Real Talks

Η ζωή στην πόλη δεν σταματά ποτέ, ειδικά το καλοκαίρι. Ανάμεσα σε meetings, μετακινήσεις, after-work βόλτες και εξόδους με φίλες, η καθημερινότητα απαιτεί ρυθμό, ευελιξία και μικρές στιγμές αυτοφροντίδας που μπορούν πραγματικά να κάνουν τη διαφορά.

Στο νέο μας vidcast από τη σειρά «Real Talks» η Μαρία Δεληγιαννάκη, Beauty Director του Queen, φιλοξενεί μία αναγνώστρια του μέσου η οποία μοιράζεται μας την εμπειρία της με τη σειρά Mela B3 και το Anthelios Anti-Dark Spots SPF50+ της La Roche-Posay και το πώς έχει εντάξει στο καθημερινό της skincare routine την προστασία της κατά των πανάδων.

Για δεκαετίες, η παχυσαρκία αντιμετωπιζόταν ως ένα ζήτημα προσωπικής ευθύνης. «Τρώει πολύ», «δεν έχει πειθαρχία», «δεν προσπαθεί αρκετά». Φράσεις που όλοι έχουμε ακούσει ή ακόμη χειρότερα, έχουμε πει. Σήμερα, όμως, η επιστημονική κοινότητα είναι ξεκάθαρη: η παχυσαρκία δεν είναι μια απλή συνέπεια κακών διατροφικών επιλογών, αλλά μια σύνθετη, χρόνια νόσος που επηρεάζεται από γενετικούς, βιολογικούς, ορμονικούς, ψυχολογικούς και περιβαλλοντικούς παράγοντες. Κι όμως, παρά την πρόοδο της επιστήμης, οι μύθοι εξακολουθούν να κυριαρχούν. Την ίδια στιγμή, τα στοιχεία προκαλούν έντονο προβληματισμό. Σύμφωνα με πρόσφατα δεδομένα της μελέτης ΕΜΕΝΟ, δύο στους τρεις Έλληνες ζουν σήμερα με υπέρβαρο ή παχυσαρκία, γεγονός που αναδεικνύει ότι πρόκειται για ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα δημόσιας υγείας της εποχής μας.

Με αφορμή αυτή την πραγματικότητα, στο νέο επεισόδιο «Real Talks» και στη σειρά vidcast του Queen.gr, φιλοξενούμε τον Αλέξανδρο Μουρουγλάκη, Ειδικό Παθολόγο και Πρόεδρο της Επιστημονικής Επιτροπής του Πανελλήνιου Συλλόγου Παχυσαρκίας, σε μια συζήτηση που στόχο έχει να απαντήσει με επιστημονική τεκμηρίωση στα ερωτήματα που απασχολούν χιλιάδες ανθρώπους.

Μιλάμε για τη διαφορά ανάμεσα στο υπέρβαρο και την παχυσαρκία και τους πραγματικούς παράγοντες που οδηγούν στην εμφάνιση της νόσου. Αναλύουμε τις σοβαρές επιπτώσεις της παχυσαρκίας στην υγεία, τις ιδιαίτερες προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες σε περιόδους όπως η εγκυμοσύνη και η εμμηνόπαυση, αλλά και τις σύγχρονες θεραπευτικές μεθόδους και θεραπείες που αλλάζουν τα δεδομένα στη διαχείρισή της.

Παράλληλα, συζητάμε για τον ρόλο της πολυεπιστημονικής ομάδας στη θεραπεία, τις διαθέσιμες φαρμακευτικές επιλογές, τις πιο προσιτές λύσεις, αλλά και το πώς μπορεί ένας άνθρωπος να προσεγγίσει την απώλεια βάρους με ασφάλεια και διάρκεια, χωρίς εξαντλητικές δίαιτες και μη ρεαλιστικές προσδοκίες.

Ίσως, όμως, το σημαντικότερο κομμάτι αυτής της συζήτησης να είναι το κοινωνικό στίγμα. Γιατί, ακόμη και σήμερα, οι άνθρωποι που ζουν με παχυσαρκία ή επιλέγουν να ακολουθήσουν μια φαρμακευτική θεραπεία έρχονται αντιμέτωποι με προκαταλήψεις, ενοχές και κριτική. Και αυτό μπορεί να επηρεάσει όχι μόνο την ψυχική τους υγεία, αλλά και την ίδια τη θεραπεία τους. Το πρώτο βήμα για να αλλάξει ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε ένα τόσο σημαντικό ζήτημα υγείας είναι να μιλήσουμε «αληθινά» γι’ αυτό. Γι' αυτό δημιουργήσαμε και αυτήν τη συζήτηση: για να αφήσουμε στην άκρη τους μύθους, να ακούσουμε την επιστήμη και να δώσουμε χώρο σε έναν διάλογο που αφορά πολύ περισσότερους ανθρώπους απ' όσους ίσως φανταζόμαστε.

Η Μαρία μπορεί να μην έχει διαβεί ακόμη το κατώφλι της εμμηνόπαυσης αλλά είναι πλήρως ενημερωμένη για το στάδιο αυτό που αφορά τη γυναίκα. Διαβασμένη, προετοιμασμένη και έτοιμη να αγκαλιάσει αυτή τη φάση της ζωής της όταν την επισκεφθεί.  Η Μαρία μιλά για τα στερεότυπα και πως αυτά «πνίγουν» μια γυναίκα όπως επίσης αναφέρθηκε και στο γεγονός πως μια γυναίκα πολλές φορές είναι δακτυλοδεικτούμενη από μια άλλη γυναίκα και πως αυτό της μοιάζει ανεξήγητο. 

Θεωρεί πως το ανδρικό φύλο είναι εντελώς ανίδεο σε ό,τι αφορά την εμμηνόπαυση και πως αυτό θα πρέπει να αλλάξει γιατί η γυναίκα χρειάζεται στήριξη και υποστήριξη. Καταθέτει το προσωπικό της βίωμα σε ό,τι αφορά την αρνητική κριτική που έχει δεχθεί στο παρελθόν η οποία όσο δυνατή και αν προσποιήθηκε πως είναι, την πλήγωσε βαθιά.

Η Βαλέρια βρίσκεται στο στάδιο της περιεμμηνόπαυσης. Η νέα αυτή φάση της ζωής της, της έχει φερθεί με το γάντι όπως παραδέχεται η ίδια καθώς τα συμπτώματα που βιώνει μέχρι στιγμής δεν την έχουν επηρεάσει σημαντικά. Θεωρεί πως ενώ ως κοινωνία έχουμε κάνει κάποια βήματα προς τα εμπρός για την άρση των προκαταλήψεων γύρω από τις ορμονικές αλλαγές που βιώνουν οι γυναίκες, , παραδοσιακές αντιλήψεις βαθιά ριζωμένες στην κοινωνική μας συμπεριφορά δεν συμβαδίζουν, σε ό,τι αφορά την πλήρη αποδοχή του γυναικείου φύλου, σε κάθε φάση της ζωής του. 

Αν πριν ήταν πριγκίπισσα, τώρα είναι βασίλισσα διότι έχει περάσει σε άλλο στάδιο, εκείνο που της επέτρεψε να αποδεχτεί καλύτερα τον εαυτό της, να νιώθει πως έχει να αποδείξει λιγότερα στους γύρω της και να μπορέσει να κάνει μια καλύτερη ενδοσκόπηση ακούγοντας το σώμα αλλά και την ψυχή της.

Η Μαριάννα Τουμασάτου περιγράφει με πάσα ειλικρίνεια την έλευση της εμμηνόπαυσης στη ζωή της καθώς επίσης και όλα τα στάδια των ορμονικών μεταβολών που βίωσε. Η ίδια καταθέτει πως ήταν μια εφιαλτική οκταετία κατά την οποία παρατηρούσε τόσο τον εσωτερικό της κόσμο να κλονίζεται αλλά και την εξωτερική της εμφάνιση να επηρεάζεται. 

Συνδέει την διακοπή της περιόδου της και την αρχή της εμμηνόπαυσης με την ασταθή υγεία του πατέρα της περιγράφοντας δύο σώματα σε μια ψυχή. Το σωματικό της βάρος έγινε θέμα σχολιασμού σε τηλεοπτικές εκπομπές, πράγμα το οποίο ενώ ήθελε να την αφήσει ανεπηρέαστη, τελικά δημιούργησε μια πληγή. Επιφανειακή ναι μεν, αλλά πληγή. Τονίζει πως οι άνθρωποι δεν κρίνονται από την ηλικία, παρόλα αυτά, οι ρόλοι που της ανέθεταν άλλαξαν όσο εκείνη άλλαζε ηλικιακό πεδίο.

Η Μαριάννα Τουμασάτου περιγράφει με πάσα ειλικρίνεια την έλευση της εμμηνόπαυσης στη ζωή της καθώς επίσης και όλα τα στάδια των ορμονικών μεταβολών που βίωσε. Η ίδια καταθέτει πως ήταν μια εφιαλτική οκταετία κατά την οποία παρατηρούσε τόσο τον εσωτερικό της κόσμο να κλονίζεται αλλά και την εξωτερική της εμφάνιση να επηρεάζεται. Συνδέει την διακοπή της περιόδου της και την αρχή της εμμηνόπαυσης με την ασταθή υγεία του πατέρα της περιγράφοντας δύο σώματα σε μια ψυχή. 

Το σωματικό της βάρος έγινε θέμα σχολιασμού σε τηλεοπτικές εκπομπές, πράγμα το οποίο ενώ ήθελε να την αφήσει ανεπηρέαστη, τελικά δημιούργησε μια πληγή. Επιφανειακή ναι μεν, αλλά πληγή. Τονίζει πως οι άνθρωποι δεν κρίνονται από την ηλικία, παρόλα αυτά, οι ρόλοι που της ανέθεταν άλλαξαν όσο εκείνη άλλαζε ηλικιακό πεδίο.

Η Ιωάννα μεγάλωσε με ένα μεγάλο «ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ». Αυτό ήταν απόρροια τόσο του κηδεμόνα που έπρεπε να φοράει 22 ώρες το 24ωρο λόγω μυοσκελετικών προβλημάτων όσο και των στερεοτύπων της πατριαρχικής κοινωνίας. Ένας άνθρωπος που μέσα από την ακινησία της λόγω του κηδεμόνα, έμαθε να σιωπεί(κυρίως εκεί που δεν έπρεπε) αλλά και να παρατηρεί. 

Έχει αισθανθεί ντροπή πολλές φορές στη ζωή της και έχει υποτιμηθεί. Η ψυχοθεραπεία της έμαθε να οροθετείται και να μιλά. Φυσικά η τέχνη έδρασε και δρα ως σανίδα σωτηρίας, συμπληρώνοντας την ψυχοθεραπεία της. Μέχρι στιγμής δεν της έχει προκύψει κάποια συνθήκη σχεσιακή που να την εμπνεύσει για να κάνει ένα παιδί, ενώ θαυμάζει τις γυναίκες εκείνες που συνδυάζουν και δουλειά και παιδιά.

Η Άντα  ενώ μεγάλωσε σε ένα σπίτι με δύο πολύ δυναμικές γυναίκες, τη μητέρα και τη γιαγιά της, της έλειπε η ανδρική παρουσία, αυτή του πατέρα της, λόγω του χωρισμού των γονιών της, πράγμα που ένιωσε ως έλλειψη, μετέπειτα στη ζωή της. Για ερωτική της σχέση δεν έχει πάει ποτέ σε ψυχοθεραπευτή. 

Για όλα τα άλλα ναι. Της έχει κοστίσει πολύ το γεγονός ότι δεν μπορούσε να θέσει όρια, ενώ στα 40 της χρόνια, κατάλαβε ότι είναι «εντάξει» να μην ταιριάζει με όλους το οποίο έδρασε πολύ απελευθερωτικά. Θεωρεί πως ο γάμος είναι project και πως η ίδια απελευθερώθηκε μετά το γάμο διότι ήταν για εκείνη μια μορφή επιβεβαίωσης την οποία τελικά χρειαζόταν. Θεωρεί, πως μπορεί να μην ήρθε σε αυτή τη ζωή για να κάνει παιδιά.

Η Βαλέρια μεγάλωσε μέσα σε πολλά στερεοτυπικά κουτάκια. Χωρίς να μπορεί να προσάψει με σαφήνεια ευθύνες στους γονείς της, αναγνώρισε μεγαλώνοντας πως όλοι κάνουν λάθη, άθελά τους και αποφάσισε να κοιτάξει το μέσα της στην ηλικία των 40 της ετών, διότι ένιωθε κενή. 

Ενώ βίωσε μια πολύ όμορφη εγκυμοσύνη, μετά τη γέννηση του γιού της, βίωσε μια πολύ σκοτεινή περίοδο, εκείνη της επιλόχειου κατάθλιψης όπου κανείς δεν μπορούσε να την καταλάβει, ούτε το επέτρεπε η ίδια. Δεν επέτρεψε ούτε να φανεί και δεν ζήτησε και βοήθεια. 

Ο πατέρας του παιδιού της σήκωσε τα χέρια ψηλά όταν γεννήθηκε το μωρό, λάθος που παραδέχτηκε μετέπειτα στην ίδια. Ήταν μια πολύ σωστή μητέρα, όπως εξομολογείται η ίδια χωρίς όμως να αντλεί χαρά από αυτό κατά τη διάρκεια της επιλόχειου κατάθλιψης και μάλιστα αυτό το τραυματικό βίωμα ήθελε να το «διορθώσει», με την επιθυμία να φέρει στον κόσμο και άλλα παιδιά, πράγμα το οποίο δεν έγινε διότι με τον τωρινό της σύντροφο, ναι μεν υπήρχε η πρόθεση αλλά δεν θέλησε να μπει σε διαδικασία εξωσωματικών και δεδομένης της ηλικίας της δεν ήθελε να ρισκάρει στο να δημιουργήσει θέμα υγείας στο μελλοντικό της παιδί, ή στην ίδια.