Adnan Yücel, Yeryüzü Aşkın Yüzü Oluncaya Dek şiirinde “saraylar, saltanatlar çöker, kan susar bir gün, zulüm biter” der. Yeryüzünde “aşkın” yani özgürlüğün, barışın, mutluluğun hâkim olacağı günler için ve o günlere kadar mücadelenin devam edeceğini haykırır coşkulu dizelerle. Yaşamın aşksız ve paramparça olduğu bugünlerden geriye bir yarına gidenler kalır, bir de yarınlar için direnenler der. Peki, nedir yarına gitmek, yarınlar için direnmek?

https://uidder.org/yarina_gidenler_yarinlar_icin_mucadele_edenler.htm#

Türkiye İstatistik Kurumu TÜİK’in yayımladığı verilere göre Türkiye’de kişi başına düşen milli gelir 2023’te Cumhuriyet tarihinin en yüksek seviyesine ulaşarak 13 bin doların üstüne çıktı. TÜİK, ülke ekonomisinin de yüzde 4,5 oranında büyüdüğünü açıkladı. Siyasi iktidar da bu verilerden yola çıkarak ne kadar iyi durumda olduğumuzun propagandasını yapıyor. Hem ekonomimiz büyümüş hem de refah düzeyimiz artmış! Oysa ister mavi yakalı isterse beyaz yakalı olsun herhangi bir işçiye 2023’teki maddi durumunun önceki yıllara kıyasla ne durumda olduğu sorulsa vereceği cevap bellidir: Daha da yoksullaştık! O halde soralım; iktidara göre zenginleştiysek neden iliklerimize kadar yoksullaştığımızı hissediyoruz?

https://uidder.org/rakamlarin_ardina_gizlenen_gercekler.htm

Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı, 2022’de sosyal yardım alan hane sayısının 4 milyon 400 bine, kişi sayısının ise 17 milyon 600 bine ulaştığını açıkladı. Tüm kamu kurumları tarafından yapılan sosyal yardım harcaması ise toplam 151,9 milyar lira. Sosyal yardımların içinde aile yardımları, barınma-gıda yardımları, engelli-yaşlı yardımları, sağlık yardımları, eğitim yardımları gibi başlıklar altında doğum, elektrik, doğalgaz tüketim desteği, engelli bakım aylığı gibi yardımlar bulunuyor. Siyasi iktidar bir yandan milyonlarca insanı yoksullaştırıp yardıma muhtaç hale getirirken diğer yandan sosyal yardım alan hane sayısının artmasını övünülecek bir şey olarak sunuyor ve lütufmuş gibi propaganda ediyor.

Bu durumda işçiler olarak sormamız gereken birkaç soru var: Sosyal yardım alan kişi sayısının artması övünülecek bir şey midir? Sosyal yardım harcamaları için ayrılan bütçenin kaynağı nedir? Sosyal yardım miktarları yeterli midir? Sosyal yardım lütuf mudur hak mıdır?

https://uidder.org/buyuyen_yoksulluk_ve_sosyal_yardimlar.htm

31 Mart yerel seçimlerini geride bıraktık. Seçim süreci boyunca sokakları, caddeleri, meydanları, binaları, köprüleri kaplayan afişler, bayraklar, flamalar kentlerin üzerinden kalktı. Ama işçi ve emekçilerin yüreğini kaplayan kaygıların aynı şekilde ortadan kalktığını söylemek mümkün değil. Çünkü biliyoruz ki bizi zorlu günler bekliyor. Sandıktan çıkan sonuç işçi ve emekçilerin, emekçi kadınların, gençlerin, emeklilerin siyasi iktidara ve politikalarına duyduğu tepkinin göstergesidir. Hayat pahalılığı ve enflasyon altında ezilen, hakları gasp edilen emekçilerin nefes alma isteğinin dışavurumudur. Siyasi iktidara gösterilen bu tepki bu nedenle emekçilerde haklı bir sevinç yaratmıştır.

https://uidder.org/sermayenin_ve_iktidarin_saldirilarini_puskurtmek_icin_1_mayis_ruhuyla_birleselim.htm

Türkiye’de mevcut siyasi iktidar, pek çok alanda politika değiştirdi, iç ve dış politikalarında keskin zikzaklar çizdi, defalarca doğrultu değiştirdi. Fakat doğrultusunu hiç değiştirmediği, istikrarını hep koruduğu bir alan var: Emek politikaları!

Türkiye işçi sınıfı uzun yıllardır sermayenin ve iktidarın sinsi, planlı ve çok yönlü saldırılarıyla karşı karşıya. Ücretleri baskılama, işgücünü ucuzlatma, kıdem tazminatı başta olmak üzere işçi sınıfının kazanılmış haklarını tırpanlama ve fiilen yok etme politikaları... TÜİK üzerinden çevrilen enflasyon oyunları… Zengini daha zengin, yoksulu daha yoksul kılan vergi soygunu… İşçi sınıfı bu yıkıcı tabloya tepki veremesin diye devreye sokulan sendikasızlaştırma saldırıları… Siyasi iktidarın bu politikalarının sonuçlarını işçi ve emekçiler derinden hissediyor, yaşıyor.

UİD-DER, konuya emek cephesinden bakan uzmanlardan görüş alarak işçi sınıfının bu can yakıcı sorunlarıyla ilgili kapsamlı bir dosya hazırladı. Yağmalanan Emek başlığı taşıyan bu çalışma çeşitli video belgesellerden oluşuyor. Dosyamızın ilk videosu işçi sınıfının ve çeşitli sendikaların başlıca gündemlerinden biri olan vergi konusu üzerine. Katkı sunan uzmanlara teşekkürlerimizle işçi sınıfının yakıcı sorunlarına çözüm arayan herkesin faydalanacağı bir kaynak olacağını düşündüğümüz dosyamızın Yağmalanan Emek: Vergi Soygunu başlığını taşıyan ilk videosunu tüm işçi kardeşlerimizle paylaşıyoruz.

Türkiye’de mevcut siyasi iktidar, pek çok alanda politika değiştirdi, iç ve dış politikalarında keskin zikzaklar çizdi, defalarca doğrultu değiştirdi. Fakat doğrultusunu hiç değiştirmediği, istikrarını hep koruduğu bir alan var: Emek politikaları!

Türkiye işçi sınıfı uzun yıllardır sermayenin ve iktidarın sinsi, planlı ve çok yönlü saldırılarıyla karşı karşıya. Ücretleri baskılama, işgücünü ucuzlatma, kıdem tazminatı başta olmak üzere işçi sınıfının kazanılmış haklarını tırpanlama ve fiilen yok etme politikaları... TÜİK üzerinden çevrilen enflasyon oyunları… Zengini daha zengin, yoksulu daha yoksul kılan vergi soygunu… İşçi sınıfı bu yıkıcı tabloya tepki veremesin diye devreye sokulan sendikasızlaştırma saldırıları… Siyasi iktidarın bu politikalarının sonuçlarını işçi ve emekçiler derinden hissediyor, yaşıyor.

UİD-DER, konuya emek cephesinden bakan uzmanlardan görüş alarak işçi sınıfının bu can yakıcı sorunlarıyla ilgili kapsamlı bir dosya hazırladı. Yağmalanan Emek başlığı taşıyan bu çalışma çeşitli video belgesellerden oluşuyor. Dosyamızın ikinci videosu işçi sınıfının yıllardır korumak için mücadele verdiği kıdem tazminatı üzerine. Katkı sunan uzmanlara teşekkürlerimizle işçi sınıfının yakıcı sorunlarına çözüm arayan herkesin faydalanacağı bir kaynak olacağını düşündüğümüz dosyamızın Yağmalanan Emek: Kıdem Tazminatı Oyunu başlığını taşıyan ilk videosunu tüm işçi kardeşlerimizle paylaşıyoruz.

Türkiye’de mevcut siyasi iktidar, pek çok alanda politika değiştirdi, iç ve dış politikalarında keskin zikzaklar çizdi, defalarca doğrultu değiştirdi. Fakat doğrultusunu hiç değiştirmediği, istikrarını hep koruduğu bir alan var: Emek politikaları!

Binlerce yıl önce atalarımızın avlanmak için kullandığı bumerang, atıldığı noktaya geri dönmesiyle bilinir. Bumerangın bu özelliğine atıfla, kişinin gösterdiği tutum ve davranışların sonuçlarının eninde sonunda kendisine geri dönüşü olacağını anlatmak için “bumerang etkisi” sözü kullanılır. Bu gerçek toplum için de geçerlidir.

Tarihi rekorlar kıran enflasyon karşısında ücretlerin erimesi, işçi sınıfının yoksullaşmasının büyümesi, hak gasplarının artması, baskı ve yasakların şiddetlenmesi… Pek çok emekçinin zihninden geçen ortak soru “daha nereye kadar gidecek böyle?” Her geçen gün beterin de beteri olduğunu ortaya koyuyor ve Türkiye işçi sınıfının önünde, arkasında bıraktığından çok daha sancılı ve zorlu bir yol bulunuyor. Bu tablonun nedeni işçi sınıfının patronlar sınıfı karşısında yeterince güçlü olamayışıdır. Sınıflara bölünmüş olan toplumda sınıflar arasında yani biz işçiler ve patronlar arasında kıyasıya bir mücadele yürüyor ve kim güçlüyse onun dediği oluyor. Sınıfların güçlerini de örgütlülük düzeyleri belirliyor.

Dört bir yanı yangınla kuşatılmış bir ormanda tek tek ağaçların bu yangından kendini kurtarması mümkün değildir. Hangi işçi etrafını saran kriz, enflasyon, pahalılık sarmalından tek başına kurtulabilir? Bu nedenle geçmişten bugüne işçiler yan yana gelmiş, örgütlenmiş, sendikal, siyasal birlikler kurmuş ve hakları için birlikte mücadele etmişlerdir. Örgütlenen işçileri bölmek isteyen patronlar sınıfı da boş durmamış, çeşitli yöntemlerle işçilerin birliğini kırmak istemiştir. İşçileri bölmek ve zayıf düşürmek isteyen patronlar baskı ve yasakların yanı sıra “iş barışı”, “çalışma barışı” gibi söylemlerle sinsi bir dil kullanarak işçileri aldatmaya çalışmışlardır.