ੴ ਸਤਿ ਨਾਮੁ ਕਰਤਾ ਪੁਰਖੁ ਨਿਰਭਉ ਨਿਰਵੈਰੁ  ਅਕਾਲ ਮੂਰਤਿ ਅਜੂਨੀ ਸੈਭੰ ਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥  

Translation in English :   

There is but One all embracing and all-powerful Divinity, Who manifests Himself first in the shape of the sacred word, and then through the whole created Universe.

He is the One-in-All and the All-in-One.  He is the Eternal Reality, and His name Satnam is also Eternal.

He is the Creator, and has the power of independent self-creation. He permeates the whole creation.

He is the only male element in the Universe and all else is female.  He is above all fear, and is free from all thoughts of enmity.  He is immortal, free from birth and rebirth, and can be realized in every created thing.

He is self-existent.  The whole universe is dependent for its existence on Him but he is self-existent; the Generator of all, without any one to generate Him.

He can be realized through the grace of the Guru: - The Teacher who is God conscious, and sees Him both within and without.

Note: - All the ten Gurus blessed men and women with the gift of the Divine name.  Those who realized the Divine within were called Gurmukhs and were given the right of showing the path of realization to seekers after Truth; through meditation on the Divine name.

Nanak begs the dust of the feet of that Gurmukh who himself meditates on the Divine name, and shows other the path of so doing.

Guru Gobind Singh says, “He who has realized the Divine within is the True Khalsa.  He is at-one with God and myself.”

#Sakhi #SantTejaSinghJi 

ਸੰਤ ਸ਼ਬਦ-ਰੂਪ ਹੁੰਦੇ ਹਨ  

ਬਾਬਾ ਇਕਬਾਲ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨਾਹਨ ਆਪਣੇ ਹੈੱਡ-ਕੁਆਟਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਰਕਾਰੀ ਦੌਰੇ 'ਤੇ ਸਰਾਂਹ ਗਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਐਸੀ ਵੈਰਾਗਮਈ ਦਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚ ਪਈ ਕਿ ਮੈਂ ਹੁਣੇ ਹੀ ਜਾ ਕੇ ਸੰਤ ਜੀ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਂ। ਉਸ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਚਿਰ ਬਾਅਦ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾਹਨ ਤੋਂ ਟੈਲੀਫ਼ੋਨ ਆਇਆ ਕਿ ਨਾਹਨ ਸੰਤ ਤੇਜਾ ਸਿੰਘ ਜੀ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇ ਚਲਾਣੇ ਦੀ ਤਾਰ ਆਈ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਉਸ ਵਕਤ ਫ਼ਨਾਹ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਸੰਤ ਹੀ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਗਏ। ਉਹ ਵਾਹੋ-ਦਾਹੀ ਉੱਥੋਂ ਰਾਤੋ-ਰਾਤ ਟਰੱਕ ਵਗੈਰਾ ਰਾਹੀਂ ਚੀਮੇਂ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਸਵੇਰੇ ਸੰਤ ਜੀ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਪ੍ਰੇਮੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾ ਰਹੇ ਸਨ ਤਾਂ ਬਾਬਾ ਇਕਬਾਲ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤੀਬਰ ਖਿੱਚ ਪਈ ਕਿ ਮੈਂ ਵੀ ਸੰਤਾਂ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਵਾਂ। ਅਜੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਪਾ ਕੇ ਚਰਨ ਧੋਣ ਹੀ ਲੱਗੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਐਸੀ ਇਲਾਹੀ ਝਰਨਾਟ ਛਿੜੀ ਕਿ ਸੰਤਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ ਤੇ ਪਰ੍ਹਾਂ ਜਾ ਕੇ ਕੰਧ ਨਾਲ ਪਿੱਠ ਜੋੜ ਕੇ ਸੰਤ ਜੀ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘੇ ਵੈਰਾਗ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਏ। ਅਚਨਚੇਤ ਸਾਹਮਣੇ ਕੀ ਦੇਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੰਤ ਜੀ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਸਾਖਸ਼ਾਤ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਘੂਰ ਕੇ ਤਾੜਨਾ ਕੀਤੀ, "ਪ੍ਰੇਮੀਆ! ਅੱਜ ਤੂੰ ਸਰੀਰ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਸਰੀਰ ਦਾ ਖਲੜਾ ਹੀ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ। ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਸ਼ਬਦ ਰੂਪ ਹਾਂ।" ਤਾਂ ਬਾਬਾ ਇਕਬਾਲ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਥਵਾ ਗਿਆਨ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਸੰਤ ਸਰਬ ਵਿਆਪੀ ਸ਼ਬਦ ਰੂਪ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।

#Sakhi #SantTejaSinghJi 

ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਸ਼ਟ ਲਈ ਸੰਤਾਂ ਦਾ ਗੁਪਤ ਬਲੀਦਾਨ  ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਹੀ ਆਤਮ-ਦਰਸੀ ਮਹਾਂਪੁਰਸ਼ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹੌਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਦੇ ਹੁਕਮ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਕਸ਼ਟ ਲੈਂਦੇ ਆਏ ਹਨ। ਸੰਤ ਤੇਜਾ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਇਸੇ ਹੁਕਮ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹੌਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਸ਼ਟ ਲਿਆ। ਇਸ ਕਸ਼ਟ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦਿਨ ਸੰਤ ਜੀ ਜਦੋਂ ਬਹੁਤ ਬਿਮਾਰ ਹੋ ਕੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਤਾਂ ਸੰਗਤਾਂ ਨੂੰ ਭਾਸਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਬਚਣਗੇ। ਉਸੇ ਦਿਨ ਹੀ ਡਾ: ਖੇਮ ਸਿੰਘ ਜੀ ਸੰਤਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਆਏ ਤੇ ਵੈਰਾਗ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਮਹਾਰਾਜ, ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਅਜੇ ਚਲਾਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ।” ਉਸੇ ਵਕਤ ਸੰਤਾਂ ਨੇ ਨੇਤਰ ਖੋਲ੍ਹੇ ਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਭਾਈ! ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹਾਂ, ਅਜੇ ਹੋਰ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂਗੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਸੰਤ ਆਪਣੀ ਖੇਡ ਵਰਤਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਸੇ ਦਿਨ ਹੀ ਪਟਿਆਲੇ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇਲਾਜ ਲਈ ਡਾਕਟਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੰਤ ਜੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਮੈਡੀਕਲ ਚੈੱਕ-ਅਪ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਚਣ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਹੀ ਰਾਤ ਕੱਢਣਗੇ। ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ ਸੰਤ ਜੀ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਨੇਤਰ ਖੋਲ੍ਹੇ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਡਾਕਟਰਾਂ ਤੇ ਪੜ੍ਹੇ ਲਿਖਿਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਬਿਮਾਰੀ ਦਾ ਕੀ ਪਤਾ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤਾਂ ਇਲਾਹੀ ਹੁਕਮ ਵਰਤ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੰਤ ਜੀ ਇਲਾਹੀ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਡੇਢ ਸਾਲ ਜਨਮ ਅਸਥਾਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਸੰਤ ਜੀ ਮਹਾਰਾਜ ਦੀ ਸਿਹਤ ਕਾਫ਼ੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਈ। ਸੰਤ ਜੀ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਸੇਵਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਉਂਟਾ ਸਾਹਿਬ ਲੈ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਸੰਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਸੰਤ ਜੀ ਐਨੇ ਬਿਮਾਰ ਹਨ ਕਿ ਹੁਣ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਣਗੇ, ਇਸ ਵੈਰਾਗ ਵਿੱਚ ਚੀਮੇਂ ਨਗਰ ਦੀ ਸੰਗਤ ਸੰਤ ਜੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਲਈ ਪਾਉਂਟਾ ਸਾਹਿਬ ਗਈ। ਪਿੰਡ ਦੇ ਭੋਲੇ-ਭਾਲੇ ਬੰਦਿਆਂ ਨੇ ਸੰਤਾਂ ਨੂੰ ਚੀਮਾਂ ਨਗਰ ਜਾਣ ਲਈ 

ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਸੰਤ ਜੀ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਪਰ ਉਥੋਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਡਾਕਟਰ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਐਨਾ ਸਫ਼ਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੋਗੇ। ਸੰਤਾਂ ਨੇ ਫ਼ੁਰਮਾਇਆ ਕਿ ਇਲਾਹੀ ਹੁਕਮ ਵਾਲੇ ਖ਼ਸਮ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਉੱਥੇ ਲੈ ਜਾਣਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੰਤ ਜੀ ਚੀਮੇਂ ਆ ਕੇ ਬਿਲਕੁਲ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹੋ ਕੇ ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਵਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਸੰਤ ਜੀ ਦੀ ਸਿਹਤ ਵਧੇਰੇ ਖ਼ਰਾਬ ਹੋ ਗਈ ਤਾਂ ਬਾਬਾ ਗਿਆਨ ਸਿੰਘ, ਡਾ: ਪ੍ਰੀਤਮ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਵਾਸਤੇ ਰਸੂਲਪੁਰ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਭਾਈ ਪ੍ਰੀਤਮ ਸਿੰਘ, ਭਾਈ ਚੰਦਨ ਸਿੰਘ, ਭਾਈ ਸੇਵਾ ਸਿੰਘ ਤੇ ਬੀਬੀ ਬਲਦੇਵ ਕੌਰ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕਰਕੇ ਹੁਕਮਨਾਮਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਮਝ ਆਈ ਕਿ ਸੰਤ ਜੀ ਮਹਾਰਾਜ ਸਾਡੇ ਜਾਂਦਿਆਂ ਤਕ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਜਾਣਗੇ। ਡਾ: ਪ੍ਰੀਤਮ ਸਿੰਘ ਨੇ ਆ ਕੇ ਸੰਤ ਜੀ ਮਹਾਰਾਜ ਦਾ ਮੈਡੀਕਲ ਚੈੱਕ-ਅਪ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਲੱਗਾ ਅਤੇ ਇਹ ਭਾਸਿਆ ਕਿ ਸੰਤ ਜੀ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਸਿਮਰਨ ਚਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਹਫ਼ਤੇ ਬਾਅਦ ਫਿਰ ਬਾਬਾ ਇਕਬਾਲ ਸਿੰਘ ਨੇ ਡਾ: ਪ੍ਰੀਤਮ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੂੰ ਸੰਤਾਂ ਦੇ ਚੈੱਕ-ਅਪ ਵਾਸਤੇ ਲਿਆਂਦਾ ਤਾਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਸੰਤ ਜੀ ਦੀ ਸਿਹਤ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਬਹੁਤ ਅੱਛੀ ਸੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਫਿਰ ਸੰਤ ਜੀ ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਸੰਤ ਜੀ ਨੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੇਲੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਨਾਮ-ਬਾਣੀ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰ, ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਸੰਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਗੁਰੂ ਕਲਗੀਧਰ ਪਿਤਾ ਜੀ ਦੇ ਬਚਨ 'ਕਲਜੁਗ ਮਹਿ ਸਤਿਜੁਗ ਵਰਤਾਉ' ਲਈ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਕਸ਼ਟ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਲੈ ਕੇ ਅੰਤਰ ਧਿਆਨ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਅਗਲੇ ਦਿਨ 3 ਜੁਲਾਈ 1965 ਨੂੰ ਜੋਤੀ ਜੋਤਿ ਸਮਾ ਗਏ।

#Sakhi #SantTejaSinghJi

 ਸੰਤਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਦਾ ਕਸ਼ਟ  

ਸੰਤ ਤੇਜਾ ਸਿੰਘ ਜੀ ਇੱਕ ਵਾਰ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਨਾਨਕਸਰ ਚੀਮੇਂ ਬਹੁਤ ਬਿਮਾਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਗੰਭੀਰ ਦੇਖ ਕੇ ਪਟਿਆਲੇ ਤੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਡਾ: ਅਮਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇਲਾਜ ਲਈ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪੈਸਿਆਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਜਿੰਨੀ ਮਰਜ਼ੀ ਫ਼ੀਸ ਲੈ ਲਵੋ ਪਰ ਇਲਾਜ ਚੰਗਾ ਕਰਨਾ। ਉਸ ਨੇ ਸੰਤ ਜੀ ਦੀ ਗੰਭੀਰ ਹਾਲਤ ਦੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਭਾਈ! ਸੰਤਾਂ ਦੇ ਮੁਰਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਜਾਨ ਕਿਵੇਂ ਪਾ ਦਿਆਂ? ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਚਣ ਦੀ ਕੋਈ ਆਸ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਤਾਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਹੀ ਰਾਤ ਕੱਢਣਗੇ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਦੂਸਰੇ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ ਸੰਤ ਜੀ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਭਾਈ ਗਿਆਨ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੂੰ ਰੋਪੜ ਦੇ ਪਿੰਡ ਖਾਨਪੁਰ ਜਾ ਅਤੇ ਜੋ ਸਾਡਾ ਪ੍ਰੇਮੀ ਭਾਈ ਜਗੀਰ ਸਿੰਘ ਆਪਣੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦੀ ਗੰਭੀਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਕਿਨਾਰੇ ਪਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਸਾਡੇ ਚਰਨ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਫੜੀ ਬੈਠਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਕਸ਼ਟ ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਵਲੋਂ ਸਮਝਾ ਕਿ ਇਸ ਸਰੀਰ ਖਲੜੇ ਦਾ ਮੋਹ ਤਿਆਗ, ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨਾਲ ਸੁਰਤ ਜੋੜ ਕੇ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਨਿਵਾਸ ਕਰੇ। ਸੰਤ ਜੀ ਦਾ ਹੁਕਮ ਮੰਨ ਭਾਈ ਗਿਆਨ ਸਿੰਘ ਜੀ ਭਾਈ ਜਗੀਰ ਸਿੰਘ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤ ਜੀ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣਾ ਕੇ ਵਾਪਸ ਚੀਮੇਂ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਤੀਸਰੇ ਦਿਨ ਸੰਤ ਜੀ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ-ਠਾਕ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਫ਼ੁਰਮਾਇਆ, "ਭਾਈ ਜਗੀਰ ਸਿੰਘ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਬਖਸ਼ਿਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਚਲਾਣਾ ਕਰ ਗਿਆ ਹੈ।" ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੰਤ ਤੇਜਾ ਸਿੰਘ ਜੀ ਕਈ ਸਾਲ ਸੰਤ ਅਤਰ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੇ ਜਨਮ ਅਸਥਾਨ ਚੀਮਾਂ ਸਾਹਿਬ ਵਿਖੇ ਸੇਵਾ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਇਲਾਹੀ ਕੌਤਕ ਸ਼ਰਧਾਹੀਣ ਦੁਨਿਆਵੀ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਅਤੇ ਡਾਕਟਰਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹਨ।

#Sakhi #SantTejaSinghJi

 ਪ੍ਰਚਾਰਕ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ 

 ਖ਼ਾਲਸਾ ਕਾਲਜ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਵਿਖੇ ਸੰਤ ਤੇਜਾ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਲੈਕਚਰ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਦੇ ਇਸ ਉੱਚੇ-ਸੁੱਚੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਚਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਗੀ, ਵੈਰਾਗੀ, ਲੋਭ ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਨਿਰਮਲ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਸੂਝਵਾਨ ਤੇ ਪੜ੍ਹੇ-ਲਿਖੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ:"  

ਛਾਦਨ ਭੋਜਨ ਕੀ ਆਸ ਨ ਕਰਈ ਅਚਿੰਤੁ ਮਿਲੈ ਸੋ ਪਾਏ ॥ (੧੦੧੩)  

ਜਿਹੜੇ ਸਿੱਖ ਇਸ ਤੁਕ ਨੂੰ ਸਮਝ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਗੁਰਮਤਿ ਅਨੁਸਾਰ ਢਾਲ ਕੇ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੰਥ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਪਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਚਾਰਕ ਦੀ ਕਥਨੀ ਤੇ ਕਰਨੀ ਵਿੱਚ ਅੰਤਰ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਸੰਤ ਜੀ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਕਾਲਜ ਦੇ ਕਾਫ਼ੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ 'ਤੇ ਅਸਰ ਹੋਇਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਬਾ ਇਕਬਾਲ ਸਿੰਘ ਜੀ, ਡਾ: ਖੇਮ ਸਿੰਘ ਜੀ, ਡਾ: ਗੁਰਬਖਸ਼ ਸਿੰਘ ਜੀ ਅਤੇ ਬਾਬਾ ਗਿਆਨ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਸੰਤ ਤੇਜਾ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰਕੇ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਦੇ ਸੱਚੇ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਚਲ ਕੇ ਗੁਰਮਤਿ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਨਾ ਹੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾ ਲਿਆ।

#Sakhi #SantTejaSinghJi 

ਪੂਰਬੀ ਅਫਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖੀ ਪ੍ਰਚਾਰ  

ਸੰਤ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਜੀ ਪੂਰਬੀ ਅਫ਼ਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਗੁਰਮਤਿ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਕਰਕੇ ਅਫ਼ਰੀਕਾ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨੇ ਸੰਤ ਤੇਜਾ ਸਿੰਘ ਜੀ ਮਹਾਰਾਜ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇਣ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਸੰਤ ਜੀ ਸਤੰਬਰ 1953 ਨੂੰ ਮੋਬਾਸਾ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਨੈਰੋਬੀ ਪੁੱਜੇ। ਇੱਥੋਂ ਸੰਗਤਾਂ ਦੀ ਖਿੱਚ ਕਰਕੇ ਕੀਨੀਆ, ਯੁਗੰਡਾ, ਤਨਜ਼ਾਨੀਆ ਵਿੱਚ ਨਾਮ-ਬਾਣੀ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਕੇ ਬੇਅੰਤ ਸੰਗਤਾਂ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛਕਾ, ਗੁਰੂ ਕਲਗੀਆਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਚਰਨਾ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ। ਯੁਗੰਡਾ ਵਿੱਚ ਸੰਤ ਜੀ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਬੜੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਲਫ਼ਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਤਾਕੀਦ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਯੁਗੰਡਾ ਵਾਸੀਆਂ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਨ। ਆਪਣਾ ਟਿਕਾਣਾ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਦੇਸਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਬਣਾ ਲੈਣ ਕਿਉਂ ਕਿ ਇਸ ਦੇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਜੜਨਾ ਪੈਣਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਨੇ ਸੰਤ ਜੀ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇ ਬਚਨ 'ਤੇ ਅਮਲ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸੁਖੀ ਰਹੇ। ਕੁਝ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਯੁਗੰਡਾ ਦੇ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਫ਼ੌਜੀ ਜਰਨੈਲ ਇਦੀ ਅਮੀਨ ਨੇ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀਆਂ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ੁਲਮ ਕਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁਲਕ ਛੱਡ ਕੇ ਵਾਹੋ-ਦਾਹੀ ਨਿਕਲਣਾ ਪਿਆ:  

ਇਕਿ ਸਾਧ ਬਚਨ ਅਟਲਾਧਾ ॥ (੧੨੦੩)

#Sakhi #SantTejaSinghJi 

ਮਾਤਾ ਜੀ ਦਾ ਜੋਤੀ ਜੋਤਿ ਸਮਾਉਣਾ  

(ਸੰਤ) ਤੇਜਾ ਸਿੰਘ ਜੀ ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ ਰਾਮ ਕੌਰ ਜੀ ਦੀ ਖਿੱਚ ਕਰਕੇ ਹਰੀਪੁਰ ਗਏ। ਮਾਤਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪੁੱਤ! ਮਸਤੂਆਣੇ ਜਾਣ ਨੂੰ ਜੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਸੰਤ ਜੀ ਮਾਤਾ ਜੀ ਦੀ ਅੰਦਰਲੀ ਰਮਜ਼ ਸਮਝ ਗਏ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਚੰਗਾ ਮਾਂ! ਲੈ ਚੱਲਾਂਗੇ ਪਰ ਫਿਰ ਚੂਹੇ ਦੀ ਖੁੱਡ (ਘਰ) ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵੜਨਾ।" ਮਾਤਾ ਜੀ ਨੇ ਭੋਲੇ ਭਾਅ ਆਖਿਆ, "ਸਤਿ ਬਚਨ।" ਮਾਤਾ ਜੀ ਮਸਤੂਆਣੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਗੁਰਸਾਗਰ ਸਾਹਿਬ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਾਈਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸ਼ਾਦ ਛਕਾ ਕੇ ਲੇਟ ਗਏ। ਮਾਤਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕਫ਼ਣ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤਿਆਰ ਕਰ ਰੱਖਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਨਮਿਤ ਪੰਜ ਸਹਿਜ ਪਾਠਾਂ ਦੇ ਭੋਗ ਪੁਆ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। 1931 ਵਿੱਚ ਸੰਤ ਤੇਜਾ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਅਖੀਰਲੀ ਵਾਰ ਜਲ ਛਕ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਤਿਗੁਰੂ ਅੱਗੇ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਗੁਰਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਏ।

#Sakhi #SantTejaSinghJi

 ਫਕੀਰੀ ਕੀ ਹੈ?  

ਸੰਤ ਅਤਰ ਸਿੰਘ ਜੀ ਵੱਲੋਂ (ਸੰਤ) ਭਾਈ ਤੇਜਾ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੂੰ ਗੁਜਰਾਂਵਾਲੇ ਦੇ ਨਵੇਂ ਉਸਰੇ ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਵਿੱਚ, ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਲਈ ਜਾਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹਜ਼ੂਰ! ਹੁਣ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰੱਖੋ।" ਸੰਤ ਅਤਰ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਭਾਈ! ਫ਼ਕੀਰੀ ਦੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖ਼ਰ ਹਨ: ਫਫਾ-ਫ਼ਨਾਹ, ਕਕਾ-ਕਿਨਾਰੇ, ਰਾਰਾ-ਰਹਿਮ ਦਿਲ। ਜੇ ਇਹ ਧਾਰਨ ਕਰਨੇ ਹਨ ਤਾਂ ਇਧਰ ਆ ਜਾਓ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਜਿੱਥੇ ਹੋ ਉੱਥੇ ਹੀ ਟਿਕੇ ਰਹੋ।" ਭਾਈ ਤੇਜਾ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਸਤਿ ਬਚਨ ਕਹਿ ਗੁਜਰਾਂਵਾਲੇ ਜਾਣਾ ਪਰਵਾਨ ਕੀਤਾ। ਓਸੇ ਵੇਲੇ ਹੀ ਸੰਤ ਅਤਰ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦਾ ਕਸ਼ਮੀਰ ਜਾਣ ਦਾ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਬਣ ਗਿਆ। ਸੰਤਾਂ ਨੇ ਭਾਈ ਤੇਜਾ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੀ ਬਾਂਹ ਫੜ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਅਸੀਂ ਗੁਜਰਾਂਵਾਲੇ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਕਰਕੇ ਕਸ਼ਮੀਰ ਜਾਵਾਂਗੇ। ਤੁਸੀਂ ਗੁਜਰਾਂਵਾਲੇ ਕਾਲਜ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਛੱਡ ਕੇ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਹੀ ਚੱਲਣਾ।" ਭਾਈ ਤੇਜਾ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਸਤਿ ਬਚਨ ਕਹਿ ਕੇ ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਸੰਤ ਅਤਰ ਸਿੰਘ ਮਹਾਰਾਜ ਨਾਲ ਕਸ਼ਮੀਰ ਗਏ। ਸ੍ਰੀ ਨਗਰ ਭਾਈ ਧਰਮ ਸਿੰਘ ਠੇਕੇਦਾਰ ਦੀ ਕੋਠੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਪੰਥ ਦੇ ਕਈ ਮਸਲਿਆਂ 'ਤੇ ਵੀਚਾਰ ਹੋਈ। ਦਮਦਮਾ ਸਾਹਿਬ ਗੁਰੂ ਕਾਸ਼ੀ ਵਿਖੇ ਪੰਥ ਹਿੱਤ ਕਈ ਅਹਿਮ ਕਾਰਜ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਦੀ ਵੀਚਾਰ ਵੀ ਹੋਈ।

#Sakhi #SantTejaSinghJi 

ਸੰਤ ਚਰਨ ਧਰਉ ਮਾਥੈ  

ਬਾਲੇਵਾਲ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਿਆਂ (ਸੰਤ) ਭਾਈ ਤੇਜਾ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਤੁਕ ਵੱਸ ਗਈ:  

ਸੰਤ ਚਰਨ ਧਰਉ ਮਾਥੈ ਚਾਂਦਨਾ ਗ੍ਰਿਹਿ ਹੋਇ ਅੰਧੇਰੈ ॥ (੧੩੦੧)  

ਚਿਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤੀਬਰ ਸੰਕਲਪ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਕਿ ਸਤਿਗੁਰੂ ਕੋਈ ਐਸਾ ਵਡਭਾਗਾ ਸਮਾਂ ਬਣਾਵੇ ਤਾਂ ਜੋ ਸੰਤ ਅਤਰ ਸਿੰਘ ਜੀ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇ ਚਰਨ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਟਿਕਣ ਅਤੇ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪੁੱਠੇ ਲੇਖ ਸਿੱਧੇ ਹੋ ਜਾਣ। ਉਸੇ ਦਿਨ ਪਾਠ ਉਪਰੰਤ ਭਾਈ ਤੇਜਾ ਸਿੰਘ ਜੀ, ਸੰਤ ਅਤਰ ਸਿੰਘ ਜੀ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਗਏ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ, ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਏ। ਸੰਤ ਜੀ ਨੇ ਫ਼ੁਰਮਾਇਆ, "ਭਾਈ ਤੇਜਾ ਸਿੰਘ! ਇੱਕ ਪ੍ਰੇਮੀ ਸਾਨੂੰ ਰੈਫ਼ਲ ਦਾ ਤੇਲ ਦੇ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਮਾਲਸ਼ ਸਾਡੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵਾਸਤੇ ਬੜੀ ਚੰਗੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਾਡੀ ਮਾਲਸ਼ ਕਰਿਆ ਕਰੋ।" ਅੰਤਰਜਾਮੀ ਸੰਤਾਂ ਨੇ ਭਾਈ ਤੇਜਾ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ। ਭਾਈ ਤੇਜਾ ਸਿੰਘ ਜੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੰਤ ਜੀ ਮਹਾਰਾਜ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਦੀ ਮਾਲਸ਼ ਕਰਦੇ। ਚਰਨ ਮਸਤਕ 'ਤੇ ਧਰ ਕੇ ਰੱਬੀ ਛੋਹ ਦੁਆਰਾ ਉਹ ਅਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਜਿਸ ਦਾ ਵਰਨਣ ਲਿਖਤ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ।

#Sakhi #SantTejaSinghJi 

ਗੁਰਮਤਿ ਮਾਰਗ ਦੀ ਕਸਵੱਟੀ  

ਕਬੀਰ ਗੁਰੁ ਲਾਗਾ ਤਬ ਜਾਨੀਐ ਮਿਟੈ ਮੋਹੁ ਤਨ ਤਾਪ ॥  

ਹਰਖ ਸੋਗ ਦਾਝੈ ਨਹੀ ਤਬ ਹਰਿ ਆਪਹਿ ਆਪ ॥ (੧੩੭੪)  

ਪੁਰਾਣੇ ਈਰਖਾਲੂ ਸੇਵਾਦਾਰਾਂ ਨੇ (ਸੰਤ) ਭਾਈ ਤੇਜਾ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੀਆਂ ਸ਼ਿਕਾਇਤਾਂ ਸੰਤ ਅਤਰ ਸਿੰਘ ਜੀ ਪਾਸ ਭੇਜੀਆਂ ਕਿ ਇਸ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੇ ਮਾਇਆ ਖੁਰਦ-ਬੁਰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਘਾਟਾ ਪੈ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸੰਤਾਂ ਦੇ ਸਮਝਾਉਣ 'ਤੇ ਵੀ ਜਦੋਂ ਇਹ ਪ੍ਰੇਮੀ ਸ਼ਿਕਾਇਤਾਂ ਕਰਨੋਂ ਨਾ ਹਟੇ ਤਾਂ ਸੰਤਾਂ ਨੇ ਭਾਈ ਤੇਜਾ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਗੁਜਰਾਂਵਾਲੇ ਜਾਓ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਨਾਮ-ਬਾਣੀ ਸਿਮਰ ਕੇ ਸੇਵਾ ਕਰੋ। ਜੋ 10,000 ਕਰਜ਼ਾ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲਾਹ ਦਿਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਈਰਖਾਲੂ ਸੇਵਾਦਾਰ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਣ। ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ (ਸੰਤ) ਭਾਈ ਤੇਜਾ ਸਿੰਘ ਗੁਜਰਾਂਵਾਲੇ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਕੋਠੀ ਨੂੰ ਗਹਿਣੇ ਰੱਖ ਕੇ ਮਸਤੂਆਣੇ ਦਾ 10,000 ਦਾ ਕਰਜ਼ਾ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸੰਤ ਜੀ ਮਹਾਰਾਜ ਦਾ ਹੁਕਮ ਮੰਨ ਨਾਮ-ਬਾਣੀ ਸਿਮਰਨ ਕਰ ਕੇ ਉੱਥੋਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਦੀ ਅਤੁੱਟ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਦੇ ਨਾਲ ਗੁਜਰਾਂਵਾਲੇ ਖਾਲਸਾ ਕਾਲਜ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਡਟ ਗਏ।   

ਆਪ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਵੈਰਾਗ ਵਿੱਚ ਸੰਤ ਅਤਰ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਆਏ ਤਾਂ ਸੰਤਾਂ ਨੇ ਸ੍ਰ: ਲਾਭ ਸਿੰਘ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਭਾਈ! ਏਸ ਵੇਲੇ ਤਾਂ ਤੇਜਾ ਸਿੰਘ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮੋਹ ਨਹੀਂ। ਪਿਛਲੇ ਸੰਜੋਗਾਂ ਕਰਕੇ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਆਇਆ ਥੋੜ੍ਹਾ ਬਹੁਤ ਜਾਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਤਨ, ਮਨ ਤੇਜਾ ਸਿੰਘ ਦਾ ਤੇ ਧਨ ਤੁਹਾਡਾ, ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਕਾਲਜ ਨੂੰ ਚਲਾਓ।" ਇਸੇ ਸਮੇਂ ਬਾਬਾ ਸਾਹਿਬ ਸਿੰਘ ਜੀ ਉੱਚੀ-ਉੱਚੀ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਸੱਚੇ ਪਾਤਿਸ਼ਾਹ! ਪ੍ਰੇਮੀ ਐਵੇਂ ਆਖਦੇ ਸਨ ਤੇਜਾ ਸਿੰਘ ਖਾ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਖੇਡ ਅੱਖੀਂ ਦੇਖੀ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰ ਆਉਂਦਾ ਤੇ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਖਰਚ ਹੁੰਦਾ।" ਸੰਤਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਖਾ ਗਿਆ ਜਾਂ ਨਾ ਖਾ ਗਿਆ ਦੀ ਤਾਂ ਕੋਈ ਗੱਲ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਤਾਂ ਤੇਜਾ ਸਿੰਘ ਦੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਸੀ।"