رادیو تراژدی: شماره‌ی دوم ویژه‌ی جنگ

چه روزهایی را گذراندیم

سال‌ها پیش اندیشمندی در تعریف کلمه‌ی «ایران» گفته بود: «ایران یعنی مایی که خویشاوند همیم.» حالا در روزهای نه جنگ نه صلح، که هنوز تکلیف نبرد روشن نیست، ما در «رادیو تراژدی» سراغ اغلب شهرهای ایران رفته‌ایم، سراغ خویشاوندان و فک‌و‌فامیلمان که بعضی‌هاشان را ندیده‌ایم و شاید هرگز نبینیم. آن‌ها بودند که «روایت» کردند. نویسندگان، مردم عادی، شعرا، نمایشنامه‌نویس‌ها و خبرنگارها از مشاهداتشان گفته‌اند؛ از آن‌چه دیده‌اند و تجربه کرده‌اند. ما روزها و شب‌هایی را گذراندیم که هم جنگ بود هم زندگی در کناره‌اش جاری بود؛ کم‌وزیاد، گاهی با مشکل، گاهی سخت. این شماره درباره‌ی «ایران» است؛ ایرانی که وطن ماست.

در این شماره چهره‌هایی صمیمانه کمک‌مان کرده‌اند: مصطفی مستور، شمس لنگرودی، محمد رضایی‌راد، راد قنبری، مهدی ربی، الهام فلاح، منصور ضابطیان و البته تعداد زیادی روزنامه‌نگار که اسم تک‌تکشان را در پادکست برده‌ایم: زهره ترابی، مونا تاروردی، قاسم فتحی، فرزانه قبادی و... . همین‌طور ‌مردم عادی که بی‌منت و با روی گشاده، قصه‌ی زندگی‌ و تجربه‌هاشان را برای ما تعریف کرده‌اند؛ از یاسین در بوشهر تا حسین در اهواز، از عقیل در خارک تا مهنا احمدوند در کرمانشاه. از تک‌تک کسانی که به ما کمک کردنند سپاسگزاریم؛ حسام اسلامی، محمد شکیبانیا، روژین حسینی، مجتبی خالدی، تهمورث بشیریه، احسان مفیدکیا، دانش اقباشاوی و... هر کسی را که راهی باز کرد تا این شماره‌ی پادکست جان بگیرد.

موسیقی‌های بی‌کلامِ این شماره همگی انتخاب آثاری از ساخته‌های آرمان موسی‌پور بوده‌اند. ترانه‌های «گل میناب» با صدای رضا صادقی، «لاک سفید» با صدای امیر عظیمی، «لال» از یاس، «عصر حجر» از محسن نامجو و «حسبی‌الله» از محسن چاووشی هم مکمل این پادکست سه‌ساعت و نیمه هستند.

این واضح است که ما در روزهای جنگ، راوی زندگی آدم‌های عادی هستیم. راستش قرار نیست چیزی را فراموش کنیم.

کریم نیکونظر