Carmen Pérez Navazal, máis coñecida como a Señora Carmen, subiuse por primeira vez a un escenario cando xa pasaba dos 70 anos. Esta aventura comezou cun curso de canto popular, impartido por Uxía ás mulleres de Mos, de onde xurdiu Malvela, un grupo de cantareiras que editou o seu primeiro traballo en 2002. Publicado en 2007, o disco-libro-dvd 'Na flor dos meus anos' supuxo o seu primeiro álbum en solitario, xa con 82 anos. O cd contén 11 cancións nas que se escoita o pálpito do corazón da Señora Carmen ao ritmo das melodías que vai debullando con mestría e onde nos conta a súa vida dun xeito íntimo, mergullándose na Galicia que viviu de nena en claro contraste coa actual que latexa nos arranxos contemporáneos do disco.

Carmen Pérez Navazal, máis coñecida como a Señora Carmen, subiuse por primeira vez a un escenario cando xa pasaba dos 70 anos. Esta aventura comezou cun curso de canto popular, impartido por Uxía ás mulleres de Mos, de onde xurdiu Malvela, un grupo de cantareiras que editou o seu primeiro traballo en 2002. Publicado en 2007, o disco-libro-dvd 'Na flor dos meus anos' supuxo o seu primeiro álbum en solitario, xa con 82 anos. O cd contén 11 cancións nas que se escoita o pálpito do corazón da Señora Carmen ao ritmo das melodías que vai debullando con mestría e onde nos conta a súa vida dun xeito íntimo, mergullándose na Galicia que viviu de nena en claro contraste coa actual que latexa nos arranxos contemporáneos do disco.

A Quenlla naceu en 1984. Liderada por Mini e Mero, esta formación pretendía continuar no mundo da música e da palabra, logo da primeira experiencia con “Fuxan os Ventos”. Deste xeito, quixeron crear unha nova agrupación para dinamizar -coma suma de vontades e un xeito específico de facer- a Cultura Galega e, de xeito especial, a canción. O disco Na Boca unha Cantiga foi publicado no ano 2009 e mantense a liña do grupo baseada en adoptar unha postura crítica e un compromiso diante dos acontecementos é o que move a A Quenlla, que non canta por cantar, senón que o fai para expresa-lo seu propio punto de vista.

Davide Salvado fai unha das apostas máis rompedoras da música galega no ano 2015 partindo dende o máis fondo da tradición e buscando a conexión telúrica coa terra galega a través de Lobos. Este primeiro disco reflicte a pureza da tradición e pon sobre a mesa unha proposta escénica atrevida e rompedora que desvela a personalidade deste artista con longa traxectoria na música galega. Davide Salvado pasou metade da súa vida percorrendo aldeas na búsqueda de ritmos, coplas e danzas. O disco Lobos pretende ser unha homenaxe a todas as pandereteiras e bailadoras, mulleres fortes e anónimas que lles ensinaron a Davide a ser o que é.

No ano 2012 a Editorial Canela, publicou un libro-disco sobre a figura do gaiteiro Nela de Bres. Trátase dunha obra colectiva na que participaron un importante número de persoas vencelladas á música tradicional. No CD inclúense 24 temas, algúns deles inéditos ate o momento, e o libro contén un albún fotográfico do que é autor o retratista cántabro Vicente Ansola. Nela de Bres é un dos referentes gaiteiros que viven no occidente asturiano nesa zona na que os límites xeopolíticos non se corresponden cos verdadeiros lindes culturais. Os audios deste libro-disco foron gravados en Taramundi no ano 2009.

Esta formación que xuntara a Guadi Galego, Xabier Díaz, Guillerme Fernández e Xosé Lois Romero despediuse, despois de ter gravado dous discos e presentado a súa música en multitude de concertos ao vivo, aló polo verán do ano 2015. Como unha “unión de traballo temporal” se definían alá por xuño de 2012 cando A Cada Canto presentaba o seu primeiro disco, un proxecto musical que xuntaba a catro grandes músicos que tiñan participado de maneira combinada nas máis interesante propostas do país. O primeiro disco foi unha grande sorpresa musical, con temas de grande suceso como o xa popular “Teu nome por mar e terra” que rebentou a rede cando o videoclip se comezou a expandir polas distintas canles. O seu segundo disco, a súa particular visión sonora de Rosalía, en “A Rosa d´Adina” musicaban seis poemas da autora.

RUMBOIA 59: Cantares do Brión – A Raís (10:32)

Cantares do Brión é un Coro Galego con catro cordas de canto e con acompañamento instrumental. Conta con seccións de baile e de teatro. Ten a súa sede no Centro Cultural de Vincios (Gondomar), no Val Miñor. O coro constituíuse formalmente en marzo de 2010. Recoñécese continuador dos coros tradicionais que a finais do século XIX e comezos do XX resultaron fundamentais para o rexurdimento da cultura galega. Baixo a dirección de Pablo Rial Salgueiro e presidido por Xosé Manuel García Crego, o Coro Tradicional Cantares do Brión está integrado na actualidade por 65 persoas, a maioría delas do Val Miñor, fundamentalmente da parroquia de Vincios, pero tamén doutras comarcas como O Condado, Baixo Miño, Pontevedra ou Vigo. No ano 2018 editaron o seu segundo traballa discográfico A Ráis.

Fía na Roca xurde despois da desaparición de Xorima por algúns dos seus integrantes. A proposta de Fía na roca foi pioneira na actualización do folk galego, Pódese falar de dúas etapas na traxectoria do grupo: unha que abrangue os cinco primeiros anos da década dos noventa, reflectida nun traballo homónimo e autoeditado, no seu selo Corda Frouxa en 1993, que sorprendeu polas devanditas influencias arábigas e jazzísticas e onde a parte instrumental protagonizaba a música do grupo; despois veu o paréntese que supuxo a saída de Quim Farinha e Quico Comesaña, enrolados no proxecto Berrogüetto, e a incorporación definitiva do ex-percusionista de Doa Carlos Castro, antes colaborador, que xunto aos veteráns Xosé Ramón Vázquez e Xabier Bueno compoñen a cerna desta nova etapa, que continúa hoxe, onde o número de integrantes medrou ate chegar a sete coa incorporación da cantante Sonia Lebedinski no terceiro disco, Contravento. Antes apareceu Agardando que pase algo, (Resistencia, 1997), onde os trocos na formación non restaron calidade nin capacidade de experimentar á banda

Radio Cos, uns pandereteiros cunha proposta propia sobre a nosa música tradicional, teñen editados dous traballos discográficos , Radio Cos (2013) e Pasatempo (2017). Xunto cunha banda de luxo conformada por tres prestixiosos músicos que teñen ao seu cargo o acordeón (Xan Pampín), gaita e saxo tenor (Pedro Lamas) e violín (Nikolay Velikov), Xurxo Fernandes e Quique Peón, cantantes e percusionistas de Radio Cos, interpretan e traen aos nosos días temas tradicionais e importados.

Pallamallada é un grupo tradicional das terras da Arousa. Creado a mediados dos anos oitenta, presentou o seu primeiro traballo en 1989, Porque non hei cantare, (Tecnosaga, 1989), cun repertorio baseado nas pezas tradicionais que o propio grupo foi recollendo cos anos ao longo da xeografía galega. Esta liña mantense nas seguintes achegas discográficas de Pallamallada: Na seitura do Barroso, (Ed. do Cumio, 1994) e Caloeiriña das Bouzas, (Ed. do Cumio, 1997), onde para alén da instrumentación típica do cuarteto tradicional, gaitas e percusión, engaden outros instrumentos coma zanfona, clarinete ou acordeón; ademais, un fato de pandeireteiras forman parte do grupo dende os seus comezos, sendo unha das formacións pioneiras en as incorporar no folk contemporáneo.