چیزهای زیادی در مورد کائنات هست که ما زمینی‌ها ازشون اطلاعی نداریم. حالا که ویززز اینجا، روی زمین، مهمون ماست و می‌تونه با همه صحبت کنه، آدم‌ها از این موقعیت استفاده می‌کنند و مدام ازش سوال می‌پرسند. برنامه‌ی این هفته در مورد چند تا از سوالاتی است که در کارگاه زندگی خلاقانه‌ی این هفته از ویززز پرسیده شده بود.

تو این قسمت در مورد این سوال مهم حرف زدیم، چی می شد اگه؟! عمو نقاش برامون توضیح داده که این سوال به اندازه‌ای مهمه که در طول تاریخ به انسان‌ها کمک کرده پیشرفت کنند و موقعیت‌هایی رو تخیل کنند که حالا وجود نداره ولی برای به دست آوردنش میتوان تلاش کرد.

هفته پیش که با لباس قهرمانی‌مون به پارک رفتیم اون قدر وقایع مختلف پیش اومد که نمی‌شد همشو توی یک قسمت براتون تعریف کنیم. اون روز تو پارک طوفان اومد، آخه بعضی‌ها خیلی خیلی خیلی عصبانی بودند. ولی با یک غافلگیری عالی همه آروم شدند. روز بی‌نظیری بود. هیچ وقت یادم نمیره. به صدای ما گوش کنید تا براتون بگیم چه اتفاق خاصی افتاد.

همه چی با این شروع شد که عمو نقاش به ما مشق خونه داد. قرار شد تصور کنیم که یک قهرمان هستیم و قدرتی داریم مخصوص به خودمون. بعد از ما پرسید حالا که قهرمان هستیم، لباس مخصوص به خود ما چه شکلی خواهد بود؟ سه شنبه با لباس قهرمانی مخصوص به خودمون به پارک رفتیم. حدس می‌زنید من و ویززز چه شکلی شده بودیم؟

این هفته ما با یک وسیله‌ی جذاب به اسم مکعب قصه‌گویی آشنا شدیم. این وسیله چند تا تاس داره و روی هر ضلع هر تاس، یک شکل کشیده شده است. این شکل‌ها می‌تونند ایده‌ی خوبی برای تمرین قصه‌گویی به آدم بدهند. دوست من و ویززز، بردیا با جوهر نامرئی یک قصه‌ی کارآگاهی نوشت و باعث شد که عمو نقاش جان، ما را با کتاب نقطه اثر پیتر رینولدز آشنا کنه.

این هفته تو کارگاه زندگی خلاقانه، عمو نقاش از تاریخ گذشته‌های دور انسان‌ها برامون گفت، این که قصه‌ها همیشه توی زندگی ما حضور داشته‌اند. از دو قبیله که یکی همیشه کار می‌کرد، هی دنبال غذا می‌گشت و اون یکی عاشق قصه‌ها بود و از هر وقت خالی برای قصه گفتن استفاده می‌کرد. ما نوادگان یکی از این قبیله‌ها هستیم. حدس می‌زنید کدوم قبیله تا امروز باقی موندند؟ موسیقی:عمو پیمان، شادی

کی فکرشو می‌کرد درست هفته‌ی بعد از این که فهمیدم همه‌ی ما با یک شبکه‌ی نامرئی به هم متصل هستیم، بفهمم که روی سر همه‌ی آدم ها یک سطل قرار داره؟! عمو نقاش با کمک یک کتاب و کلی رنگ، کاغذ رنگی و چسب کمک‌مون کرد که بفهمیم این سطل روی سرمون چطوری پر و خالی میشه.

این هفته ما یک تجربه‌ی باحال داشتیم. عمو نقاش خیلی واضح و عملی بهمون نشون داد که چطوری همه‌ی ما جزیی از یک شبکه‌ی نامرئی هستیم. درباره‌ی همین موضوع یک کتاب هم خوندیم و کیف کردیم. و علاوه بر همه‌ی این ها من فهمیدم که ویززز با سعدی، شاعر بزرگ ایران هم آشناست!

ویززز امروز به مهمونی رفته و کنار من و مامان نیست. جاش حسابی خالی بود. من و مامان از قصه مرغ علی‌قلی که عمو نقاش تعریف کرده بود، گفتیم. بعد هم بازی "یک مرغ دارم!" رو معرفی کردیم. اگر تا حالا بازیش نکردید در جمع دوستان و خانواده امتحان کنید. هر چی تعداد بیشتر باشه، بیشتر خوش می‌گذره، چون به تمرکز خیلی زیادی نیاز پیدا می‌کنید. حواستون باشه مثل علی‌قلی، مرغ‌تون رو بی‌دعوت جایی نفرستید.

من و مامان از همسایه‌ها و دوستامون برای شرکت در کارگاه دعوت کردیم. به اون سختی که من فکر می‌کردم نبود. سه شنبه ساعت نه و نیم صبح، اولین جلسه از کارگاه زندگی خلاقانه ما با عمو نقاش شروع شد. جلسه اول مخصوص بازی کردن و آشنایی با همدیگه بود. تازه، عمو نقاش از ما خواست که مهم‌ترین کار جهان برای خودمون رو به قدری با جزئیات نقاشی کنیم که برای ویززز خیلی واضح باشه.
موسیقی: خوشحال و شاد و خندانم، آلبوم ترانه های کوچک برای بیداری از ناصر نظر