Men nógvar smærri kommunur óttast fyri, at teirra lívsgrundarlag hvørvur, um tær verða partur av eini størri eind. Fleiri teirra eiga pengar og klára seg væl sjálvar.

Hóast ábøtur eru gjørdar á Studentaskúlan í Hoydølum, plágast næmingar og lærarar framvegis av sjúkum, sum stava frá soppi og vánaligari inniluft. Arbeiðseftirlitið hóttir aftur við at melda Mentamálaráðið til fútan fyri ikki at halda arbeiðsumhvørvislógina. Eingin lóg verjir heilsuna hjá næmingunum.

Fyri prestarnir, ið ikki vilja víga fráskild, er tað ein samvitskuspurningur. Fyri tey, ið verða avvíst, er tað sum at fáa ein frammaná.

Uttan arbeiði, uttan lærupláss ella útbúgving og uttan pengar er einasta loysnin hjá nógvum ungum at vera búgvandi heima og liva av foreldrunum.

Livikorini hjá kvinnum eru nógv broytt seinastu 100 árini, men avbjóðingarnar eru í stóran mun enn tær somu.

Í Føroyum er eitt pláss á røktarheimi ella sambýli einasti møguleiki hjá teimum, ið ikki longur orka at búgva í egnum húsum.

Høvdu læknar og myndugleikar tikið sjúkuna í størri álvara fyrr, kundu ung fólk helst enn verið á lívi.

Tað stendur um lív hvønn dag, og hvørja nátt liggur mamma unga hermannin og berjist við svøvnin.