Yine akşam oldu

Yalnızlık çivisini çaktı yine,

Uzaklık aynı

Artık her gün,

Her gece

Bir şeyler oluyor benim dışımda

Ama her dalgası bana vuruyor

İsimsiz ağrılar vardır başımda,

Bir o yana

Bir bu yana vuruyor

Ölüm bazen bir çiçek,

Ölüm bazen bir yılan

Ağaç bulandıkça gençleşir, biliyorum

At koştukça açılır

Her avcı, özenle alalar kendini

Benim demem o ki,

Ne yârden,

Ne serden geçilir

Kuşlar adını gökyüzüne yazar,

Ağarır gökyüzü

Dörtnala koşan bir küheylandır zaman

Yakın ve uzak...

Işıklar yanmıyor

Sular akmıyor

Güller kokmuyor

Ağaçlar sebepsiz yaprak dökmüyor

Çalınan bütün kapılar

Sorulan bütün insanlar

Kör,

Sağır ,

Dilsiz

Şu dünyada yalnızlık bir yılan gibi dolanıyor

Etrafta aç kurtlar dolaşırken,

Uyuyabilir mi bir çoban?

Kurtlar bir sürüye dalınca,

Ne edep kalır ne ölçek ufuklar kan kokar

Meydan öyle geniştir ki dışarı var, içeri var

Her rüyânın bir yorumu, her eşyanın bir yeri var

Üstümde zorlu bir işin yorgunluğu var, teri var

Kaderi asla suçlamam, herkesin bir kaderi var...

Şikâyetsiz yaşamayı mut için ilke bilmişim,

Beter ne ki bu ölçekte?

Beterin de beteri var

Gitti gider nesil nesil,

Gidenlerden gelen var mı?

Bu garip devr-i âlemin sırrını bir bilen var mı?

Yılan ısırmadan önce tiryakı canında taşı,

Bu dünyada nefsin kadar ağulu bir yılan var mı?

Hâlâ anlayamadım, tutsakmıyım, hür müyüm?

Biraz daha beklesem, göklerce büyür müyüm?

Zaman mı kısaldı, ben mi yoruldum?

Ağla kalbim,

Özün taş değil

Gördüklerin,

Duydukların hoş değil

Keşke düş olsaydı...Ama düş değil

Ağla özüm

Ağla

Binan taş değil...

Sen büyüdükçe yaşam şartları değişecek. Çevrendeki insanlar değişecek. Yaptıklarının geçmişe etkisi gittikçe azalacak.

Bir tek sorun var, geleceğe etkisi...

Ama o bir kişilik yalnızlık aslında sana yetmeyecek. Dünyaya geliş amacına ters çünkü. O yüzden bırak dünyada bazı şeylerin yeri değişsin. Bırak o da, sen de yeni bir düzen kurun. Önce duvarları yıkın, sonra yeni geniş odalar inşa edin. Gönül köşkünüzü genişletin.

Ama her ne olursa olsun, lütfen aldığın kadar vermeyi de bil. Çünkü hayatın dengesi böyle işliyor.

Sevgili 20 yaşım,

Bazı insanlar sana sebepsiz yere iyi davranıyorsa, emin ol bir sorun vardır.

Andrew Lewis: ''Bir şey bedava ise, satın alınan şey sensindir. Özetle; çok az çaba ile bir şeyi çok başarılı avladığını düşünüyorsan, avlanan sensindir.'' demiş.

Sana ilk tavsiyem:

Arkadaş gibi görünen vampirlerin duygu sömürüleri maalesef sivrisinek ya da fare ısırığı gibidir. Isırılırken anlamazsin kemirildiğini. Giden kanı fark etmezsin. Hatta birileri seni uyarsa bile hırsızı savunursun.''

Bu odanın gecesini, sabahını tanımıyorlardı. Duvarlarda gölgelerin kımıldadığı, döşemelerin dinç seslerle öttüğü ve dehlizlerin canlı şekillerle kaynaştığı bu hayat ve hareket saatindeki zaman, bambaşkadır.

Zaman dışarıda akmaya devam etse de o, bu dört duvarın arasında korunmaya alınmış hissediyordu.

İçinde tatlı bir telaş vardı. karnında daha önce varlığını hiç hissetmediği bir kelebek kanat çırpıyordu. Bugün hayatı boyunca unutamayacağı bir gün olacaktı.

Gök pırıl pırıldı, unutma-beni mavisiydi.

Sadece bazen, her şeyin bir gün sona ereceğini, en büyük acıların dahi bir gün biteceğini düşünmek insan rahatlatıyordu.

"Demek Gelecek Postası'nın varolma nedeni, insanlara duymak istedikleri şeyleri söylemek, öyle mi?" dedi Hermione iğneli iğneli.

Her ne kadar canı yansa, içi bin parça olsa da bunu kimseyle paylaşmıyordu.

“-Oturup da kaygılanmanın faydası yok. Başa gelecek olan gelir. O zaman bizde karşısına çıkarız.” dedi Harry.

Her şeyden kuşku duyan, karamsar, dünyaya kapkara gözlüklerle bakan ve düşünmeden, baştan reddeden insanlardan biri olmuştu. Böyle insanlar harika bir manzaranın ortasında göz tırmalayan bir detayı, güzel bir masa örtüsünün üzerindeki ufacık lekeyi görür. Sanki hayata bir tek bu amaçla gelmişler gibi en ufak bir pürüz bulmak için sürekli hayatı didik didik ederlerdi.

Hayat böyle bir şeydi işte, bazen en karanlık ve en aydınlık zamanları aynı anda yaşatıyordu. Bir yandan alırken, öbür yandan veriyordu.

Hayattaki hiçbir erkek ya da kadın, ister sihirli olsun ister olmasın, fiziksel, akli ya da duygusal, incinmenin bir biçiminden kaçamamıştı. Acı çekmek nefes almak kadar insaniydi.

''İnsanların, tam da kendileri için en kötü olan şeyleri seçme gibi bir marifetleri var.'' dedi Ron.

Bağırsa daha iyi olurdu. Harry onun sesindeki hayal kırıklığından nefret etti.

''İşte, zaten bu korku yüzünden değil mi ki hepimiz mahvolup gidiyoruz. Bize hükmedenler hem bu korkudan yararlanıyor, hem de bizi bir kat daha korkutuyorlar. Şunu iyi bil, insanlar korktukça bataklık içinde çürüyen ağaçlar gibi, ölür giderler.''

Karanlık mutlak bir hal aldı.

Sıska adam kazanın içinden çıktı, gözlerini Harry'ye dikmişti... Harry de üç yıldır kâbuslarına giren yüze baktı. Bir kurukafadan da beyaz bir ten, öfkeli, kırmızı gözler; delik niyetine iki ince yarığı bulunan, bir yılanınki gibi yassı bir burun...

O, hayata dönmüştü.

Şimdi artık yaşayan her şeyin bir sesi ve kanı var. Şimdi artık tir tir titreyen, ümit içinde kıvranıp sabahları üzülen yer ve gök, adımlarının ve nefesinin altında tan ağartısıyla örtülüyor.

O ise, tıpkı ağır kabuğunu sırtında taşıyan bir kaplumbağa gibi suçluluğunun yükünü gittiği her yere sürüklüyordu.

Umut etmeye neden olmadığı halde gene de buradan çıkmanın bir yolunu bulmayı umut etti.

İnsanlar anne baba olmanın dünyanın en zor işi olduğunu söylüyorlar - haksızlar, en zor iş büyümek. Ama hepimiz unutuyoruz ne kadar zor olduğunu.

Son Yok edilecek düşman, ölümdür.

Ama yaşamıyorlar ki, diye düşündü Harry. Gitmişlerdi. Boş sözler, annesiyle babasının çürüyen kalıntılarının kayıtsız, habersiz halde karın ve taşın altında yattığı gerçeğini değiştirmezdi.

Acısından kanaya kanaya ölecekmiş gibi hissediyorsun kendini.

Yaşamdı bu, insanın her dileği gerçekleşmiyordu.

"Hissettiklerinin utanılacak bir yanı yok, Harry," dedi Dumbledore'un sesi.

"Tersine...Böyle acı hissedebilmen senin en büyük gücündür. Çünkü gözyaşları aynı kahkahalar gibi, zihni iyileştirebilir. Ölüm dünyayı geçmekten başka bir şey değildir. Tıpkı dostların denizleri geçtiği gibi...Birbirlerinde yaşarlar hâlâ.

Tüm hayatımı korkarak geçirdim. Olabilecek şeylerden korkarak. Olmayacak şeylerden korkarak. Sabahın üçünde kendimi hala uyuyamamış buluyordum.

Çok düşünmek de iyi değil, diyorum içimden. Bir bakıyorum benliğim hiçliğe denk düşmüş...

Bir bakıyorum, kocaman bir hiçliğin ortasında duruyorum.

Ben bir fotoğrafın sonbaharında,

Kuşlara bakıyorum.

Bakıyorum, belirsiz ama anlamlı bir düşünceyi durmadan evirip çevirmeye başlamışım kafamda.

Arkama dönüp şöyle bir bakıyorum da, aklımızdan başka kaybedecek neyimiz kaldı ki?

Camı kırılmış bir dünyadan bakıyorum.

Yırtılmış bir tül gibi savrulurken zaman,

Vazgeçmiyorum bir şeyleri beklemekten.

Duvarda beyaz bir delik var. Ayna bu. Bir tuzak.

Yüzümün yansısı bu. Yapacak işim olmadığı günlerde onu seyreder dururum. Gördüğüm bu yüzden hiçbir şey anlamıyorum. Başkalarının yüzleri bir anlam taşıyor. Benimki öyle değil. Güzel mi, çirkin mi, bunu bile söyleyemem.

Bir insanın içine kaç kişi sığabilir?

Bir yürek, birden fazla ruhun karmaşıklığını anlayabilir mi?

Sakin bir surat, iç dünyasının fırtınalı denizlerinde kaybolurken,

Sadece dışarıdan görülen suretinin ötesine geçebilir mi?

Hayat o kadar uzun ki,

Öyle bitmez geliyor ki bir an...

Bir de bakıyorum, o kadar kısalıyor ki,

Ne çıkar, diyorum, bir hayattan.

Bir iz süreyim, bir yer tayin edeyim, bir bileyim,

Bir kere olsun bileyim istiyorum...

Kimse yokken arıyorum, bakıyorum. Kendi hayatıma ait bir iz bulamıyorum.

İz nedir acaba?

Görmek istediğim mi,

Gerçekleşmemiş bir hatıra mı,

Düpedüz hayal mi,

Çok isteyip de olmayan mı?

İz ne acaba?

İşte böyle geçti bütün yıl...

Şu anda fırtına gibi akıp geçtiğimi anlamış olmama rağmen, karışık ve korkutucu gelmişti.

Aynaya bakıyorum da, geçen her yılın bıraktığı izleri görüyorum yüzümde.

Her şey yıkılıp giderken, geride kalan şeylerle güzel bir şeyler kurmaya çalışmak, hayat.

Korkmamalıyım.

Korku, katilidir aklın.

Korku, mutlak yıkım getiren küçük ölümdür.

Korkumla yüzleşeceğim.

Onun etrafımdan ve içimden geçip gitmesine izin vereceğim.

Ve geçip gittiğinde, onun izlediği yolu görmek için gözlerimi kullanacağım.

Korkunun geçtiği yerde hiçbir şey olmayacak...

Yalnızca ben kalacağım.

Çünkü insanın en kötü tarafı, bilmediğine düşman kesilmesidir.

Çünkü insanın kazanamayacağı tek savaş kendisiyleydi.

Çünkü, geçmişte yaşayacak kadar uzun değil ömrümüz.

Çünkü dünya böyledir.

Gözlerim,

Dünyayı izlemekten yanık

Ben kaçarken bir kent'ten

Başka bir kent başlıyor gözlerimde

Göğün ve kuşların arasındayım

Gömleğimin üzerinde bir parça güneş

Kürek kemiklerimi bir güzel oynatıyorum

Güzel bir kadın geçiyor yanımdan

Güzel bir çocuk

Güzel bir ağaç

Dünyadan konuşmak istiyorum

Her şey anlatılsın istiyorum bana

Yeni hayatlar tanımak istiyorum

Bende bir masal istiyorum

Bütün gerçekleri önemsiz kılan bir masal

Ölümü bilerek yaşamak istiyorum

Yaşamın anlamını bilmek için,

Ölümün anlamının karanlıkta kalmasını istemiyorum

Kayboldum,

Ve bulunmak istiyorum

Karın kapattığı yollarda

Yalnızca serçelerin kanat izleri

Bir tek pencere görünmüyor ufukta

Sınırların ardına çekebilir miyiz?

Sınırların ardında yalnızlık bitecek mi?

Sınırların ardında yoksulluk daha mı az?

Sınırların ardında ateş yakmaz,

Su boğmaz mı?

Sınırların ardında ölüm vakitli mi gelir?

Sınırların ardında ay, hilal, ufuk, hayal değil midir?

Sınırların ardında aşk, acı, akşam, hüzün vermez mi?

Yakışıksız şeyler söylemek ner’den gelir bana?

Yakışıksız ve doğru şeyler söylemek?

Denizi arkama aldığım halde,

Neden benim bütün fotoğraflarım

Bulanık ve eziktir bu kentte?

Kimse düşlerime yetişemez,

Ve kimse geçemez gerçeği bir adım bile

Bu yüzden sıkıntı verir zaman

Kısa kalır

Sonsuz olur insanın küçücük ömrü karşısında

Ve mutluluk

Bir mühür gibi basılmalıdır

Hayinliğin,

Alçaklığın üzerine

Kaldırın!

Kaldırın gözlerimden şu sisini yüzyılların

Yaşamımı bütünüyle değiştirmek istiyorum

Bir serüven yaşamak,

Başkalarına yardımcı olmak,

Daha önce hiç yapmadığım şeyler yapmak istiyorum

Bir tek çocuğun,

Açlıktan ağlamadığı gün

Bir tek kadının,

Bir tek erkeğin,

Yalnızlıktan kahrolmadığı gün..

Sevgiyi arttırmak istiyorum, güvenle katlamak..

Bir gecenin içindeyim

Ve aydınlığı görmek istiyorum...

Nasılsın deme bana, nasıl olayım?

Akıl bir fener

Güneş aşkı temsil eder

Güneş doğunca fenere lüzum kalır mı?

Gönül; bir gün olur,

Seni gönlünü alana ulaştırır.

Can bir gün olur, seni sevgiliye ulaştırır

Sen de derdin eteğini elden bırakma,

Çünkü o dert, bir gün olur, seni dermana ulaştırır

Bağın bahçenin alımı gelmede

Göz gelmede,

Mum gelmede

Gam bir kıyıya gitmede

Ay kucağımızda doğmada.

Gökyüzü yerlere inmede,

Dünyaya bir uğultudur yayıl­mada,

Amberle misk bitmede,

Sevgilinin sancağı gelmede...

Ne söylersem söyleyeyim, iyiden, kötüden ayrı değil, lütfunla sen söyle!

Sensiz hiçbir iş yürümüyor

Sen olmazsan, işim gücüm yıkılır gider...

Sensiz hiç bir iş yürümez...

Uykumu bağlamışsın

Şeklimi yıkamış,

Silmişsin

Beni her şeyden geçirmişsin

Sensiz hiç bir iş yürümez

Başsan sen,

Bacak olayım,

Avuçsan,

Bayrak olayım

Fakat gidersen, yok olurum ben

Sensiz hiç bir iş yürümez.

Sana gönül verirler,

Gönlünden söker atarsın

Tövbe eder­ler, tövbeleri bozdurursun;

Bütün bunları sen yaparsın... Sen­siz hic bir iş yürümez...

Kimi vefaya doğru gider,

Kimi cefaya doğru

Sen nereye gidiyorsun?

Mevkiim,

Şerefim Sensin...

Saltanatım,

Arı duru suyum sensin

Aklın gözü senin sarhoşun,

Feleğin çarkı sana karşı

Zevk,

Neşe kulağı senin elinde

Sevgilinin cefasına aşık ol,

Sevgisine değil

Böyle ol da,

O nazlanan güzel,

Ağlayıp,

İnleyen bir aşık kesilsin sana...

Bütün Kararsızlığın,

Karar aramandan ileri gelir

Kararsızlığı iste de,

Karar gelsin sana...

Kendinde olduğun zaman güz mevsimi gibi donarsın

Buz kesilirsin

Fakat kendinden geçtin mi,

Kara kış bile bahar gelir sana...

Kendinde olursan gam bulutuyla örtünürsün

Kendinden geçtin mi,

Ay doğar kucağında

Kelimelerden korkmam, korkmadım hiç. Umursamadığımdan değil...Aksine, çok ciddiye aldım onları hep...

Sözün altın, sükûtun bakır bile olmadığı vakitlerden yazıyorum.

Şaşırmıyorum hiçbir şeye. Ama alışmıyordum da. Alışırsan, keyfi kaçardı çünkü. Bunu bilecek kadar tecrübe edinmiştim.

Belli ki hikâye uzun. Kaptan dertli. Dertlinin sesinin tonundan anladım ki, ayrıca hikâyenin sonunda kendisine de hak vermemi bekliyor.

Kimsenin bir yere yetişemediği,

İç sesini dinleyemediği,

Kendi acısını bile canında duyamadığı,

Başkalarını hızla giden bir aracın camından geçen gölgeler halinde fark ettiği,

Çağdaş ya da modern denilen bir dünyada yaşıyoruz nicedir.

Hızın,

Zamanın tanrısına döndüğü bir dünyada.

Oynuyorduk. Hepsi bu. Ve oyun ne denli masum olsa da, eşitliği ve yakınlığı açığa çıkarıyordu.

Tutunamayanların destanı bu.

Bilmek için değil, var olmak için doğmuşuzdur.

Kendimizi göstermek için değil, olmak için.

İstedim ki annem beni, kaybolan yüzüğünü evde arayıp bulduğu gibi bulsun, beni parmağına taksın, elini hiç bırakmayayım.

İnsan olduğumu hatırladım. Ve biri bana sarılsın istedim.

Yüz kez kendimi öldürmek istedim. Ama hayatı seviyordum.

Ölüp, yeniden dirilmeyi isterdim.

İnsanların bu kadar zalim olmadığını, adiliklerini unuttuklarını, ve kimsenin evinin etrafına duvar örmediğini görmek isterdim.

Sürekli yere atmak istediğimiz bir yükü ara vermeden taşımayı istemek kadar aptalca bir şey var mı?

Varlığımızdan tiksinirken, varlığımıza tutunmaktan,

Kalbimizi yiyene kadar bizi tüketen yılanı okşamaktan daha saçma bir şey var mı?

Ben gizli bir hazineydim...Bilinmek istedim.

Herkes değişmesi gereken benmişim gibi konuşuyor. Neden ben değişeyim? Daha kim olduğumu bile bulamadım. Ve onlar, benim değişmemi istiyorlar.

Ben daha hiçbir şey olmamışken, benim kötü olduğumu söylüyorlar.

Kimseyi kovalamayacağım.

Burada durup, değerimi kanıtlamayacağım.

Herkesten daha iyi olduğuma inanmaları için, kimseyi manipüle etmeye çalışmayacağım.

Ben öyle olduğumu biliyorum.

Benim ödül olduğumu biliyorum.

Bu egoistlik değil...

Sadece neler yaşadığımı biliyorum.

Neleri iyileştirdiğimi,

Değerimin ne olduğunu biliyorum.

Hayatıma kim girerse, bu bir lütuftur.

Herkese göstermediğim yanlarımı görmene izin verirsem, bu bir lütuftur.

Hayatımın bir parçası olmanı istiyorsam, bunun bir sebebi var.

Sadece oturup herhangi biriyle konuşmuyorum.

Zamanımı boşa harcamıyorum.

Çünkü zamanım değerli.

İnsanın söylemek isteyip de, söyleyemediği sözler vardır ya,

Ne bileyim, böyle bir kanser gibi hani

Hani dünyaları verseler,

Dünyaları verseler, vazgeçmem derler ya

Böyle yaratılmıştım ben

''Sevgisine kendini vermek'' üzere

''Sevgide yanmak'',

''Yok olmak'',

Ve bir daha onmamak üzere

Kelime seçerken de meydan senin;

Bile bile bir nebze aldanmalı.

Dumanlısı güzeldir türkülerin;

Öyle hem seçik olsun, hem kapalı.

Güzel gözler tül ardında görünsün,

Gün ışığı titremeli şiirinde,

Ak yıldızlar maviliğe bürünsün

Ilgıt ılgıt sonbahar göklerinde.

Ararengin peşindeyiz çünkü biz;

Rengin değil, ararengin sadece.

Ancak öyle sarmaş dolaş ederiz.

Kavalı boruyla rüyayı düşle.

Nükte belâsından kurtulmaya bak;

Acı zekâ, sulu gülüş neyine?

İşe karıştı mı bu cins sarmısak

Maviliğin, yaş dolar gözlerine.

Tut boğazından, sustur

El değmişken bir zahmete daha gir.

Kafiyenin ağzına da bir gem vur

Bırakırsan neler yapmaz kim bilir?

Nedir bu kafiyeden çektiğimiz!

Hangi sağır çocuk

ya deli

Sarmış başımıza bu meymenetsiz,

Bu kof sesler çıkaran kalp inciyi?

Hep musiki, biraz daha musiki;

Havalanan bir şey olmalı mısra

Deli bir gönülden kalkıp gitmeli

Başka göklere, başka sevdalara.

Dağılıp tuzu sabah rüzgârına

Mısraların alsın başını gitsin

Kekik, nane kokaraktan, dört yana...

Üst tarafı edebiyat bu işin.

Yaşamak zor zanaat aslında

Madem gönderildin dünyaya, yaşayacaksın

Adam gibi yaşamak yani…

Eğilmeyi çıkaracaksın sözlüğünden

Belki kırılacaksın zaman zaman

Ama rüzgârgülü olmayacaksın

Kapılıp rüzgârın yönüne

Kıvırmayacaksın bir sağa bir sola

Rüzgâra, fırtınaya, hatta boraya inat

Dimdik duracak, yıkılmayacaksın…

Bir ışık olacaksın mesela

Elbet güneş veya ay değil,

Ama yıldız olabilirsin

Deniz feneri olma, gerekmez

Bir küçük mum olmak da yeter

Dibine ışık vermeyen

Işıtırken tükenen…

Günün birinde özenirsen bir başka canlıya

Bir yılan veya köstebek olmamalı bu;

Kartal veya şahin ol olabilirsen

Bir güvercin ol ya da, gagasında zeytin dalıyla

Aslan olsan da olur…

Bir bulut olmayı dene yaz mevsiminde

Gölge et öğle sıcağında bir garip yolcuya

Veya yağmur ol çatlamış, kurak topraklara…

Sadece bir et parçası değildir yürek

Sevdikçe sevilecek, sevildikçe seveceksin…

Seveceksin insanları her dilden, her dinden, her tenden…

Sarı kırmızı siyah beyaz ne fark eder?

Renge göre sınıflanır mı insanlar?

Damardan akarken kırmızıdır bütün kanlar

Ateş olsan cürümün kadar yer yakarsın

Öldüğün zaman bedenin kadar yerde yatarsın...

Bir misyonun ve vizyonun olmalı mutlaka

Yürekten inandığın şeyleri yapacaksın;

Satmayacak, sattırmayacak, satılmayacaksın…

Vedanın vakti geldiğinde

Onur duyacağın bir eser bırakacaksın geride

Tüm bunlar için sakın madalya bekleme

Güldürme beni…

Elbette yapacaksın!

Demiştim ya başında;

Yaşamak zor zanaat dostum

Ve sen insansın

İnsan gibi yaşayacaksan

Bunları yapacaksın…

''Hiçbir şeye benzemeyen bir şey yaşadığınızı düşünürken,

Benzer bir şey yaşayan biriyle karşılaştığınızda duyduğunuz sevinç neresinden baksanız acıklı.''

Risk alıp kendini yaşamaya inat edenler sanırım uzaydan geliyor

Onlarda sırların sırrı: Bulmak için kaybetmek

Parmakların saydığı ne varsa hep tüketmek

Nereden geldiğim sorusunu yanıtlamak istemiyorum

Hiçbir yerden gelmiyorum, kendimden başka

Aşkta yanlış anlaşılmak istemem

Çakıl taşlarından kumsallar yapmışlığım var

Kalbim kırık olacak,

Ruhum biraz daha yaşlanmış olacak,

Hayal kırıklığım boğazımda bir yumru olacak

Hayatın insanın elinden neyi, ne zaman alacağı belli olmuyor

Mümkünken gülmek,

Akarken doldurmak gerekiyor

Baksana

Nasılsa büyük büyük konuşuyorum

Derdim büyük konuşmak değil de işte...Aman ne bileyim işte

Ablam hep şöyle der: “Dünyanın sonundan başka hiçbir şey, dünyanın sonu değildir.” Bu bilginin kesin olmasına bayılıyorum.

Eğer hala bir bardak varsa,

Dolu ya da boş olması kimin umrunda?

Ateşim çıksın diye bekliyordum

Göndermesinler beni okula yarın

Bazı günler, içimde hiç şarkı çalmıyor

Dinliyorum,

Kulak kesiliyorum ama hiçbir ses duyamıyorum

Belki de hatırlamadığım günahların bedelini ödediğim için,

Hak etmiyorum güzel şeyleri

İstisnasız herkes bana zamanla geçeceğini söylüyordu

Bütün dünya “zamanla geçer” parantezine alınmıştı sanki

Oysa ben zamana güvenmem,

Ne halt yiyeceği hiç belli olmaz

Zaten yerçekimiyle aram hiçbir zaman iyi olmadı

Ne diyordum,

Bazen üstesinden gelemediğim doğru

Altısından kalkamadığım da

Altısı diye kelime olur.

Bazen işin içinden çıkamadığım doğru

Üstesinden gelemediğim de...

Üstesi diye kelime olmaz.

Sonra öyle durdum biraz...

Bir süre Afrika kıtası yokmuş gibi davrandım

Tekerlek icat edilmemiş,

Ispanak bir sebze değilmiş gibi...

Yok sayınca yok oluyor çok şey

Ama her şey değil

Keşke dalgın olabilsem,

O zaman düşüncelerim kederlerimden kopardı

Keşke düşüncelerimde kapansa,

Gözlerim kapanınca

Keşke çizebilseydim bütün acıları

Keşke hiç keşke demesek

Hastalık kapar gibi güzellik kapsaydık keşke

Mümkün olsaydı keşke...