1 yıl 7 gün oldu..

Böyle başlıyor bu bölüm.

Bazı öfkelenmeler, bazı pişmanlıklar ve bazı mucizeleri anlattım.

Bu bölümle sezonu kapatıyorum.

Yeniden buluşana dek kendinize iyi bakın.

İyi dinlemeler.

Bir yıl oldu.

Yaşarken mi daha zordu yoksa bir sene sonra dönüp bakınca mı daha zor emin olamıyorum.

Zaman yaklaştıkça her şeyi yeni baştan yaşıyormuşsun meğer..

İyi dinlemeler.

Annemin yanında kendim gibi var olabildiğim için çok şanslıyım.

Minnet duyuyorum.

Bu bölüm yayınlandığında 1 yılı devişmiş olucaz.

Zaman kavramım artık başka.

Hem her şeyin üzerinden asırlar geçmiş gibi, hem her şey sanki dün gibi..

İyi dinlemeler.

"Kendine yapılmasını istemediğin şeyi başkasına yapma."

Zor olsa da böyle yaşamaya çalışıyorum.

Empati kurmaya çalışıyorum.

Yine de öfkemi kontrol edemediğim zamanlar oluyo.

Yine de haksızlığa uğramış hissedebiliyorum.

Tüm bunlar olurken kırılgan olmaya, kırılgan kalmaya çalışıyorum.

Karışık, serbest çağrışımlı bir bölüm oldu.

İyi dinlemeler.

**4 arketip diye bahsettiğim kitap aslında, Don Miguel Ruiz'in "Dört Anlaşma" kitabı. Aklım Jung'a gitmiş, mazur görün :)

Işıltımı kaybetmişim gibi hissediyorum.

Artık parlamıyomuş gibi hissediyorum.

Ama yeşermeye de başlıyorum yine yeniden..

O küçük kız çocuğunu sarıp sarmalayarak ve hayatımın sorumluluğu alarak yaşamaya çalışıyorum.

Bir bayram, biraz İzmir ve geçen sene yaşadıkalarımın tutamadığım yası.

Sanki her şeyi sil baştan yaşıyo gibiyim.

Bu sefer dibine kadar ama.

Çünkü karşısında iyi olmak zorunda olduğum biri yok..

Yine de kafamda hep aynı soru,

"Daha iyisini yapabilir miydim?"

Özgürleştim dedin, madem annenin varlığı hayatta yapmak istediğin şeylere engeldi, peki ya şimdi?

Hadi buyur meydan senin!

Şimdi neden yapmıyosun?

Hayatımızı istediğimiz gibi yaşamak için neyi bekliyoruz?

Bunları sorguladığım bi bölüm oldu.

İyi dinlemeler.

**Bahsettiğim kitaplar:

Güneşe Bakmak Ölümle Yüzleşmek - Irvin D. Yalom

Yas Günlüğü - Roland Barthes

Başka ölümlerden tetiklenmek bi gün bitecek mi?

Acıları karşılaştırmak ya da..

Kim daha çok acı çekiyor, kim ne zaman ölmeliydi ve en çok kimin üzülmeye hakkı var?

Bunları konuştuğum bi bölüm oldu.

İyi dinlemeler.

"Hayatta tanıdığımız ve sevdiğimiz insanlar gidince, biz de mi yavaş yavaş yok olmaya başlıyoruz?"

Sorgulamalar sorgulamalar..

Bu bölümün bana en büyük öğretisi, yas ve sevginin birbiriyle iç içe olması sanırım.

Kanbolat'a ve Annem'e...

İyi dinlemeler.

**Asloş’un bahsettiğim yazısı:

https://mumkundergi.com/her-yerde-ve-hicbir-yerde-olan-gecicilik-benlik-arayisi-ve-sevginin-hakikati-uzerine-bir-varolus-yazisi/?fbclid=PAdGRleARYHPNleHRuA2FlbQIxMQBzcnRjBmFwcF9pZA8xMjQwMjQ1NzQyODc0MTQAAacpVDCVvKBr7Nb5_HAHoz7ZfLTszRdCZmBg16Zli9vpaXujrVRPQAidHIAPEA_aem_CnFveRyKb6wQIIGexEQ1DA

Korktuğum gibi olmadı..

Evet.

Aslında hiçbi şey korktuğumuz gibi olmuyo bu hayatta ama işte yaşamadan bilemiyosun.

Daha mı iyi oldu yoksa daha kötü mü, orası tartışmaya açık.

İlk bölümde yas konuşarak başladım çünkü artık hayatımın gerçeği yas teması. Bi süre de böyle gidecek gibi duruyo.

Kendi tecrübelerimi ve gerçeğimi paylaşmaya çalıştım elimden geldiğince.

Dilerim birilerinin kalbine dokunur.

İyi dinlemeler.