คอลัมน์ “สดแต่เช้า”ปีที่4 (104)
การตีสอนจากพระเจ้า?(2)
“คนที่สงวนไม้เรียวก็เกลียดบุตรชายของตน
แต่คนที่รักเขาย่อมหมั่นตีสอนเขา”
-สุภาษิต 13:24
เราล้วนรู้จัก สุภาษิตไทย ที่ว่า “รักวัวให้ผูก รักลูกให้ตี“
“รักวัวให้ผูก”หมายความถึง“การผูกวัวที่มักเดินไปที่ต่าง ๆ แล้วสร้างความเสียหาย
เพื่อไม่ให้วัวเดินไปเหยียบไร่นาของชาวบ้านแล้วถูกทำร้าย”
ดังนั้น เจตนาผูกวัว ก็เพราะรักวัว เพื่อป้องกัน ให้มันปลอดภัย
ไม่ให้มันผิดพลาดไปสร้างความเสียหายจนถูกลงโทษเจ็บปวดหรือตาย
ส่วน “รักลูกให้ตี” หมายความว่าเป็นการสอน สร้างวินัย และลงวินัยลูกด้วยความรัก
เพื่อให้เด็กตระหนักและเกิดความเข็ดหลาบ ไม่กระทำความผิด(อีก)
ในสมัยโบราณใช้วิธีการตี ในสมัยนี้ จะใช้วิธีใดที่เหมาะสมกว่าก็ได้ แต่ หลักการ
ไม่เปลี่ยนแปลง
การตีสอน หรือ การสร้างและการลงวินัยจึงเป็นเครื่องหมายแห่งความรักของบิดามารดาที่มีต่อบุตร แต่
1).การไม่ทำอะไรเลย หรือ
2).การไม่ลงวินัย หรือ
3).การลงโทษแบบผิดๆ ด้วยอารมณ์ หรือ แรงจูงใจที่ผิด
จึงล้วนเป็นเครื่องหมายแห่ง
ก.ความไม่รัก หรือ
ข.การรักไม่เป็น
มีคำเตือนมากมายในพระคัมภีร์ว่า
“มีการตีสอนอย่างหนักสำหรับผู้ละทิ้งทางดี
คนที่เกลียดคำตักเตือนก็จะตาย”
-สุภาษิต 15:10 THSV11
สังคมอิสราเอลในอดีต มีโทษหนักสำหรับ ลูกหลานที่ไม่ยอมรับคำตักเตือนและการตีสอน
“ถ้าชายคนใดมีบุตร
1).ที่ดื้อและ
2).ไม่อยู่ในโอวาท
3).ไม่เชื่อฟังเสียงของบิดาของตนหรือเสียงของมารดาของตน
แม้ว่าบิดามารดาจะได้ตีสอน เขาก็ไม่ยอมฟัง
ให้บิดามารดาจับตัวเขาออกมาหาพวกผู้ใหญ่ของเมืองนั้น ณ ประตูเมืองของเขา และ
พูดกับพวกผู้ใหญ่ของเมืองนั้นว่า
‘บุตรชายของเราคนนี้
ก.เป็นคนดื้อและ
ข.ไม่อยู่ในโอวาท
ค.ไม่เชื่อฟังเสียงเรา
ง.เป็นคนตะกละและขี้เมา’
แล้วผู้ชายทุกคนในเมืองนั้นจะเอาหินขว้างเขาให้ตาย
ดังนั้นท่านจะได้กำจัดความชั่วเสียจากท่ามกลางท่าน
คนอิสราเอลทั้งสิ้นจะได้ยินและเกรงกลัว”
-เฉลยธรรมบัญญัติ 21:18-21 THSV11
ทุกครั้งดูเหมือนว่า การลงวินัย หรือการตีสอน เป็นเรื่องที่ไม่น่ายินดีนัก
แต่ในบั้นปลาย จะส่งผลดีกลับมา
“การตีสอนทุกอย่างดูไม่น่ายินดีเลยในเวลานั้น แต่น่าเศร้าใจ
แต่ภายหลังก็ก่อให้เกิดผลคือสันติสุขและความชอบธรรม
แก่บรรดาคนที่ถูกฝึกฝนโดยการตีสอนนั้น”
-ฮีบรู 12:11 THSV11
ในอดีตคนของพระเจ้ามักจะ
1.ดื้อดึงและทำบาป
2.ไม่แยแสคำตักเตือน
3.ไม่ยอมทำตามคำสอน คำสั่งสอน และ แม้แต่การตีสอนของพระเจ้า
จนในที่สุด พวกเขา ต้องร่วมกันรับการลงโทษที่แสนเจ็บปวด
““ถ้าด้วยการตีสอนนี้
เจ้ายังไม่หันมาหาเรา และยังประพฤติขัดแย้งเราอยู่
1.เราจะดำเนินการขัดแย้งเจ้าทั้งหลาย และ
2.เราเองจะเฆี่ยนตีเจ้าเพราะบาปของเจ้าทั้งหลายถึงเจ็ดเท่า
3.เราจะนำดาบมาเหนือเจ้าทั้งหลาย ซึ่งเป็นการลงโทษตามพันธสัญญา
ถ้าเจ้าทั้งหลายเข้ามารวมกันอยู่ในเมือง
1.เราจะนำโรคร้ายมาในหมู่พวกเจ้า และเจ้าทั้งหลายจะตกอยู่ในมือของศัตรู
2.เราจะทำลายอาหารหลักของพวกเจ้า
เตาอบอันเดียวก็พอเพียงที่จะให้ผู้หญิงสิบคนปิ้งขนมของเจ้าทั้งหลาย
แล้วเอาขนมมาชั่ง เพื่อแบ่งส่วนให้เจ้าทั้งหลาย พวกเจ้าจะกินแต่จะไม่อิ่ม “
ถ้าเป็นอย่างนี้แล้วเจ้ายังไม่ยอมฟังเรา และยังประพฤติขัดแย้งเรา
1.เราจะดำเนินการขัดแย้งเจ้าด้วยความโกรธ และ
2.เราเองจะลงโทษเจ้าเพราะความผิดบาปของเจ้าเจ็ดเท่า
1).เจ้าทั้งหลายจะกินเนื้อลูกชายของพวกเจ้า และ
2).เจ้าทั้งหลายจะกินเนื้อลูกสาวของพวกเจ้า และ
3.เราจะทำให้แผ่นดินของพวกเจ้าเป็นที่ร้าง
จนศัตรูของพวกเจ้าผู้ซึ่งจะมาอาศัยอยู่ตกใจ และ
4.เราจะให้พวกเจ้ากระจัดกระจายไปอยู่ท่ามกลางบรรดาประชาชาติ และ
5.เราจะให้ดาบออกจากฝักไล่ตามเจ้า และแผ่นดินของเจ้าจะเป็นที่ร้าง
และเมืองต่างๆ ของพวกเจ้าจะพังพินาศไป”
-เลวีนิติ 26:23-29, 32-33 THSV11
พี่น้องที่รัก
1.อย่าให้เราเบื่อหน่ายการตักเตือนและการสอน
“ลูกเอ๋ย อย่าดูหมิ่นพระดำรัสสอนของพระยาห์เวห์
และอย่าเบื่อหน่ายพระดำรัสเตือนของพระองค์”
-สุภาษิต 3:11 THSV11
2.อย่าให้เราเกลียด และดูหมิ่นการตีสอน
“และเจ้าพูดว่า “ข้าเกลียดการตีสอนเสียจริงๆ
และจิตใจของข้าดูหมิ่นการตักเตือน”
-สุภาษิต 5:12 THSV11
3.อย่าให้เราท้าทายพระเจ้า ด้วยการดื้อดึง ดื้อด้าน ดันทุรัง
ยังคงทำบาปตามใจและตามเนื้อหนังของเราต่อไป ปฎิเสธ
และละทิ้งการตีสอน
แต่ขอเรากระตือรือร้น ในการกลับใจใหม่ถ่อมใจยอมฟัง เมื่อพระเจ้าทรงตีสอน
“เรารักใครเราก็ตักเตือนและตีสอนเขา
เพราะฉะนั้นจงมีความกระตือรือร้น และกลับใจใหม่”
-วิวรณ์ 3:19 THSV11
ขอให้เราทำตามพระบัญชาของพระองค์ด้วยความเชื่อฟัง
เพื่อเราจะไม่ต้องถูกพิพากษาไปพร้อมกับโลก
“เมื่อองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงพิพากษาเรานั้น พระองค์ทรงตีสอนเรา
เพื่อไม่ให้เราถูกพิพากษาด้วยกันกับโลก”
-1 โครินธ์ 11:32 THSV11
หากเราทำผิดพลาดประการใด ก็
1.ให้เราสำนึกผิด ยอมรับการสอนด้วยความเชื่อมั่นว่าพระองค์กระทำเช่นนั้นด้วยความรักเรา
2.ให้เรามีความสุข ในการปรับปรุงแก้ไขตัวของเราให้เป็นไปตามพระทัยของพระองค์ และ
3.ให้เรากล่าวได้อย่างเต็มปากว่า
“ข้าแต่พระยาห์เวห์ ผู้ที่พระองค์ทรงตีสอนก็เป็นสุข
คือผู้ที่พระองค์ทรงสอนจากธรรมบัญญัติของพระองค์”
-สดุดี 94:12 THSV11
…จะดีไหมครับ?
