Bu bölümde sevginin sadece güzel sözlerden ibaret olmadığını, bazen kavga, bazen mesafe ama her zaman saygı istediğini konuşuyoruz. Romantik değil, gerçek bir sohbet :)

Geçen bölümü bir arkadaşıma dinletirken

“aa ben de böyleyim” dedi.

Sohbet orada başladı, kayıt tuşu da orada açıldı.

Bu bölüm, dinlerken fark edilen takıntılar,

normal sandıklarımız ve OKB üzerine

samimi bir soru–cevap sohbeti.

Sessiz Zamanlar’da, biraz plansız ama çok gerçek.

Bu bölümde yalnız değilim. Benim gibi OKB ile yaşayan çok yakın bir arkadaşım Esra’yla birlikteyim. İkimiz de uzman değiliz. Tanım yapmıyoruz, çözüm anlatmıyoruz. Sadece OKB ile yaşarken gündelik hayatta nelerin zor geldiğini, çoğu zaman kimseye anlatamadığımız halleri konuşuyoruz.

Temas etmek, tekrar etmek, içimizde geçmeyen o huzursuzluk… Bazen kapılarla, bazen temizlikle, bazen sadece ‘’ oldu ‘’ hissini aramakla ilgili.

Bu sohbet bir reçete değil. Ama belki dinlerken bazı yerlerde durup ‘’ben de böyleyim’’ dediğin anlar olur.

Eğer aynı şeyi yaşayanların yalnız olmadığını duymak sana da iyi geliyorsa, burada kalabilirsin.

Sessiz Zamanlar, yalnız hissettiğin anlar için.

Okulda öğretilmeyen, Cv’ye yazılmayan ama hayatın her yerinde karşımıza çıkan şeylerden konuşuyoruz.

Yıllarca kurumsal hayatta çalıştıktan sonra şunu fark ettim: İnsanları gerçekten tanıtan şey; nerede okudukları değil, nerede durdukları.

Bu bölümde; iş görüşmelerinde, yeni ortamlarda, resmî kurumlarda ve insan ilişkilerinde nasıl konuştuğumuzu, nasıl hitap ettiğimizi ve neden çoğu zaman yanlış anlaşıldığımızı konuşuyoruz.

Bu bir öğüt bölümü değil. Bu, yaşanmışlıkların içinden gelen bir sohbet.

Eğer sen de “bunu kimse bize öğretmedi” diyorsan, bu bölüm tam sana göre.

Sessizce dinle.

İstersen kal.

Sessiz Zamanlar.

Bazen kahve içmek için bile önce bir şeyleri bitirmemiz gerekiyormuş gibi hissediyoruz. Mutfağı toparlıyoruz, yoruluyoruz, günü tüketiyoruz… Sonra durup “oh, şimdi hak ettim” diyoruz.

Bu bölümde, dinlenmeyi, kendimize iyi davranmayı ve küçük keyifleri neden hep bir ödüle dönüştürdüğümüzü konuşuyoruz.

Gerçekten her şey için önce yorulmak, tükenmek, hak etmek mi gerekiyor? Yoksa bazı şeyler sadece ihtiyaç olduğu için mi var?

Sessiz Zamanlar’da bugün; kendimize neden bu kadar az izin verdiğimizi, neden rahatlamayı hep ertelediğimizi ve “hak ettim mi?” sorusunu biraz gevşetmeyi deniyoruz.

Belki de bazen, sırf iyi geliyorsa yapmak için yeterli bir sebeptir.

Sessiz Zamanlar.

Ben aslında konuşkan biriyim. Ama sevdiğim insanlarla birlikteyken small talk yapamıyorum.

Kısa cevaplar veremiyorum, havadan sudan konuşamıyorum, bir anda her şeyi anlatmaya başlıyorum.

Bu bölüm; “nasılsın?” sorusunu kısa geçemeyenlerin, sevdiği insanlarla susamayanların ve konuşmayı bir bağ kurma hali olarak yaşayanların iç sesi.

Uzun, samimi ve acele etmeyen bir sohbet.

Sessiz Zamanlar.

Sosyalim.

Konuşabiliyorum, anlatabiliyorum, gülüyorum. Ama bir noktadan sonra insanlardan yoruluyorum.

Bu bölüm, kalabalıkları sevip insan ilişkilerinde geri çekilenlerin, herkese her şeyi anlatma isteğini zamanla kaybedenlerin ve yalnız kalınca suçluluk hissetmeyenlerin iç sesi.

Kısa bir durak.

Biraz kendine kalma hâli.

Sessiz Zamanlar

Ben eskiden böyle değildim… Daha sabırlıydım, enerjiktim, daha kalabalıktım belki. Şimdi ise sessizliği seviyorum, yavaşlığa tahammülüm az, kalabalıklar yoruyor.

Bu bölümde büyüdükçe değişen hallerimizi, eskiden anlam veremediğimiz ama şimdi “haklıymış” dediğimiz büyükleri, sabır eşiğimizin neden bu kadar düştüğünü ve hayatın bizi nasıl dönüştürdüğünü konuşuyoruz.

Biraz güleceğiz, biraz “aynı ben” diyeceğiz, biraz da içimizden “demek mesele buymuş” diye geçireceğiz.

Kahveni al, rahat bir yere otur…

Bu bölüm biraz iç dökme, biraz fark ediş, biraz da yüzleşme. :)

Eğer dinlerken “ya evet, ben de eskiden böyle değildim” dersen yorumlara bir cümle bırakmayı unutma.

Sessiz Zamanlar’da buluşalım.

Bir zamanlar daha mı yakındık, yoksa sadece daha mı çok yan yanaydık?

Kapılar daha mı kolay çalınırdı, insanlar daha mı iç içeydi, sohbetler daha mı uzundu?

Bu bölümde biraz bunu konuşuyoruz. Kalabalıkların içinde neden bu kadar yalnız hissettiğimizi, nasıl oldu da “ birlikte” olmaktan “yan yana” olmaya geçtiğimizi…

Kahvemi aldım, oturdum ve düşündüm. Yargılamadan, öğüt vermeden, sadece konuşarak.

Belki sen de dinlerken “evet ya…” diyeceksin. Belki de kendi cevaplarını bulacaksın.

Sessizce dinlemek isteyen herkes için.

Eskiden insanlar daha mı yakındı, yoksa biz mi uzaklaştık?

Kapıların daha kolay çaldığı, yardım istemenin daha doğal olduğu, ilişkilerin daha sade yaşandığı zamanları hatırlıyoruz.

Bu bölümde geçmişle bugünü karşılaştırıyoruz, değişen insanları, değişen ilişkileri ve içimizde kalan o eski duyguları konuşuyoruz.

Biraz durmak, düşünmek ve kendi ile baş başa kalmak isteyen herkes için…