«تنها چیزی که تغییر نمی‌کند، تغییر کردن است.»

ما و دنیای ما در حال تغییر کردن است، اگر منطق پویایی تغییرات را درک کنیم، تاثیرگذاری بیشتری روی آن می‌توانیم داشته باشیم. خواهان چه تغییری هستیم؟

کسی که از سایه‌های دیگران روی خوشبختی خودش لذت می‌برد، لیاقت آن خوشبختی را ندارد.

چه کسانی خودشان را سایه‌ی خوشبختی دیگران می‌کنند؟

خوشبختی ساختنی است، و به میزانی که ساخته می‌شود، باید حافظ آن بود.

اخاذی عاطفی چیست؟

کسانی که جلوی شما گریه می‌کنند و می‌گویند یتیم هستند تا چیزی از شما بدست آوردند؛ آن‌ها نون یتیم بودنشان را می‌خوردند. در این گفتمان‌ها، ذلت آدمی محک می‌شود.

اخاذی عاطفی روند اعتماد به نفس‌های متقابل را خورد می‌کند و مبنای اعتماد متقابل را متزلزل می‌سازد.

پروفسور مجتبی صدریا درباره‌ی معضل تلکه کردن و اخاذی عاطفی صحبت می‌کند.

من با عقلم تصمیم میگیرم یا دلم؟

اگر کنش مغزمان روشن و شفاف بود می‌دانستیم که دقیقا چه کاری انجام داده‌ایم و انجام می‌دهیم. باید آگاه باشیم که مغز ما کارخانه‌ی ساختن بهانه‌هاست.

افرادی هستند که عذاب وجدانی از داشتنِ بدهی ندارند، برعکس؛ این افراد می‌کوشند تا بدهکار شوند.

چرا آن‌ها انتخاب می‌کنند تا اینگونه زندگی کنند؟

علت درونی این انتخاب چیست؟

«شک وجود دارد، به آن یقین دارم»

یقین داشتن حُسن بزرگی دارد؛ احساس میکنی جای محکمی ایستاده‌ای.

اما یقین احتیاج به ۱۰۰ درصد مطمئن بودن دارد. آیا می‌شود از چیزی تماماً مطمئن بود؟

در قرن بیست و یکم در رابطه بین انسان‌ها تهدید‌ها چه معنایی دارند؟ کسی نمی‌تواند تهدیدی کند که از حیطه توانایی او خارج باشد، حداکثر می‌توان رابطه شخصی را بهتر، مشخص‌تر و دقیق‌تر برای خود تعریف کرد.

از بدترین تاثیرات اندیشه‌ غرب، فردگرایی مطلق است. در مقابل فردگرایی مطلق، همبستگی اجتماعی قرار دارد. ضرورتِ شکل‌دهی همبستگی اجتماعی چیست؟ همبستگی اجتماعی درجات مختلفی دارد و اهمیت آن‌ها به هنگام بروز بحران‌های اجتماعی بیشتر مشخص‌ میگردد.

شاید تصور کنیم که «نظم و انضباط» با «آزادی» همخوانی نداشته باشد، اما اینطور نیست.

میان آزادی و نظم چه ارتباطی وجود دارد؟

دام روش درست‌تر است؟ پرورش روی الگوی قهرمانان یا پرورش روی الگوی پهلوانان؟ پروفسور مجتبی صدریا در این قسمت به مقایسه و تفاوت این دو کلیدواژه می‌پردازد.