طی دههی گذشته، علم با بحرانی که اعتبار آن را به چالش کشیده، مواجه شدهاست؛ بحرانی که به «بحران تکرارپذیری» موسوم است. مطابق آن وقتی در صدد تکرار کردن آزمایشهای مطرحی برمیآییم که در بسیاری از مقالاتِ معروفترین ژورنالهای علمی منتشر شدهاند، نتایج پژوهش تکرار نمیشود. برای نمونه، در پژوهشی ۱۰۰ مقالهی معروف در سه ژورنال پرآوازهی روانشناسی انتخاب شدند و تلاش شد که آزمایشها، تا حد امکان، مطابق شرایط ادعا شده در مقاله تکرار شوند. در انتها تنها در ۳۵ مقاله، نتایج اولیه حاصل شد و در آن موارد نیز اثر مشاهده شده کمتر از آثار ادعا شده در مقالات بود. بنابراین شاهد بحرانی اساسی در علوم تجربی هستیم، بهویژه در علومی که با آزمونهای آماری سروکار دارند.