Bazı cümleler vardır, okunduğu an insanın göğüs kafesine bir yumru gibi oturur. Oğuz Atay, bu meşhur dizesiyle sadece bir gözlemi değil, modern insanın hiç kapanmayacak o köklü yarasını, "anlaşılamama" ve "aidiyet" sancısını tarif ediyor. Bu podcast bölümünde, Atay'ın ironi maskesi ardına gizlediği o saf hüznü, oyunun içinde oyun kuran kalemini ve tutunamayanların neden hep çocuk kaldığını dinliyoruz.