Birlikte olduğum,

Sevgilim,

Parıldayan ayım,

En yakınım

Sevincim,

Gündüzüm,

Gülen gülüm

Ben ol hayrân-ı aşkım ki, yitirdim akl-ı idrâki

Ne âlemden haberdârım, ne kendimden hayâlim var

Ganîdir aşk ile gönlüm

Ne mülküm ne menâlim var

Ne sağ olmak murâdımdır

Ne ölmekten kaçar cânım

Cihânda hasta-i aşk olalı bir hoşça hâlim var

Can ve ten bende oldukça, dert ve gam eksik değildir

Keşke can çıksa,

Ten toprak olsa...

Çünkü bana ne can, ne ten gerektir

Bu yol akılla bulunur,

Gönülle yürünür

Dil söyler,

Kulak dinler,

Kalp söyler,

Kâinat dinler

Bir varlık savaşıdır bu

Vara hayır dedikçe,

Sahip olmaktan vazgeçtikçe,

Sahip olanı tanıyıp bildikçe,

Ona karışır insan.

Ey taze inci!

Senin yerin, bu deryâdır

Bir avuç toprak,

Biraz da suyum ben

Neyimle övüneyim?

İşte buyum ben...

Ay, nurunu senin güneş yüzünden alıyor

Eğer inkâr ederse bütün bir şehir benim şâhidimdir

Cihân fânidir

Değişmem atlas-ı çarha,

Muhabbet meclisindeki hicran köşesi, mesken oldu bana...

Buseye bir can değil, seve seve bin can veririm,

Ama dudakların nefes gibi can verir bana.

Yanayım kelebekler gibi güzel yüzünün ışığına

Çünkü Muhibbi dedi dilber,

Yan bana

Aşk padişahıyım

Ve gönül, bana divan defteridir

Dert ve sıkıntı sözlerini yazdım,

Bu ünvan yeter bana...

Sevgili Dost,

Mektubumu yazdığım kağıttan bir kayık yapı­yor ve bırakıyorum nehre. Bebek Musa'nın sepeti ka­dar güvenli. Nuh'un gemisi kadar yalnız, köpüklerin içinde.

Sevgili Dost,

Bu satırlarla doğruyorum hayatı. Bu satırlarla doğruyor beni hayat. Adını ne koyalım, diyor. Adını "dostluk” koyuyorum.

Sevgili dost,

Kelimeler, karınca yuvası gibi kaynıyor zihnimde. Kalbimi alıp uzaklara gitmek istiyorum.

Sana ne yazacağım ki, ellerim titremeye başladı. "Ne güzel!" diyecektim oysa, bir dostla yanında değilken konuşmak. Ne güzel diyecektim, mektup mu; yazarak susmak.

İnsan, ne yazacağını bilebilseydi hiçbir şey yazmazdı.

O zahmete değecek bir şey olmazdı bu yazmak.

Yazmak, insan yazsaydı ne yazardı, bunu öğrenme çabasıdır.

Ancak yazdıktan sonra öğrenebiliriz bunu.

Tufandan önce hiç kimsenin gökteki nehirler­den haberi yoktu. Hiç kimse suyun ateşe dönüşebilece­ğini düşünmüyordu. Ve hiç kimse Nuh'un elindeki ke­serin neyi biçimlendirdiğinin farkında değildi.

Felaketle kurtuluşun, bahtsızlıkla mutluluğun kadim akrabalığından söz ediyorum.

Şimdi kibritini çak ve bana insanların birbirlerinin acılarından nasıl zevk alabildiklerini anlat. Diyelim bunu anlatamadın, o zaman yanı başlarında kendilerine ihtiyaç duyan birine karşı gösterdikleri kayıtsızlığı açıkla.

Bunu da mı açıklayamadın, o halde Genç Werther'in Acıları'nda sorduğu şu soruyu cevapla:

"Nasıl oluyor da insanı mutlu eden bir şey, aynı zamanda onun felaketinin de kaynağı oluyor!"

Pahalı paltolarla ısıtılan bedenlerimiz, çıplak ruhları için nasıl bir giysi öneriyor?

Sevgili Dost,

Sabahın olmasını bekleyeceğim. Ve senin şehrini aydınlıkta görmek için uyanacağım.

Sevgili Dost,

Her defasında bu iki kelimeyle başlıyorum mektubuma. Çünkü bu iki kelimeden her biri, gücünü diğerinden alıyor. Sevgili olunmadan dost, dost olunmadan sevgili olunmuyor.

Dost, insanın bir ikinci kendisidir.

Sen biliyorsun, evi sığındığı insandır insanın.

Sen biliyorsun, yanında iyi hissetiğin,

Anlaşılır mıyım derdi yaşamadığın,

Kendini huzurun göğsünde sıcacık bir merhametle uyuyormuş gibi, sıcak yaz akşamı serinliğinde gibi hissettiğin o insandır ev.

Yorulduğunda koşup sığındığın;

Nefes almak için gittiğin o insandır sana ev.

İnsan görmekle bile bazı şeylerin ağırlığına dayanabilir, avunabilir, hayal kurmağa devam edebilir.

Yazın buharlaşmayacak, kışın donmayacak, sonbaharda yapraklarını dökmeyecek, yani hep aynı kalacak ya da artacak sevgi.

Altını görünce gümüşten, gümüşü görünce bakırdan vazgeçmeyecek.

“İstediğin zaman lambayı söndür. Senin karanlığını da tanır ve severim,” diyecek.

Sevgili Dost,

Sen geliyorsun,

Kuşlar geliyor bahçelerden

Nasıl tanıyorum bilsen geçtiğin sokakları

Sen tüm sokaklardan geçmişsin meğer

Hangisine baktıysam, bembeyaz

Şimdi sen geliyorsun, biliyorum

Hayallerim geliyor,

Umutlarım, mutluluğum

Hiçbir şeyi görmüyor gözlerim gireceğin kapıdan başka

Sana bu karanlık,

Bu gürültü içinde ellerimi uzatıyorum

Sen bu karanlık,

Bu gürültü içinde, görmüyorsun

Sana anlatamıyorum

Tutsana ellerimi

Ellerimi görmüyor musun?

İşin aslı,

Hayat aşk olmadan yaşanmasa da olur

Koca bir ömür tüketirsin aşksın

Yaşamış bile sayılmaz insan

Susarak unutmayı,

Yaşayarak alışmayı,

Güvenerek aldanmayı,

Ve severek kaybetmeyi öğrenmiş her insan için

Yalnızlık dert değil, sadece olgunluktur

Sevebilirsin,

Özleyebilirsin,

Ağlayabilirsin

Ama bunlar senin zayıf olduğunu göstermez

Bunlar sadece,

Aynaya baktığında,

Sana insan olduğunu hatırlatan duygular

Yüzleşilmemiş her şey, ruhu çürütür

İtiraf edilmemiş her his, kalbe yüktür

Gidilmemiş her kasaba güzel gelir

Çıkılmamış her seferde aklı kalır kaptanın

Yarım kalan rüya, her sabah zihinde yer tutar

Ve söylenmemiş her söz, insanı yaşlandırır

Eğer vaktini kelebekleri yakalamak için harcarsan, uçup giderler

Fakat vaktini kendin için güzel bir bahçe yapmaya ayırırsan,

Kendini geliştirmeye odaklanırsan,

Kelebekler sana doğru gelecektir

Sahip olmak istediğin her şey, sana doğru gelecektir

Hangi enerjiye aitsen, kendini ona çekersin

İstediğin şeyi değil

Kovalama

Kendine çek

Düşüncenin gözü ne zaman iyi görmeye başlar? Gözlerimiz keskinliğini kaybedince.

Unutmamak gerekir ki, her şey aslında tek bir insanla, tek bir kararla ve tek bir sözle başlamıştır tarih boyunca

Koşulların tesiriyle atılan adımlar, koşulların adımlarıdır,senin değil.

Dünya seni görsün diye değil,

Dünyayı görmek için yapmalısın

Eğer aslan bir yere gitmek isterse,

Yolda kaç sırtlanla karşılacağı hakkında endişelenmez

Tanrı tarafından seçildiğinde,

Şeytan tarafından da seçilirsin

O da senin peşinde demektir

Zihnine giriyorlar

Seni, bunu hak ettiğine inandırıyorlar

Seninle en yakın arkadaşınmış gibi konuşuyorlar

Disiplinli olmak zorundasın

Disiplin, sevmediğin bir şeyi, seviyormuşçasına yapmaktır

Tanrı seni seviyor

Fakat o da seni seviyor

O da, senin peşinde

Bu bir savaş

Şunu hayal et:

Bir yılan tarafından ısırılıyorsun

Kendini iyileştirmek ve zehirden ayırmak yerine,

Yılanı kovalayıp,

Bu ısırığın sebebini öğrenmeye çalışıyor,

Ve bunu hak etmediğini anlatmaya çalışıyorsun

Bazen tüm bunlar bir yılanla alakalı değil

Yıllarca yılanı bal versin diye büyüttü insan

Yılan, yıllar sonra bile hala zehir kusuyordu

Ne yaptığının bir önemi yok

Kötü birisi, her zaman kötüdür

Nankör olan, her zaman nankördür

Kimsenin doğasını değiştiremezsin

Bir gün anlayacaksın.

Hayatla bütün bağının koptuğu bir gün gelecek

Kusursuz bir fikir

Bir düşünce

Bir plan yok

Bağlantı yok

Bunu fark edeceksin. Ve kontrolü bırakacaksın

Artık söylediklerine dikkat etmene gerek de kalmayacak

Çok fazla düşünmeyeceksin

Çok fazla konuşmayacaksın

Sadece yaşayacaksın

Evet, dünyada bu gözyaşlarından daha manasız şey olamaz. Bunu anlıyorum. Fakat

buna rağmen, hâlâ şimdi, bu satırları yazarken kirpiklerimden yaşlar süzülüyor, önümdeki defter kâğıdını fiske fiske kabartıyordu.

Bu, acaba dışarıda sessiz sedasız yağan yağmurun tesiri mi? Şimdi İstanbul nasıl? Orada da böyle yağmur var mı? Yoksa bahçe, şimdi Ay ışıkları içinde pırıl pırıl yanıyor mu?

Kâmran, ben sadece senden değil, senin olduğun yerlerden de nefret ediyorum.

Bu sabah, uyandığım vakit günlerden beri devam eden yağmuru dinmiş buldum.

Bulutlar dağılmıştı. Sadece, pencerenin karşısındaki yüksek dağ tepelerinde yer

yer ince dumanlar tütüyordu.

Gece yatarken pencereyi kapatmayı unutmuşum. Hafif bir sabah rüzgârı, karyolanın örtülerine, dağınık saçlarıma vuran güneş ışıklarını titretiyor, parça parça dağıtıyordu.

Ben zannediyordum ki ömürlerimizin teknesini istediğimiz sahile götürmek için yalnız onun dümenini ele almak kafidir. Şimdi anlıyorum ki, değilmiş.

Yollar, görünmez kayalarla doluymuş.

Onlara çarpmamak lazımmış...

Daha fenası, gizli cereyanlar varmış ki, insan onlara kapıldığı zaman yolun değiştiğini, gittikçe uzaklaştığını fark edemezmiş.

Kendi elimle kapadığım kapının arkasında yandım.

Yüreğimdeki gizli yaralar, vücudumdakilerden çok daha derindi.

Ben, sevdanın ne hayallere sığmayacak derecede güzel bir şey olduğunu bu gece anladım...

Sevgilim olsun istemiyorum.

Sevdiğim olsun istiyorum.

Hergün ''görmek'' değil,

Benim olduğunu bilmek istiyorum.

Elini tutmak değil,

Kıyamadan sadece gözlerine bakmak istiyorum.

İki gün değil, ebediyen sürsün istiyorum.

Uğruna ölmek değil,

O'nun için yaşamak istiyorum.

Okyanusta ölmüyor da insan, gidip bir kaşık sevdada boğuluyor.

Bir çocuksun sen,

Bedeviler gibi, ezberindeki şiirlerle bulmak zorundasın çölde yitirdiğin yolu

Yeryüzü şenliğinin azımsanamaz bir parçasıdır yaktığın ateş

Kıvrıldığın dönemeç,

Açtığın şemsiye,

Kucakladığın yaşlı ağaç...İyi çocuksun

Tuhaf çocuksun

Yüzün bir başka hüzün..

Hüzün bir başka yüzün..

Ama yüzüm kime dönük olursa olsun, yüreğim hep sana dönük olacak...

Her şey seni bekliyor

Her şey gelmeni

İçeri girmeni

Senin elinin değmesini

Gözünün dokunmasını

Ve her şey tekrarlıyor,

Seni nice sevdiğimi

Kalabalık beni sahiden sıktı.

İnsan düşüncelere dalmamalı...

Bütün deyimlerin aptallığını düşünüyorum doktor

Aptallığı,

İnsanın içinde yaşadığı ve düşündüğü,

Düşündüğü ve yaşadığı aptallığı,

Aptallığı...

Kendime yaşama izni veriyorum,

Saçma!

Yaşıyorum,

Saçma!

Herkes yaşıyor, saçma!

Doktor, umutsuz değilim, yoksa yaşayamazdım

Onun içindir ki, hikâyem umut ve yalnızlık içinde son buluyor.

Güzel olan her şey yarım kalır.

Filmler en güzel yerde sonlanır.

Çok mutluyum dediğin yerde, hüzün kendini hatırlatır.

Çocukluk kısadır,

Gençlik azdır ve bebeklik sanki hiç yaşanmamıştır.

Vefa azdır, sadakat sınırlıdır.

Verilen sözlerin ömrü kısadır.

Çok seversin, çok çabuk gider.

Güzel rüyalar en güzel yerinde biter.

Güzel olan ne varsa, Sevdiğin şarkı gibi hemen bitiverir, Kısacıktır...

Bu nefret filan değil… İnsanlardan nefret etmeyi düşünmedim bile…

Hangi adam daha trajik bir durumdadır? Ya da hangisi daha lanetlidir doktor?

Başına geleni bilen mi, bilmeyen mi?

Ümitsizlere ilaç yok doktor

Sizin tecrübeli bir doktor olduğunuz kadar, ben de tecrübeli bir hastayım

Yüzün yok

Dokunamaz yüzüne kimse...İsmin yok

Hiçbir duvarda resmin yok, görünmezsin...Cismin yok.

Adım atarsın,

Nefes alırsın,

Sesin yok...

Ama tüm yırtıcılar bulur seni kan kokundan.

Birine temizleyin yaramı diyesin, yardım isteyesin yok.

İçimde, içimde..

Kocaman bir "gitmek" var

İnsanın kendini her şeyin yabancısı hissetmesi neyin belirtisi Doktor?

Herkesin aldığı ve verdiği ile daha acıktığı bir sofra neden kurulur?

Herkesin kendi fikrine daha inanarak doğrulduğu tartışmalar neden yapılır?

Geldiği dünyaya, gideceği dünya kadar yabancı bir ruh niye çırpınır durur?

Ben iyiyim,

Gerçekten iyiyim. İnan bana doktor

Bunları biriyle paylaşabildiğime seviniyorum

Ve bir sabah yalnızlığın soğuk kollarında,

Tarifi mümkün olmayan,

Anlatamadığın bir rüyadan yapayalnız uyandığında,

Güneş,

Eskisi gibi öpüp seni, kirpiklerinde parlamadığında,

Ve temizlemediğinde artık yağmurlar kalbini,

Ve affedemediğinde artık Tanrı bizi,

Sevmediğinde,

Konuşmadığında,

Biz hangi şarkıyla uyuyacağız?

Gitme

Gidersen, kabuğuma çekileceğim

Konuşmak istemeyeceğim kimseyle

Nefret edeceğim kendimden

Kırık bir can,

Yitik bir kalp,

Yanık bir aşk var içimde…

Zifir siyah bir his,

Feryat bir ses,

Emanet bir nefes var içimde...

Anlaşamıyorum kendimle

Ben kendimle bile anlaşamazken, anlaşıyordum seninle

Gitme

Gidersen, yenileceğim

Merhamet etmeyeceğim kendime

Hüzün kuşu yuva yapar gönlüme

Çaldıkça inleten,

İnlettikçe çözümleyen,

Vuran,

Parçalayan,

Kıran,

Tarumar eden bir şarkı

Ve ben o şarkının tam ortasından geçip sana tutunmalıyım...

Eskiden karanlıktan korkardım ben

Şimdi karanlığa sarılıyorum

Karanlık bana gülüyor.

Geçecek diyor.

''Kalbimsin'' demek isterdim ama acımsın

Yoruldum...Yorulduğuma değsin isterdim

Ölesiye bir duyguyla,

Taparcasına dil dökmek

Ve saçlarım ağarmadan söylemek isterdim

Yoruldu, gitti dersin.

Kendi içine döndü

Gözlerimden öpen kadın,

En çok gözlerimi seven kadın,

Artık gözlerime bakmadı dersin

Müziğe sığındım ben

Canım her yandığında,

"Sen gel diyorsun." ya,

Sen gelmiyorsun dedim içimden.

Senin gelmeni bekledim ben

Akdeniz’de şimdi bir kuş uçuyorsa,

Senin için uçuyor

Bir ağaç uzatmışsa dallarını aydınlıklara doğru,

Sen geçiyorsun aklından

Sen şu mavi gökyüzü gibisindir

Baktıkça ferahlık verirsin insana

Sanki dünya durmuş

Bir ağaç büyümesini bırakmış sanki

Kendini dinliyor:

Bir sessizlik olan kendini

Merhaba, adını bilmediğim, ama beni bana anlatan adam.

Kimi sevdiyse insan, ona benzedi

Kimi anlamak,

Bilmek istediyse, ona dönüştü

Baskı kurdukça, esir düştü

İyi niyetlerinin en dibinde acıyla başbaşa kaldı

Sevgi tutsak oldu,

Güneş gölge oldu...

Belkide sahiplenmek değil , vazgeçebilmek özgürlüğü getirirdi

Anlamadı insan

Tutuklu kaldı

Zorladı

Kuşlar gibi göçemedi

Esir kaldı kendi kalbinde

Her şeyi bitirmemeli hayatta

Bazı şeyler hep yarım kalmalı

Bazen son nokta hiç konmamalı

Acılar hayatın bir parçasıysa eğer,

İz bırakmalı insanda

Unutmamalı...

Bir damla yaş olmalı yanağında...

Vedalar ayrılıklarla son bulmamalı,

Bir adım daha attığında,

Geriye son bir kez dönüp dönmemek,

Ardına bakıp bakmamak tereddütünde kalmalı.-Gitmekle kalmak arasında.

Üç noktayla biten cümleleri seviyorum,

Bardağımda yarım kalan çayımı,

Yarım sigaramı,

İki dudakla yürek arasında kalan, söylenmemiş sözleri,

Yarım kalan aşkları,

İsimler önemsiz....

Gelip ağladığın taşlar, sandığın taşlar değil,

Gözünün gördüğü insan,

Gördüğünü sandığın insan değil

Ben benim desem, ben, ben miyim?

Söylesenize ben kimim?

Farzet ki dünyada istediğin gibi yaşamışsın, sonu ne?

Farzet ki, bu ömür kitabını okuyup hatmetmişsin, sonu ne?

Farzedelim ki, bu dünyada yüz sene gönlünün dilediği gibi yaşamışsın

Ve farzet ki yüz sene daha yaşayacaksın... Sonu ne?

Dünyayı gördün

Her ne gördünse, hiçtir

Ne söyledinse,

Ne dinledinse yine hiçtir

Baştan başa ufuklarıda dolaşsan yine hiçtir

Eve kapanıp oturarak yaşadınsa, yine hiçtir

Sen,

Elde ettiğin şeyler için nasıl bir bedel ödediğini düşünüyorsun?

Ya elde edemediklerin için?

Sırf biraz geride kaldım diye moralini bozma

Kimse ile yarışa girme

Birini geçmen demek, zamanında bitiş çizgisine varman demek değil

Ya o başaramazsa? Birini geçeceğim diye yoldan gözünü ayırma lütfen.

Hayat, arkadaşlarına karşı yarıştığın yüz metre koşusu değil

Hayat, kendine karşı yarıştığın ömürlük bir maraton

Arkadaşlarını geçmeye odaklanmak yerine, önce endi benzersiz rengini keşfetmeye çalış

Koyduğumuz kurallara karşı gelen daima zihnimizdir, ruhumuz değil

İnsan bilmediğinden korkarmış ya, o durum

Aslında köpekten korkmak gibi...Ta ki, senin de bir köpeğin olana kadar

Ruh insanla, kalbi aracılığıyla konuşur

Eğer aklın başka şeylerle meşgulse, o sesi duyamazsın

Okuyarak öğreneceksin

Ama severek anlayacaksın

Sevgili dostum,

Bedel ödemekten korkma, bedel ödemeden her şeyi bilenlerden olma.

Düzeltmek, yapmaktan daha çok zaman alıyorsa, biz buna hata diyoruz. Hata yapmalısın. Zaten en büyük sorun hata yapmamak ya da yaptığını anlamamak.

Birine kötü bir laf mı çıktı ağzından, devamını getirme. Birinin canını mı yaktın, dur.

Dur

Ve daha da öldürme onu.

Bir hatan, diğerine sebep olmasın. Kaybettiğin o şey "sen" olmasın.

Korkuyoruz

Hayattan, ölümden veya hiçlikten değil

Hiç var olmamışız gibi o ışığı harcamış olmaktan...

Deha bir hazne gibidir tıpkı. Ne kadar çabalarsan çabala, ebatları kolay değişmez. Belli bir miktarda su alır, fazlasını değil.

Evinin alevler içinde kaldığını gören bir adam korkudan normalde yerinden oynatamadığı eşyaları bir anda kaldırsa,

Gördüğü hakarete sinirlenen bir adam altı kişiye birden posta atıp da onları bir güzel döverse buna zayıflık denebilir mi?

Başındaki zorbalar yüzünden inim inim inleyen bir halk, günün birinde, zincirlerini kırıp ayaklansa, sen onlara zayıf bir halk diyebilir misin?

Sevgili dostum,

Direnç göstermek güçlü olmaksa,

Direnç göstermenin en yüksek seviyesi neden zayıflık olsun?

Ölmen yerine seni geri dönüşüme sokalım.

Gel, bu bedenden ikinci bir yaşam çıkaralım.

Bir sabahtı

Yeni bir şafağa, eski bir gül olarak aykırı buluyordum kendimi

Aykırı bir gülüm dedim

Böylece inandım değişime

Ve yaktım kendimi...

Sümbüle baktım,

Aykırıydı hüznüyle

''Yak'' dedim kendini

Aşktan,

Ve umuttan aldım rengimi

Ben zaten çocukluğumdan başka mutluluk hatırlamıyorum

Yani ben her şey aşkla yapılır diyorum, yani acıyla.

Ölüm dolaşıyor sokaklarda

Korkuyla soluyor güz

Bunca yıldır yaşıyorum şu dünyada

Öğrendiğim tek şey var:

Ağaçlar yeşil

Gök mavi

Kar, beyaz

Yalnızlık siyah ve zor

Ya şiir?

Yazılmaya başladı bile

Bir silahtır insana şiir

Ama kabzası mutlaka

Çiçek işlemelidir

Haydi onların diliyle konuşalım seninle Gökkuşağının

Güneşin diliyle

Unutma,

Ölüm ne kadar karanlıksa,

Zulüm ve dehşet ne kadar karanlıksa,

O kadar aydınlıktır güneş de

Göğü kapatan çatıları yıkıyoruz ellerimizle

Ve şunu iyi anlıyoruz

En iyisi yürüyerek gidilir yaşamaya

Hiç kimse bilemez

Hiç kimse

Nerededir yaram?

Ne kadar derin?

Uzakta

Ve yaralıyım

İncecik akıyor kanım

Beni avut sevgilim

Acımı dindir

Al koynuna,

Okşa mahzun yanımı

Kanıma sevincini kat

Bir dereydin sen

Uçurumsa ben

Bilmeni isterim ki,

Senden başka yakınım yok

Seni her dakika,

Her saniye özlüyorum

Benim hayatım

Duvar saatinin tik taklarından başka bir şey olmadığında,

Anladım ki,

Mutlaka,

Mutlaka,

Mutlaka sevmeliyim delicesine

Ve itiraf etmeliyim ki,

Seni çok seviyorum

Herhangi bir neden duymadan

Bir şeye bağlı kalmadan

Sırf sensin diye...

İlk defa bu kadar iyi fark ediyorum

Bu yüreği paramparça uçan kuş,

Bu çamur gibi gökyüzü,

Bu deniz,

Bu garip karınca

Cihanda ümit ölmez deyip yaşamışlar

Ben başka türlü olduğumdan sığamıyorum bu dünyaya

İsterim ki, bu şiirle sana biraz olsun yakınlaşabileyim

Yorgun olduğunu biliyorum

Her şeyden,

Ve herkesten sıkıldığını...

Biliyorum

Çünkü...Aynı şeyleri ben de yaşıyorum

Nasılsan öyle sevdim seni

Kötüydün kimi günler, kötülüğünü sevdim

İyiydin, iyiliğini

Yüz çevirmedim bir gün bile

Ve neyim varsa verdim

Dostum da sensin

Sevdiğim de sensin

Her şeyim de sensin

Sana kendimi öptüreceğim

İçimdeki o çocuğu öptüreceğim

Haydi sevgilim

Hayat bizi bekliyor

Tak göğsüne kavganın kanlı mücevherini

Ve gir koluma

Ey Heybetli dağ!

Aşkımı sana bıraksam taşır mısın?

Ey gökte uçan Anka!

Aşkımı özgürce uçurur musun?

Ey gökyüzünün karanlığını aydınlatan Ay!

Aşkıma ışık olur musun ?

Ey sevgili!

Aşkımı yüreğinde bir ömür yaşatır mısın?

Ey sevgili! Her güzelde bir kusurun bulunması adettendir ama

Senin ay gibi parlak yüzünde bir kusur göremedim

Derdimi,

Ey yâr! derdim

Kimse yok benden yana

Gönlüme derdim

Gönlüm dahî senden yana

Ey sevgili derdimi söylerdim ama kimse yok benden yana

Derdimi gönlüme söylerdim ama o bile senden yana

Heyhat!

Mum gibi erimiyorsa insan, yanıyorum dememeli.

Yanmaktan korkuyorsa kişi, aşk kapısından girmemeli

Ya kor yürekli olmalı insan

Ya da kor barındıracak kadar yürekli...

Ey Sevgili! Beni koydun ya cennetine

Sen'i göremediğim cenneti ben neyleyim?

Ben dünyada sana benziyor diye âşık oldum maşukuma

Ona doğru attığım her adımda, Sana geldim.

Ve şimdi...

Sen yoksan,

Cennet bir damla su,

Bir yığın ağaç,

Bir kara taş,

Bir kuru toprak...

Vakit güz...

Ağaçtan yere düşen her bir yaprakta,

Beni düşündüğünü düşüneceğim...

Yaprak gazel olmuştur o ân

Yere düşen yaprak gazel ise,

Bende sana ait yeşeren umutlar ise,

O ağaçtır.

Ben bir ağaç,

Sen bir yaprak...

Karar senindir Ey sevgili

Gitmek için vaktin belli

Güz vakti..

Ben hâlâ senin için

O koca çınar olacağım

Bir dosttan öğüt almayıp, kendimi aşka bıraktım.

Benim kendime ettiğimi hiçbir düşman etmez bana.

Bir nefes için bin cân fedâ etsem nolur?

Nice demlerdir, esirdir gönül

Sevgilinin varlığını yağma eyleyen aşk mıdır?

Ve sonrasında cansız göğsüm içinde,

Gelişi ile bana tekrar can veren aşk mıdır?

Ey sevgili!

Öyle bir nursun ki, güneş ve ay ışığını senden alır

Tut ki, iki noktayız birbirinden uzak

Tut ki, nefesinim!

Beni içine çekmezsen öleceksin

Tut ki, Nuh kadar yaşadın zor bela

Ayaklarının altındaki zemini hisset ki, gözlerin yıldızları bulabilsin.

Zincire vurulmuş kitap gördüm, diyorsun.
Ya kitaptaki insanlar, ya kitaptaki çocuklar?
Sözler ve harfler? Ne yapıyorlar?

İnsanlar ve çocuklar, sözler ve harfler,
hep bir ağızdan türküye durdular gecelerden bir gece
ve kitaptan çıkıverdiler türküyle.

Sert rüzgârlardan geçtiler, sağnak yağmurlardan,
tohuma ve ürünlere sımsıcak
toprağa sığındılar.

Zincire vurulmuş söz kaldı kitapta yalnızca
ve söze dolanan birkaç kat zincir.