Kendimi bir mektupta seyrettim. Büyülü bir aynaydı bu.

Bu aynada bütün paslarından arınmış ve tanrılaşmış bir Cemil Meriç vardı. Senin Cemil’in.

Bu aynada ikimiz vardık.

Eriyen,

Dağılan,

Kaynaşan ikimiz. Geçen devirlerde yaşamak, yani derinleşmek ve ömrü alabildiğine uzatmak.

Başka ülkelerde yaşamak,

Başka insanlarla acı çekmek,

Başka insanlarla gülmek. Damlayken, denizleşmek. Ve an’a edebiyeti sığdırmak. Kalbini bütün heyecanlara açmak.

Yani sınır taşlarını devirmek,

Çağların ve politikaların sınır taşlarını. Bütün insanlığı aynı büyük aşk içinde birleştirmek. Sanatçının tek vazifesi vardır bence: İnsanları birbirine sevdirmek. İki insanı veya iki milyar insanı.

Karanlıklardayım. Ve cinnetin sesi yüzümü kamçılıyor.

Karanlıklardayım. Zindanımı aydınlatan tek ışık cıvıltılarınızdı. Yıldızım benim.

Çöldeki kumlar gibi susuzum, canım benim, çatlayan topraklar gibi susuzum. Ve mektupların nisan yağmuru. Hind’in turnaları gökkubbeden dökülen damlaları toprağa düşmeden içerlermiş. Kelimeler, alnımı, ruhumu serinleten birer buse. Onları senin ellerin yazmış, güzel ellerin.

Akşamı bekliyorum. Postacı geç uğruyor.

Bu acılar, saadetin gölgesi.

Bu acılar, vuslatın dikenli yolu.

Bu acılar araf...

Sen yıldızlarla dostsun, kumsalda böceklerin vardı. İnsanlar yabancıydı senin için. Benim için düşman. İkimiz de gurbetteydik. Karşılaşsak tanıyamazdık birbirimizi. Bana gülümsemezdin, ben çekinirdim yanına yaklaşmaya.

Sen, bendeki tüm kaybetmişliklerin toplamı kendimi sana bölmelerden kalansın. Matematikten çakmayan hallerimin çıldırmış ruh hali,

Öğrendiğim ilk türkçe kelimesin

Yazarım daha...Bitmez seni anlatmalarım.

Ben anlatırım seni de, sen anlar mısın bendeki kendini?

Bir uçurum gibi büyüyen sükut, hayattan, ışıktan, ümitten kopuş. Nihayet gönlüme baharı getiren sesin. Kırık bir tekne, karanlık bir deniz.

Ufukta sen olmasan, hayat denen bu yolculuk, bu rezil, bu pespaye, bu komik sürükleniş dayanılmaz bir çile olurdu.

Kainatta farkına vardığımız her yeni güzellik, bizi hayrete düşüren bir keşif olup çıkar.

Aa, deriz, tıpkı onun sesi, tıpkı onun bakışı, tıpkı onun kahkahası. Aşkın hazları, ilham ettiği korkular ölçüsünde büyüktür. Yalnız seninim.

Yaşamak ilk sevgi ile, sevmek ile başlar. Doğumla, doğmakla değil. Yaşam da sevgisizlikle biter, ölümle, ölmekle değil.

Ölmek kolay benim için, çünkü öldüğümü uzaktan kimse hissedemez.

Ölüyor olmam acı verseydi, ölemezdim.

Senden sonra artık kırmızı kırmızı değil. Gökyüzünün mavisi de mavi değil. Ağaçlar artık yeşil değil. Senden sonra bizleri utangaç ve kaçak kılan acıyı bile özlüyorum.

Bekleyişleri,

Vazgeçişleri,

Şifreli mesajları özlüyorum.

Görmek istemeyenlerin kör dünyasında kaçamak bakışmalarımızı....

Kapım her çalana açıldı. Bütün gözyaşlarını kuruttum. Başkalarında ve başkaları için yaşadım. Şimdi kendim yaşamak istiyorum.

İnsanları ikiye ayırıyorum:

Seni tanıyanlar, seni tanımayanlar.

Seni tanıyanları ikiye ayırıyorum:

Anlayanlar, anlamayanlar. Seni tanımayanlara yabancıyım. Seni anlamayanlara düşman.

Yani birini bulduğunda,

Kim olduğunu gören,

Sana bazen senden bile çok inanan biriyle tanıştığında,

Zeki ve becerikli olduğuna inanan,

Sana bunu söyleyen biriyle tanıştığında,

Ona sımsıkı tutunursun.

Bırakmazsın.

Kusurları olsa bile,

Mükemmel olmasa bile.

Kendini kaybetsen bile.

Her Pazar toplanırız. Çay içer, muhabbet ederiz. Birbirimizle gerçekten dost muyuz, birbirimizi sahiden anlıyor muyuz, hakikatte kimiz, neden otuz sene evvel oynadığımız, unutulmuş filmlerdeki ismimizle hitap ediyoruz birbirimize? Oraları kurcalamayız.

Gelgelelim, artık süper kahraman değiliz. Fi tarihinde giydiğimiz parlak pelerinler, şimdi kefenimizin astarı oldu.

Sürüne sendeleye evin yolunu tuttum. Bildiğim bir şey varsa, felaketler, zamanın akışını etkiliyor. Ne anlama geldiği hakkında hiçbir fikrim olmayan acı gerçekler, nevrimi döndürmüştü. Yumruklarım ceplerimde, kaldırımları aşındırıyordum. Babama, gökten inen canavar sürüsüne karşı beni korumasını söylemeliyim.

Telefonda bir merhamet geleneğine mensup olan babamla, nesli tükenmekte olan iki ku gibi ötüşüyoruz.

Düşüncelerim küller gibi uçuşuyordu. O gün anladım ki, avarelik büyük bir konsantrasyon gerektiriyor. Her birimiz suikaste layık olmadığımızı ispatlama gayretindeyiz. Sıradanlığın garantisi peşindeyiz. Başkalarının felaketinde eğlence, kendi mahvımızda avuntu uluyoruz. Aşırılıklar, dengesizliğimizi kamufle ediyor. Bildiğim bir şey varsa, şom ağızlılık daima itibar görmüştür.

Akşam güneşine markaj yapan suratsız binaların arasında derisi yüzülmüş maymun gerginliğinde turluyorum. Çaresizliğin promosyonu olan bir diyaretsizlik ve endişeyle dopdoluyum. Maaşı ancak yoksulluğunu sürdürmeye yeten üçüncü lig bekarları, kravatlarını gevşetmiş.

Kalabalık, intikam almadığı için suça yönelen ilkel bir yaratık.

Peki ya ben?

Hunisini kaybetmiş deli gibi aranıyordum.

Siperdeki zürafa kadar savunmasızdım.

Onunla tanışana kadar hayatım dantelsiz gecelik,

Sossuz makarna,

Golsüz maç gibiydi.

Daha ilk buluşmamızda, iki yıla kadar ya evli ya da ölü bir adam olacağımı fark etmiştim.

Eğer bana olan şeyler ona da oluyorsa, kendi çapımızda bir kıyamet koparacağız demekti.

Şebnem'in etrafında, yemek turuna çıkmış Tazmanya Canavarı,

Aç kedilerden kaçan Speedy Gonzales,

Kemiğini kaybetmiş Rin Tin Tin gibi fırıl fırıl dönüyordum.

Onunla her saniye bir ilkti.

Allah beyaz rengi daha iyi tanıyalım diye mi yarattı seni?

İçinde kemik biçiminde nur çubukları mı var Şebnem?

Yüzündeki ışık nereden geliyor?

Gözlerindeki ayet derinliğini hayrına tefsir etsen ya?

Şebnem, her gülümseyişinde tüm ülkeye çay ısmarlayayım.

Şebnem, seninleyken bir yudum çay zenginleştirilmiş uranyum gibi enerji veriyor bana.

Şebnem, ne çok melek var yüzünde...Tebessümün için binlercesi çalışıyor olmalı.

Papatyaları harf olarak kullanayım. Çağın gerisinde kalmayayım.

Kelimeler, belki nimetler içinde en büyüğüdür. Yuvalar, devletler, hayatlar kurulur kelimelerle.

Şebnem çok saçmaladım, bağışla.

İnsanın kalbi darmadağın olunca, kafası da karışıyor.

Seni unutma fikri bile, sana kavuşma umuduna bağlanıyor içimde.

Senden kaçış varsa bile, kurtuluş yok Şebnem.

Hoş geldin Leyla

Yüreğim biraz tozludur, kusura bakma.

Bugüne kadar kimse girmedi içeri

Sevda, bahtımı kararttı

Aşk,irademin dizginini elimden aldı

İsyan edip, karşında duracağım

Nerdesin?

Karanlığı, ışığa yoracağım

Nerdesin?

İbadete karşılık, cenneti alacaksam;

Bağış mı, ticaret mi; soracağım

Nerdesin?

Benim varlığım senin yaptığın bir nakış;

Türlü garip renklerini hep senden almış;

Kendimi düzeltmeye nasıl varsın elim:

Senden güzelini yapmak bana mı kalmış!

Bülbül, gül için ağlayıp inlerken,

Lâle onun derdine derman olur mu?

Ey seher rüzgârı, canda yerin var mı senin?

Bülbül gibi gönlümün figanından haberin var mı senin?

Ezel sırlarını ne sen bilirsin, ne ben.

Bu muammayı ne sen okursun, ne ben

Varlığın sırları saklı senden, benden;

Bir düğüm ki, ne sen çözebilirsin, ne ben

Bizimki perde arkasında dedikodu

Perde düştü mü ne sen kalırsın, ne ben

Elimde olsa dünyayı küçümserdim

İyisine de, kötüsüne de yuf çekerdim

Daha doğrusu bu aşağılık yere

Ne gelirdim, ne yaşardım, ne ölürdüm

Hey Toprak! Feleklere karşı övün. Çünkü tertemiz bir inci gömüldü sana.

Hey Yılan! Onun zülüflerine dokunma! Orada benim perişan yüreğim var.

Hey Karınca! Onun benine saldırma! Benim uzak düşmüş canım oraya bağlı.

Hey Ömür! Sende sonuna gel artık. Çünkü dünya gözümde karardı.

Ey güzel, sen ki, bana derdi derman edensin

Şimdi: ''Çekil önümden!'' diye ferman edersin

Senin yüzün canımın kıblesi olmuş bir kez

Ne yapsın, kıble mi değiştirsin bu can dersin?

Ömür soluğumuz nereden geliyor diye soruyorsun

Uzun bir öyküyü özetlemek gerekirse

Derim ki: Okyanus'un dibinden

Her şeyi yeniden yutan Okyanus'tan.

Bulut değilsin, ağlama

Sel değilsin, feryat etme

Göğsünü gül gibi parçalama

Yeşillik gibi yatağını toprak etme…

Bu kubbe altındaki bin bir belayı gör

Dostlar gideli boşalan dünyayı gör

Tek soluk yitirme kendini bilmeden

Bırak yarını, dünü,

Yaşadığın anı gör

Beni bir dağ başında böyle yapayalnız koydular,

Unutulmuş evlerde unutmamış insanlar olur

Yüzünün öptüğüm yanı artık çekimser kalamaz

Biliyorum, senin görevlerin var
Bayram sabahlarını başlatmak görevin
Çocukları sallamak sevgi salıncağında,
Yürek bağlarına salıvermek

Biliyorum, senin görevlerin var

Ey zaman adlı rüzgâr

Bir kuş nasıl intihar eder?

Bir kuş, hayata nasıl isyan eder?

Bir kuş bunca yükü sırtına alıp nasıl gezer?

Kanadı kırık kuş ne ister?

Öyle güzelse yoluna neden kuş koyar?

Hayat kısaysa, kuşlar neden uçar?

Kuş ölürse, uçuşu kim hatırlar?

Aşkın tanımını böyle yapıyoruz değil mi?

Biri beni o kadar çok sevsin ki,

İçimdeki boşluğu doldursun

Ama ailenin yarattığı boşluğu, biri doldurabilir mi sizce?

İnsan sadece kendi başına gelişebilir

Kendi içinden çıkamadığı bilinciyle, insan,

Daime yalnızdır

Geri kalan her şey bir sanrıdır,

Şüphelidir

Asla değişmez bu

Okul yıllarında tamamen yalnızsındır

Sırada arkadaşın vardır,

Ve yalnızsındır

Fikirleriniz vardır

Gariptir,

Size aittir

Ve her zaman yalnızsınızdır

Ve benim gibi bir kitap yazdığınızda,

Veya benim gibi kitaplar yazdığınızda,

Çok daha yalnızsınızdır

Kendini anlaşılır kılmak imkansızdır

Tek başınalıktan,

Yalnızlıktan,

Çok daha yoğun bir yalnızlık,

Bir soyutlama doğar

Dünyanın başka yerlerine gitmelisiniz

Yabancı dillerin konuşulduğu bir yerlere gidip,

Gelmeye çalışırsınız

Belki Brükseldir

Belki Romadır

Bu yüzden,

Nereye giderseniz gidin,

Daima yalnızsınızdır

Kendinizle bir başınasınızdır

Özlemek bu yüzden insanları zehirden daha çok etkiler

Ve hastalıktan daha derin yaralar

Seni yakaladığında, artık kaçış yoktur

Özlemek, aslında bir lanet olsa da,

Bazı insanlar kendilerini ona adarlar

Kimileri için, bir şeyin özlenmediği bir hayat ölümden bile daha korkunçtur

Demek istediğim eğer gitmek için bir yerin

Ve sebebin yoksa,

O zaman nereye gideceksin?

O yüzden kendine sebepler yaratmalısın

Umutlar üretmelisin

Yarın gidecek bir yerin yoksa, dünden öteye gidemezsin

"Artık kalkmam, bıktım düşmekten" diyorsun ya...

Ya bu son düşmen ise?

Sen kendine düşman iken,

Hem hayata

Hem kendine isyan ederken

Ya aslında hayat artık sana dost ise?

Bilgisayar oyunlarında bir algoritma vardır

Sen oyunda seviye atladıkça, oyun da o oranda zorlaşır.

Yani asla senin için aşırı kolay ve sıkıcı olmaz oyun

Ama çok da zorlaşmaz ki, pes etmeyesin.

İşte hayat da aynen böyledir.

Hep bir umudun olur, ama asla arkana yaslanmanı istemez

Sen öğrenilmiş çaresizlik ile, camdan yapılmış o görünmez duvarlardan korkma

Aslında olmayan sınırlarından uzak durma

Haddini bilme lütfen

Kendini bil

Düşmekten korkma

Kalkmamaya alışmaktan kork

İçine dön

Ve kendini yenile

Oldu da başaramadın

Olsun...Başarama

Hiç düşmeyen; ya hiç koşmamıştır, ya hiç uçmamıştır.

Kendini Affet, birileri seni Azad etmeden önce, sen kendini Affet

Yaptığına pişman ol, içinde kalana değil...

En pahalı kelime "keşke"dir.

Ve senin,

Çok keşken olacak kadar zengin olduğunu sanmıyorum

Bir gece,

Gecede bir uyku

Uykunun içinde ben..

Uyuyorum,

Uykudayım,

Yanımda sen.

Uykumun içinde bir rüya,

Rüyamda bir gece,

Gecede ben..

Bir yere gidiyorum,

Delice

Aklımda sen.

Ben seni seviyorum,

Gizlice

El-pençe duruyorum,

Yüzüne bakıyorum,

Söylemeden,

Tek hece

Muazzam bir ihtimalsin

Gökyüzüne dokunmak gibi

Tüm maviliklerin sahibi olmak gibi.

Hani nasıl desem,

"Mutlu olmak" gibi...

Akşam alacasına yakıştırdığım hüzün

Yüreğimin dalında kanayan körpe çiçek,

Yangın yerlerine izi düşen yaslı yüzüm

Sana tutsak korkular yerine,

Rüzgâr eşliğinde kanat çırpan gelinciklerin hüzünlü dalgalanışlarında geldim

Kalbinin deltasına özlem kokan, buseli gelincikler serptim

Bakışlarıma çizilen siluetinde büyüyen düşlerimin aydınlık arayışındayım

Demlenmiş bir yalnızlıktan sonra uğrayacağım

Ve kalacağım tek durak sinendir

Bu bir aşk şarkısıysa,

Ve sana yazıldıysa,

Yanıma gel,

Fısılda

Kocaman birini sevdim

Kimseye diyemedim

Senden sonra 23 şehir gezdim

Dünya bilmem kaç dönümünü tamamladı

Darbe oldu,

İhtilal oldu

Barış gelmedi,

Savaş bitmedi

Seni özledim

Gittiğim her yerde senden bir nefes bıraktım

Belki yürürsün aynı sokakta

Ayak izime denk düşer ayak izin

Belki saçına değer nefesim

Belki sen de bir gün beni özlersin diye,

Seni uzakta bıraktım

Seni uğurladım

Sana kavuştum

Seni terk ettim

Bilmem kaç kilometre yol gittim

Evren kaydı

Sen göğüs kafesimden milim kaymadın

Ben seni kötüleyemem hiç.

Çiçekli bir yol vardı,

Yürüdüm derim.

Ayaklarıma dikenler battı

Ama her ormanda olur böyle şeyler derim

Sen orman nedir bilmezsin

Çiçekler görmedin ki

Sen kum nedir bilmezsin

Deniz görmedin ki

Yum gözlerini...

Zamanı düşün

Deniz bir gözünde,

Kum bir gözündedir

Sen taş nedir bilmezsin

Dağa çıkmadın ki

Yürü ufuklara doğru

Dağ bir ayağında

Taş bir ayağındadır

Seni yitiriyorum

Çok karanlık bir anda...

Birden uyanıyorum,

Bakıyorum aydınlık;

Uyuyorsun yanımda.

Güzelce

Senin saçların deniz koksa,

Güneş ilk senin yüzüne doğsa,

Rüzgâr savururken saçlarını

Ben toplayıp düzeltsem

Akdeniz gibi

Ege gibi güzel kadın...

Senin gözlerin dram...Oysa ağlatan benim

Ben dilenci

Sen sultan

Sevgi dağıtan benim

Sen ışık

Ben karanlık

Ve aydınlatan benim...

Ben ölümüm

Sen Hayat

Cana can katan benim

Sabah sende oluyor

Güneşi tutan benim

Soran ben

Sorulan sen

Hüznü damıtan benim

Öldüren ben

Ölen sen

Kabirde yatan benim