A summer night, on the 19th floor apartment close to Washington Square Park, NY Times photographer did some readings for a guest from east.

آن روزها كه خوشي ها و رنج ها

چون مرده هاي محترمي در درون قلبمان

در گور خفته اند

يا هر زمان كه آرزو ،خواب و سرودها

از ما دور مي شوند

و يا در شكاف بيمناك زمان

برق چشمشان اندك اندك

كم نور مي شود

و يا هر لحظه اي كه وقت

مي بافد آرام پردۀ تاريكي

از رشته هاي پندار عمر ما

و مي اندازد بر روي زندگي

من ،

ياد بوسه هاي توام...

آن بوسه ها كه گرم است چون آفتاب

خوشبو تر از عطر سرخ گل

و زيباتر هستند و خوش صدا

چون خش خش ساقه هاي جو

و شيرين تر از انگبين

هستند از براي من.

گاهي كه روح سركش من

رنجور، از اندوه ديگران

ناخرسند از حال خويشتن

لرزناك ،

از آتش سوزان زندگي

بيرون مي جهد از تنم

تا پيوندد به نورتاب جهان

و گم شود در موج هاي زيست

چون هدهدي كه جفت گم كرده

ترسناك

مي نشيند بر همان برج اولي

چابك برمي گردد به جسم من

تا در رنج عشق تو دريابد بيشتر

زيبايي مرگ و زيست

و در من فرونشاند ، سوز تشنگي

در راه من تو آمده اي.

يا كه من زير درخت هاي كاج

سويت آمدم؟

زان روز است كه بوسه ها

همه روز ، يا كه گاه گاه

لب هامان را به هم مي پيوست در نهان

جز وقت گريز پا

يا دم جنبانك هاي تيزپر

يا نسيم تند ياز

كس هرگز نديده رنگشان

نشنيده صدايشان

آن ها ،

هرگز نمرده اند

در ژرف ما

هستۀ شادي نشانده اند.

اندر كرانه هاي دور دست زيست

كه هر دم بيشتر

مي پرد رنگ عمر ما

و در قلب ترسناك زمان

بر گوش مي رساند بانگ خامشي

اي شادي بخش قلب من،

من

ياد بوسه هاي توام.

و با رنگ بوسه هاي تو از ياد مي برم

ترس گذشت وقت.

(شین پرتو)

The angel would like to stay, awaken the dead, and make whole what has been smashed. But a storm is blowing from Paradise; it has got caught in his wings with such violence that the angel can no longer close them. The storm irresistibly propels him into the future to which his back is turned, while the pile of debris before him grows skyward. This storm is what we call progress

Walter Benjamin

On Paul Klee’s Angelus Novus painting /1920

روی ساز نریمان

« کاساندرا»

اگر روزی آن غار (حتی آن غار هم)

فرو ریزد

به کجا پناه خواهند برد؟

به کجا پناه خواهند برد؟

این مردمک‌های خون‌آلود

تارهای حیاتشان را بر کدام کور–گوشه خواهند بست؟

آرام باش ..شط دوردست

آرام باش

تو هنوز چشمان بی حرکت و مضطرب آن ماهی سرگشته را از دست

نداده ای

انبانت را باز کن

ببین

آنها هنوز نگرانند

============

آرام باش ...شط دوردست

هنوز خروش ناخن هایی که دنیاها را می خراشند

و آن آتشی را که در تو باید بخزد جستجو می کنند

خاموش نشده است

آن آتش سیاه خواهد آمد

و نی لرزان را خواهد خرد کرد

خواهد نابود کرد

===============

آرام باش ...بلند ترین موج

آرام باش

در آنهنگام که تو دست نابودکننده ات را پایین آوری

این تخته پاره های نقاب پوش عریان خواهند شد و چه چشمان گستاخی

که از شرم فروخواهند ریخت ...

======================

آرام باش ..طوفان ناآشنا

این غبارها پستی خواهند گرفت

این برج های عاج به گرداب ها خواهد ریخت

رقص خشم انگیز برگ های خشک باز خواهد ایستاد

و پاهای عظیم آن سایه ی نزدیک شونده

که در خود خورشیدها پنهان دارد

بر آنها گذر خواهد کرد ...

===================

کوره ی منتظر

زیر این آرامش شکننده

پتک های عصیان را سنگین تر کن

و چشم شعله ورت را

آن چشمی که پستی ها و ریاها را فاش خواهد ساخت

همچنان به پرتگاه زمان خیره بدار

تا کی هنگام فرا رسد

تا کی هنگام فرا رسد …

================

آرام باش ... عقاب سرکش

آرام باش

زنجیرهایت خواهد گسست

و سایه ی باشکوه بال هایت نقاب ها را خواهد کور کرد

آرام باش ... عقاب سرکش

هنگام خواهد فرا رسید

هنگام خواهد فرا رسید …

شعر از هوشنگ ایرانی

باب بیست و سوم از "کتاب ایوب: منظومۀ آلام ایوب و محنتهای او از عهد عتیق" / #قاسم‌هاشمی‌نژاد (۱۸دسامبر۲۰۱۸) by Shima Rst

شب یک، شب دو، بهمن فرسی / تیر ۹۸ قسمت دوم by Shima Rst

خانه‌ی کوچه‌ی شایگان.

[تا مه بنالم

نالکــم مهشوریه ده کل عالــم]

جمعه by Shima Rst

چهارشنبه by Shima Rst

سه شنبه by Shima Rst