ای گیاه خاک چگونه است که با دست آلوده به شکر مباشرت جامه خود ننمائی و با دل آلوده به کثافت شهوت و هوی معاشرت‌ام را جویی و به ممالک قدس‌ام راه خواهی؟ هيهات هيهات عما أنتم تريدون.

ای پسران وهم بدانيد چون صبح نورانی از افق قدس صمدانی بردمد البته اسرار و اعمال شيطانی که در ليل ظلمانی معمول شده ظاهر شود و بر عالميان هويدا گردد.

ای مهاجران لسان مخصوص ذکر من‌ است به غيبت ميالائيد و اگر نفس ناری غلبه نمايد به ذکر عيوب خود مشغول شويد نه به غيبت خلق من. زيرا که هر کدام از شما به نفس خود، ابصر و اعرفيد از نفوس عباد من.

ای عاصیان بردباری من شما را جری نمود و صبر من شما را به غفلت آورد که در سبيل‌های مهلک خطرناک بر مراکب نار نفس بی باک مي‌رانيد. گويا مرا غافل شمرده‌ايد و يا بی خبر انگاشته‌ايد

ای ظالمان ارض از ظلم دست خود را کوتاه نمائيد که قسم ياد نموده‌ام از ظلم احدی نگذرم و اين عهدی است که در لوح محفوظ محتوم داشتم و به خاتم عز، مختوم

بگو ای اهل ارض. به‌راستی بدانيد که بلای ناگهانی شما را در پی است و عقاب عظيمی از عقب. گمان مبريد که آن‌چه را مرتکب شديد از نظر محو شده. قسم به‌ جمالم که در الواح زبرجدی از قلم جلی جميع اعمال شما ثبت گشته

ای پسر خاک. از خمر بی مثال محبوب لا يزال چشم مپوش و به خمر کدره فانيه چشم مگشا. از دست ساقی احديه، کأوس باقيه برگير تا همه هوش شوی و از سروش غيب معنوی شنوی. بگو ای پست فطرتان از شراب باقی قدس‌ام چرا به آب فانی رجوع نموديد

ای پسر انسان، شبنمی از ژرف دريای رحمت خود بر عالميان مبذول داشتم و احدی را مقبل نيافتم. زيرا که کل از خمر باقی لطيف توحيد، به‌ ماء کثيف نبيد اقبال نموده‌اند و از کاس جمال باقی به‌ جام فانی قانع شده‌اند. فبئس ما هُم به يقنعون

ای دوستان. به‌ راستی مي‌گويم که جميع آن‌چه در قلوب مستور نموده‌ايد نزد ما چون روز، واضح و ظاهر و هويداست. ولکن ستر آن‌ را سبب، جود و فضل ماست نه استحقاق شما

ای غافلان گمان مبريد که اسرار قلوب مستور است. بلکه به‌‌ يقين بدانيد که به خط جلی مسطور گشته و در پيشگاه حضور، مشهود.