Adımı söyle bana, bir kalbim olsun 

Seslenince bir şarkıyı başlatsın

Sen bir ormansın bir ağacın içinde 

Ben çorak tarla bir başağın içinde  

O geminin ardından üzülme diye, kaybolmuş gökyüzünü avucuna getirsem 

Sen bir bulutsun bir yağmurun içinde 

Ben kuru bir çölüm bir kumun içinde  

Bana mektup yaz bir yurdum olsun 

Kapısından çıkıp kapına dayanayım 

Sen bir yuvasın, bir odanın içinde 

Ben kocaman bir hiçim senin içinde  

Gamzeni kıskanıp yüzyıl öteden Ay gelip yanağına otursun 

Sen bir rüyasın bir gerçeğin içinde 

Ben bir yarayım bir bıçağın içinde  

Bütün kalemleri bir bir kırdım 

Sesinden resim yaptım kendime 

Sen bir hayatsın, bir ölümün içinde 

Ben bir ölüyüm bir bedenin içinde  

Yaşamayı bilirdim, eğer doğsaydım 

Bunca yıldır yaşadım, onca yıldır ölüyüm 

Sen bir cennetsin bir annenin içinde 

Ben bir babayım bir yetimin içinde  

Kime sorsam sonra ne yapsam diye 

Herkes bu dünyanın yabancısı çıkıyor 

Sen bir güneşsin pervanenin içinde 

Ben bir pervaneyim 

Kehaneti unuttum, şişeyi kırdım

 Bıçakları kestim avuç içimle

Sen bir Züleyha’sın bir Yusuf’un içinde 

Ben kapkara bir saray, bir zindanın içinde....

Ben sevdanın oturduğu sokakta oturuyorum

Geceler hiç bitmiyor ben hiç uyumuyorum

Gecenin efkarı iniyor perde perde

Sevdanın hayali vuruyor arada bir içime

Ben sevdanın oturduğu sokakta oturuyorum

Hani şu perdelerinde mavi kuş resimleri olan

O kırgın hayatın tam ortasında

Hani duvarlarında hala yazılar olan o sokakta

Biri gurbetin, biri ihanetin, biri de seni böyle sevmenin hikayesi

Sevdanın camı bana bakıyor, ben cama

Ve bak sen şu cama

Pencere önünde menekşeler,

Bide sevdanın hayali vuruyor arada içime

İyi oluyor diyorum, bu sana iyi oluyor

Arada bir arkadaşlar geliyor, laflıyoruz oradan buradan

Anlarsın ya, iç cebimde bir umut doğuyor

Bide nerden bulduysam, resmi sevdanın, resimde sevda inadına gülüyor

Sevdam gayri resmi bilmekteyim

Birazda üstümüzde macera güzel duruyor

Yani, yakışıyor adama yakışıklı bir sevda

Ben sevdanın oturduğu sokakta oturuyorum,

Geceler hiç bitmiyor, ben hiç uyumuyorum

Ağzımda fiyakalı bir ıslık, 

Anlarsın ya

Bu kuklaların kukla olmadığı besbelli

Ne söyledilerse tıpına tıpına gerçek besbelli

Altın saçlarını yana atışı yok mu Lili'nin?

Lili'nin yağdan kıl çekercesine inanışı?

Lili'nin yağdan kıl çekercesine yaşayışı yok mu?

Kuklalar titremesin ne yapsın?

Adam konuşmasını bilmezse ne yapsın?

Kuklaların kukla olmadığı besbelli

Lili'nin çekip gideceği besbelli

Lili'nin dönüp geleceği besbelli

Ekmek ha bakkalın olmuş ha Cabaret de Paris'nin

Sen herhangi bir ekmek yiyeceksin işte Lili

Ekmek ne kadar Allahınsa Lili de o kadar Allah'ın Lili

Yüzün, ruhun kadar aydınlık ya Lili

Gönlün soğuk sular güzel aynalar gibi ya Lili,

Anladın ya, kutunun içinden çıkan mendil

Olamaz Üsküdar'dan geçer iken bulduğun mendil

Bizi bırakıp nereye gidiyorsun Lili?

Demek bizi bırakıp gidiyorsun Lili...

Sen daima güzeller güzelini bulursun Lili

Sen istesen de taş yürekli olamazsın

Sen daima güzeller güzeli olursun Lili

Demek gideceksin, 

Arkana dönüp bakmayacaksın

Hangi kuş hangi şafakta ölecek görmeyeceksin

Öyleyse al bu kürkü, bu veda kürkünü Lili

Tüyleri şiirler olan bu mahçup kürkü

Sen daima Sultanlar Sultanı olursun Lili

Demek sen gidiyorsun Lili,

Bizi öpmeden mi gideceksin?

Lili'nin güneşin altında duruşu yok mu?

Perdeleri sıyırıp çirkin adamı burnundan yakalayışı yok mu?

Eline bavulunu alışı yollara koyuluşu yok mu?

Çirkin adamın, güzel adam oluşu yok mu?

Yaklaşıp onu saçlarından yakalayışı,

Uzaklaşıp, yollarda yol oluşu yok mu?

Lili'nin bir tavşan gibi koşuşu

Keklik gibi dönüp bakışı ve yıldırım gibi koşuşu yok mu?

Adam da tam o zaman kapıdan çıkmaz mı dışarı

Lili'nin adamın boynuna çocukça ve çılgınca atılışı yok mu?

Ben konuşmasını bilmem Lili...

Meğer bu resimde oldukça mutlu görünmeliymişim,

Elim bir çaya şeker atar gibi 

Tereddütsüz ve işlek olmalıymış

Gözlerimde bir şeyler infilak etmeliymiş; 

Bir yıldız kayarcasına, 

Bir suna uçup gitmeliymiş ben gülünce

Saçlarım itinayla öne düşecekmiş; 

Kırmızı güller sunacakken, durup kalbimi dinlemeliymişim

Avcısı bol bir ceylana yol gösterir gibi onurla durmalıymışım mesela.

Alnım kırışık olmayacak, ceketimin astarı çekmeyecekmiş kolumu

Ve elim bir kuğu boynu gibi zarifçe inecekmiş aşağı doğru

Oysa sen bilirsin, sen bilirsin kolumun birinin kesik olduğunu

Sen, düşte bir insanın aşkla sevildiği sahilleri anlatıp Dururdun, 

Karımın saçlarını örebilirmişim özgürlüğe kavuşmuş bir ülke gibi 

Ve konuşkan görünmeliymişim 

Kıpır kıpır durmalıymış dudaklarım, omzum

Fotoğraf için konuşmaya çağırıyorum seni, 

Hüzünle bakarak alnıma, 

Bir mahkemede durur gibi durma, 

Gözyaşlarıma...

Ve dinle

Şimdi beni hatırlayarak, 

Güzel günleri 

Ve her şeyi hatırlayarak daha dinç durmalıyım bu fotoğrafta değil mi?

Tut ki, 

Gecenin alacakaranlığında düşlemişim seni

Rüyalarımı bölmüşsün, ne çıkar?

Ne çıkar...

Tut ki, 

Bundan böyle unutmuşum seni

Artık çalan parçalarda ismin geçmesin

Eylül'ün denizi, niçin gözlerin, Kapanmış rüyasız, boş bir kuyuya?

Daha dün her dalgan gürlerdi derin.

Eylülün denizi, sen şair misin?

Şimdi bir afacan çocuk, bir deli,

Sonra bir kötürüm, sonra bir miskin,

İhtiyar ki, bıkmış hayattan belli.

Hani bazen senin "Hicranı unut! "Diyen, mavi, baygın bakışın vardı.

Hani sis ufuklarca uzakta, 

Yakut Bir cennetten sana nurlar yollardı.

Dalgalar, 

Ey büyük deniz, dalgalar dualar indirsin sana göklerden.

Benim dalgalarda çarpan kalbim var,

Bir şeyler haykırır uzak bir yerden.

İstersen, kapansın gökler üstüne;

İstersen, bir tekne parçalanmasın.

Haykırsın kıyıdan bir hasta nine,

Yalnız gözlerini böyle yummasın!

Senin ülkende cüceler vardı boyları hüzünden kısalan,

Donmuş gözyaşları,

Kurumuş otlar, ve adını anımsamadığım bir sürü hüzünlü şey vardı

Sen küçücükmüşsün

İnsanlara bakmışsın, bakmışsın 

Her yan sönük yıldızlar ormanı

Bir şeyleri sevmek istemişsin alışırken dünyaya

Dişlerini göstermişler,

Kırmışlar termometreni,

Nar bülbül kafese, ayçiçeğin çöplüğe

bir duvarın sıvası gibi dökülürken bana rastlamışsın

Dur demişsin, 

Ben demişim

''Severim, severim sevmesine de seni eski bir hüzünle, durmadan büyür içimde bir Girit yasemini’'

Yaklaşmışım

Ve deniz atmışım dudaklarımla dudaklarına

Bana şöyle bir bak diyorsun,

Alıcı gözüyle, 

Yeni dalınmış uyku gibi bak

Çobanların söndürmeyi unuttuğu dağ ateşi,

Kaleden kaleye uçurulan ak güvercin,

Rüzgâra emanet edilen fısıltı gibi, 

Yazdan kalma bir gün gibi bak bana

Bana şöyle bir bak diyorsun,

Posta kutusuna gece yarısı bırakılan bir mektup gibi

Gökyüzünün denizyıldızlarıyla dolduğunu gören bir dalgıç gibi bak

Bana şöyle bir bak diyorsun

Bir ışın demetine sarılır gibi bak,

Bana şöyle bir bak diyorsun,

Yaşama sevincini sana ben veriyormuşum gibi

Sevgilin olmasam da sevgilinmişim gibi bak

Kumsalda bırakılan ayak izi,

Kanadın üzerine değen bulut gibi,

Kayalıklara sürüklenen bir gemiye, yanıp sönen deniz feneri gibi bak bana

Çünkü unutmamanın eşiğidir,

Ve anımsamanın kapısıdır bakmak

Bunun için bile kibrit çakılabilir okyanusun kıyısında

Ne kadar güzelsin Dünya, ne kadar görkemli

Işığa itaatin ne kadar kusursuz ve güneşe teslimiyetin ne kadar asil

Ne kadar sevgi dolusun gölgenin altında ve yüzün ne kadar cazibeli bilinmezlikle maskelenmiş.

Şafağının şarkısı ne kadar huzur verici ve ne kadar haşin akşamının övgüleri.

Ne kadar kusursuzsun Dünya, ne kadar büyük

Düzlüklerine yürüdüm, 

kayalık dağlarına tırmandım,

vadilerine indim, mağaralarına girdim.

Düzlüklerinde hayalini buldum, dağlarında gururunu. 

Vadide sükunetine tanık oldum,

Kayalıklarında azmine; mağaranda ise sırrına.

Sen zayıfsın... ve güçlü ve mütevazi ve mağrur.

Sen esneksin ve katı ve açık ve gizemli.

Denizlerini aştım ve nehirlerini keşfettim ve derelerini izledim.

Medcezirlerinde ebediyetin konuştuğunu duydum 

Ve tepelerinde çağların şarkılarını söylediğini.

Dağ geçitlerinde ve yamaçlarında, yaşamın yaşama haykırışını dinledim.

Sen ebediyetin ağzı ve dudakları, zamanın telleri ve parmakları,

Yaşamın gizemi ve kararlılığısın.

İlkbaharın uyandırdı beni ve nefesinin tütsü gibi yükseldiği bahçelerine götürdü.

Yazın verdiğin meyvelerini gördüm.

Sonbaharda, asma bahçelerinde, kanının şarap gibi aktığını gördüm.

Kışın beni yatağına taşıdı.

Sakin ve temiz bir gecede,  ruhumun pencerelerini ve kapılarını açtım 

Yüreğim tutku ve hırsla dolu, seni görmek için çıktım. 

Ve seni, sana gülümseyen yıldızlara bakarken gördüm.

Ben de koparıp attım zincirlerimi, 

Çünkü ruhun ikamet ettiği yerin, senin yerin olduğunu anladım.

Onun arzuları senin arzularında büyür; huzuru senin huzurundadır 

Ve mutluluğu, senin bedeninde yıldızların parladığı altın tozdadır. 

Bir gece gökyüzü griye dönerken ve ruhum kaygılı ve endişeliyken, sana geldim.

Ve sen bana, öfkeli fırtınalarla, geçmişi bugünle savaştıran, 

Eskinin yerine yenisini koyan,

Ve güçlünün zayıfı dağıtmasına izin veren bir dev gibi göründün.

Orada öğrendim , insanların yasasının senin yasan olduğunu.

Fırtınasıyla kuru dallarını koparanın, yorgun bir şekilde öleceğini öğrendim.

Ve kuru yapraklarını koparmak için devrimi kullananın, yavaşça yok olacağını.

Biz rüyalar olmadan uyuruz, ama sen ebedi uyanıklığında rüya görürsün.

Biz kılıç ve mızraklarla senin canını deleriz ve sen yaralarımızı örtersin.

Biz senin bahçelerine kafatasları ve kemikler gömeriz 

Ve sen onlardan servi ve kavak ağaçları yaratırsın.

Top ve bombalar yapmak için senin maddelerini alırız, sense o maddelerden zambaklar ve güller yaratırsın. 

Ne kadar sabırlısın ve ne kadar merhametli

Tanrının, uzun dallarıyla gökyüzüne ulaşan ağacı olmak için- gök kubbenin bahçesine atılan bir tohum musun?

Yoksa, devlerin devinin damarlarındaki bir kan damlası,

Ya da alnından damlayan bir ter damlası mısın?

Güneşle olgunlaşan bir meyve misin?

Kökleri ebediyete uzanan ve dalları sonsuzluğa yayılan

Mutlak bilgi ağacından mı oluştun sen?

Zaman Tanrısının, Yer Tanrısının avucuna koyduğu değerli bir taş mısın? 

Sen kimsin Dünya, nesin sen?

Sen, Bensin Dünya!

Sen benim görüşüm ve anlayışımsın.

Sen benim bilgim ve hayalimsin.

Açlığım ve susuzluğumsun.

Sen benim hüznüm ve mutluluğumsun.

Sen, gözlerimde yaşayan güzellik, yüreğimdeki özlem,  ruhumdaki hiç bitmeyen yaşamsın.

Sen, Bensin Dünya.

Benim benliğim olmasaydı, sen de olmazdın.

Bitirirken, benden sonra nelerin geleceğini bildiriyorum.

Bütün bütün açılmadan daha sayfalarım,

Söylemiştim sesimi coşkuyla yükselteceğimi, 

Bütün ötekiler birbirinden ayrılıp örnek insanlara katılınca,

Bana gelecek, benim olacak amacına varma sevinci.

Ben hiç duralamadan ilerledim, yılmadan, 

Kimseden bir şey beklemeden,

Bedenin şarkılarını söyledim, ruhun şarkılarını söyledim,

Savaşın, barışın şarkılarını söyledim, 

Yaşamın,

Ölümün şarkılarını söyledim,

Doğumun şarkılarını söyledim, 

Birçok doğumlar olduğunu gösterdim.

Herkesi, herkesi çağırdım yanıma, sağlam adımlarla ilerledim;

Doludizgin tadını çıkarırken yaşamın, fısıldıyorum:

Hoşça kalın!

Genç kadının elini tutuyorum, 

Genç erkeğin elini tutuyorum, son olarak.

Bildiririm, doğaya uygun insanlar gelecek,

Bildiririm, adalet her şeyin üstünde,

Bildiririm, pazarlıksız özgürlük, eşitlik,

Bildiririm, doğruluk değerlendirilecek, ağırbaşlılık değerlendirilecek.

Bağlılık, sonsuz olacak diyorum, çözülmez olacak,

Aradığınız arkadaşı bulacaksınız diyorum.

Bildiririm, bir erkek, ya da bir kadın gelecek, belki de

Sizsiniz o, (Hoşça kalın!)

Bildiririm, yüce birey, doğa gibi akıcı, tertemiz, sevmesini,

Acımasını bilen.

Bildiririm bir son, 

Dünyasını kolayca, mutluluk içinde değiştiren.

Ey çevreme toplananlar,

Çok, pek çok şey görüyorum, seziyorum.

Sarsıcı, elektrikli çığlıklar atarak, atmosferi çekerek

Ciğerlerime,

Sağa sola bakarak, her gördüğümü yutarak, kucaklayarak,

Hızla hızla ilerleyerek, çok kısa bir süre duraklayarak,

Anlaşılmaz örtülü haberler vererek,

Sorup, öğrenmeye cesaret edemeyerek,

Kadınlara fısıltılarımı bırakarak, neden hoşa gittiklerini iyice açıklayarak,

Genç erkeklere sorunlarımı sunarak – 

Oyun oynamıyorum ben – 

Öylece ölüyorum, kısa bir süre sesim çıkıyor, görünüyorum,

Karşı duruyorum,

Sonra uyumlu bir yankı, duygulu, canlı bir yankı,

Sonra en güzel görüntüm, artık görünmeyen

Başka ne var? Neden yavaşlıyor, duruyor, neden büzülüyor,

Sakınıyor, ağzımı açıyorum?

Şarkılarım sona eriyor, ayrılıyorum onlardan...

Perdenin arkasından, saklandığım yerden çıkıp ilerliyorum,

Ben, kendim, yalnız başıma geliyorum size.

Kitap değil bu,

Buna dokunan, bir insana dokunur,

Sayfalardan çıkıp kollarınıza atılıyorum 

Söylediklerimi unutmayın, gene geri dönerim belki bir gün,

Sizi seviyorum, 

Yalnızca maddelerden ayrılıyorum...

Bedeninden çıkıp gitmiş bir insanım, başarıya ermiş,

Ölmüş bir insan.

Pencerem boş bahçesine bakar gri bir lisenin

İçimde servislere dağılır çocuklar

Ve yürüyerek bitirir okulu

Pencerem on yıl öncesine bakar

Müfredat dışı sevmeler içindir lise yılları

Veya kötü şarkılar

Ne zaman ıslak bir aşk düşünsem,

İçime saçların düşer

Bir iç’e bir saç nasıl düşer bilmem

Bilsem zaten şiir yazmam

Açık konuşma benimle...

Penceredeyim, 

Ağzında gevele sözcükleri

Söz sanatlarından devşir gülmelerini

Ne zaman karlı bir akşam düşünsem,

İçime kırağın düşer

Bir iç’e bir kırağı nasıl düşer bilmem

Bilsem zaten şiir yazmam

Suda yürüyebiliyordum bir aralık

Her faninin, kendi mucizesi vardır

Kendini şaşırtır en azından,

Herkes, biraz elçisidir tanrının

Ne zaman ölümcül bir aşk düşünsem

İçime Allah'ın düşer

Bir iç’e bir Allah nasıl düşer bilmem

Bilsem, zaten şiir yazmam

Sana uzak kentlerden birinde zamanın bi yerinde

Seni seviyordum ve senin haberin yoktu

Yukarı kalkan başın ve gülen gözlerin vardı

Duvarlara vitrin camlarına kaldırımlara çarpıyordu

Kalp ağrısı oluyordun

Ve bazen tekin olmayan suların üzerinden atlıyorduk

Sevinçlerim oluyordun ara sıra sen hiç bilmiyordun

Derken bir gün uzaktan gördüm seni

Şimdi bunları anlatsa sana birileri

Ya da boşver bilme en iyisi