می‌گم.اون خستگی که یه مدت طولانیه باهاته.صبح که پا می‌شی هست.شب که می‌خوابی هم هست.و بدتر از همه اینه که هرچی بیشتر می‌خوابی، هرچی بیشتر می‌خوای استراحت کنی، انگار کمتر حالت جا میاد.من یه مدت فکر می‌کردم مشکل از منه.فکر می‌کردم شاید تنبلم.شاید زیادی غر می‌زنم.شاید استراحت درستو بلد نیستم.ولی بعداً فهمیدم نه...خیلی از ما یه درد مشترک داریم.ما انقدر به دویدن عادت کردیم که دیگه وایسادن یادمون رفته.
انگار اگه یه لحظه ترمز کنیم، همه‌چی می‌ریزه بهم. انگار سکون یعنی باختن. انگار اگه یه کم سرعتت بیاد پایین، زندگی ازت سبقت می‌گیره و دیگه هیچ‌وقت نمی‌رسی. برای همینم حتی وقتی له شدیم، باز خودمون رو هل می‌دیم جلو. باز یه کار دیگه، باز یه پیام دیگه، باز یه برنامه دیگه. و کم‌کم اون‌قدر توی این دویدن گیر می‌کنیم که یادمون می‌ره اصلاً چرا راه افتاده بودیم.یه چیز عجیبی توی ما آدما هست.وقتی زندگیمون از کنترل می‌زنه بیرون، عجیب اینه که به جای اینکه وایستیم، به جای اینکه یه لحظه نفس بکشیم و ببینیم اصلاً چی داره سرمون میاد، بیشتر می‌دویم؛ انگار با دویدن می‌خوایم از آشفتگی فرار کنیم، انگار هرچی سرعت‌مون بیشتر بشه، درد کمتر حس میشه، انگار می‌تونیم با خسته‌تر کردن خودمون، صدای ترس و بی‌قراری رو توی سرمون خفه کنیم.انگار می‌خوایم با دویدن، زندگی رو له کنیم.انگار می‌خوایم ازش انتقام بگیریم.منم دقیقاً همین کارو می‌کردم.چون یه حس لعنتی همیشه همراهم بود.اینکه باید با سرعت برم جلو.اینکه باید بیشتر کار کنم.باید بیشتر تلاش کنم.باید بیشتر برسم.و می‌دونی مشکلش کجاست؟این مسابقه اصلاً خط پایان نداره.ما می‌رسیم، ولی بازم حس می‌کنیم نرسیدیم.من اردشیرم...و این‌جا رادیو فهمه.

خیلی از چیزهایی که فکر می‌کنیم “نمی‌تونیم”، بخاطر اینه هیچ‌وقت توش قرار نگرفتیم. نه اینکه واقعاً نتونیم. فقط امتحان نکردیم.
یاد گرفتم ارزش واقعی ما خیلی بیشتر از چیزیه که گاهی به خودمون میگیم.زندگی یه فرصت برای رشد کردنه، برای ساختن، برای بهتر شدن و برای برداشتن قدم‌های بزرگباید از دایره امنمون بیرون بزنیم، پیله‌ی عادت‌هامونو بشکنیم و با شجاعت زیر آفتابِ زندگی، پرواز کردن رو تجربه کنیم
من اردشیرم…
و اینجا رادیو فهمه

بعضی دردها اول زمین می‌زننمون.
خردتمون می‌کنن.
گیجتمون می‌کنن.ولی اگر ازش رد شیم…
یه چیزی بهمون میدن که جای دیگه پیدا نمی‌کنیم.یه جور فهم…
یه جور عمق…قوی بودن یعنی درد نکشیدن نیست…
یعنی گریه نکردن نیست…
یعنی وانمود کردن به خوب بودن هم نیست.قوی بودن یعنی… با همه اینا…
بلند شی.
اردشیررادیو فهم

این رادیو فهم ه.و راستش بخوام خیلی ساده بگم، اینجا قرار نیست اتفاق عجیب و خاصی بیفته.من خودم سال‌های زیادی با دغدغه‌ها و سؤال‌های مختلف زندگی کردم. خیلی وقت‌ها دنبال جواب بودم؛ برای تصمیم‌هایی که باید می‌گرفتم، برای حس‌هایی که نمی‌فهمیدم از کجا میان، و برای روزهایی که انگار یه چیزی سر جاش نبود.قرار نیست اینجا نسخه‌ای برای زندگی بپیچیم یا جواب همه سؤال‌ها رو پیدا کنیم، چون راستش خود من هم هنوز در حال یاد گرفتنم.شاید فقط هر بار کنار هم بشینیم و درباره چیزهایی حرف بزنیم که همه‌مون یه جورایی تجربه‌شون کردیم؛ نگرانی‌هایی مثل آینده‌ای که معلوم نیست چی توش منتظر ماست، تردیدهایی که موقع تصمیم گرفتن سراغمون میان، اشتباه‌هایی که بعداً بارها توی ذهنمون مرورشون می‌کنیم و سؤال‌هایی که بعضی شب‌ها قبل از خواب رها‌مون نمی‌کنن.درباره انتخاب‌هامون، ترس‌هامون، اشتباه‌هامون، و سؤال‌هایی که گاهی بی‌جواب می‌مونن.و شاید توی همین گفتگوهای ساده، همدیگه رو بهتر بفهمیم و کم‌کم چیزهایی رو ببینیم که قبلاً از کنارشان رد شده بودیم.قراره فقط با هم حرف بزنیم... درباره زندگی.