Op de arm van dichter Siel Verhanneman staat ‘Naïef. Super!’ getatoeëerd. Het helpt haar om het verdriet dat ze met zich meedraagt te leren zien. De dood kwam net iets te vaak langs in haar nog jonge leven. Zowel haar papa als haar zus moet ze al jaren missen. Hoe moet het verder? Kan je de dood compenseren met nieuw leven? Helpt het als je leed deelt met je lief? En hoe bewaar je herinneringen?