คอลัมน์ “สดแต่เช้า”ปีที่6(ตอนที่49)

ผิดตรงไหนที่จะกระตือรือร้น?(2)

“สิ่งที่จำเป็นนั้นมีเพียงสิ่งเดียว

และมารีย์ก็เลือกเอาส่วนที่ดีนั้น

ใครจะชิงเอาไปจากเธอไม่ได้””

‭‭ ~ลูกา‬ ‭10‬:‭42‬ ‭THSV11‬‬

“but few things are needed—or indeed only one.

Mary has chosen what is better,

and it will not be taken away from her.””

‭‭ ~Luke‬ ‭10‬:‭42‬ ‭NIV‬‬

เราได้รับคำตอบไปแล้วว่าความกระตือรือร้น ทั้งใน

1. ​การรับใช้ และ
2. ​การฟังพระวจนะของพระเจ้า

ล้วนเป็นสิ่งดี!

แต่เราได้รับคำเตือนเช่นกันว่า

1. ​อย่าให้เรายิ่งรับใช้ กลับยิ่งห่างไกลไป

1).จากพระเจ้า และ

2).จากคนอื่นๆที่ร่วมรับใช้ด้วยกัน หรือ

1. ​อย่าให้ยิ่งฟังยิ่งเรียนพระคัมภีร์มากแล้ว กลับยิ่งทำให้เราห่างไกลจากพี่น้อง

1).เอาแต่วิเคราะห์วิพากษ์วิจารณ์คนอื่น หรือ

2).เอาแต่แยกตัวไม่ร่วมรับใช้พระเจ้ากับพี่น้องคนอื่นๆเลย

เราต้องตระหนักไว้เสมอว่า พระเจ้าทรงปรารถนา

“หัวใจที่ใกล้ชิด(กับพระเจ้าและพี่น้อง)” มากกว่า

“กิจกรรมมากมาย”(รวมทั้งกิจกรรมศาสนาหรือพันธกิจฝ่ายจิตวิญญาณต่างๆ)

ที่ทำให้คนไกลห่างจากกัน

เราควรมีเวลาติดสนิทพระเจ้าและใกล้ชิดพระเยซูคริสต์ ในแต่ละวัน

ที่ทำให้เรารักพระเจ้าและรักพี่น้องของเรามากขึ้น

ในพระธรรม ลูกา10:38-42 ตอนนี้

1. ​มารธา ~“วุ่นวาย” แต่
2. ​มารีย์~ “สงบ”

ทั้งๆที่ทั้งสองอยู่บ้านเดียวกันและกำลังอยู่ต่อหน้าพระเยซูเหมือนกัน

1).คนหนึ่งจดจ่อกับ“งาน (ปรนนิบัติ)”แต่

2).อีกคนจดจ่อกับ“พระองค์(ฟังพระวจนะ)“

มารธาไม่ได้ผิดที่ “การรับใช้”

พระเยซูไม่ได้ตำหนิการรับใช้ เพราะการปรนนิบัติแขกเป็นสิ่งดี และเป็นการแสดงความรัก

ปัญหาจึงไม่ได้อยู่ที่ “งาน”(ปรนนิบัติ)

แต่อยู่ที่ “หัวใจที่วุ่นวาย”ของมารธา ในขณะที่รับใช้

พระเยซูจึงตรัสว่า

“เธอกระวนกระวายและร้อนใจหลายอย่างเหลือเกิน!”

คำว่า “กระวนกระวาย” นี้หมายถึง

“จิตใจไม่สงบ ถูกดึงไปหลายทางและเต็มไปด้วยความกดดัน”

น่าเสียดายที่มารธาเริ่มต้นจากการรับใช้ด้วยความรัก

แต่สุดท้ายกลายเป็น

“ความกดดัน การเปรียบเทียบ ความน้อยใจ และลงเอยด้วยความหงุดหงิดต่อทั้งพระเยซูและ

มารีย์น้องสาวของเธอ”

นี่เป็นสิ่งที่ผู้เชื่อและผู้นำ หรือผู้รับใช้จำนวนมากกำลังเผชิญอยู่เช่นกัน

นั่นคือต่างก็กระตือรือร้น “ทำงานเพื่อพระเจ้า” มากจนไม่มีเวลา “อยู่กับพระเจ้า”

แต่ยิ่งทำเพื่อพระเจ้ามากเท่าไร ก็ยิ่งห่างไกลจากพระทัยของพระเจ้ามากขึ้นเท่านั้น!

ในพระธรรมข้อนี้ พรรณนาว่ามารีย์เลือก “ส่วนที่ดีที่สุด!”

มารีย์เลือกหยุดทุกอย่าง เพื่อฟังพระสุรเสียงของพระเยซู

เธอเลือก“ความสัมพันธ์”ก่อน“การทำงาน” ซึ่งก็ตรงกับพระทัยของพระเจ้า

เพราะพระเยซูไม่ได้ต้องการ “การทำงาน” ของเรา(และใจมีปัญหากับพระองค์หรือพี่น้อง)

มากกว่า“หัวใจ”ของเรา(ที่ถ่อมลงต่อพระองค์และต่อพี่น้องคนอื่นๆ)

เราต้องระวัง เพราะว่าการรับใช้ที่ไม่มีความสัมพันธ์ที่ดี

สุดท้ายจะนำไปสู่ความเหนื่อยล้าฝ่ายจิตวิญญาณและความแตกสลายในสัมพันธภาพ

พระเยซูตรัสว่า

“สิ่งที่จำเป็นนั้นมีเพียงสิ่งเดียว!”

นี่ไม่ได้หมายความว่าชีวิตนี้ไม่มีเรื่องอื่นๆที่เราต้องทำ

แต่พระองค์กำลังบอกเราว่า มีสิ่งหนึ่งที่สำคัญกว่าสิ่งอื่นๆ

ก็คือ

“การอยู่ใกล้พระองค์อย่างอบอุ่นและฟังพระวจนะของพระองค์อย่างเป็นสุข!”

(ไม่ใช่จมอยู่กับงาน พันธกิจ ปัญหา ความกังวล หรือความขัดแย้ง)

พระเยซูไม่ได้ดุหรือดูหมิ่นสิ่งที่มารธากระทำ

แต่ทรงเห็นใจในความเหนื่อยลึกๆ ของนาง

ใช่ครับ พระองค์ทรงสนใจ “สภาพจิตใจ” ของเรามากกว่า“ความสมบูรณ์แบบ”

ในของงานที่เราทำเพื่อพระองค์

ดังนั้น พี่น้องที่รัก

ขอย้ำเตือนอีกครั้งถึงสิ่งสำคัญยิ่งในชีวิตของเรานั่นคือ

อย่าให้ความกระตือรือร้นในการรับใช้มากจนมันแทนที่ความสัมพันธ์ ระหว่าง

1.เรากับพระเจ้า และ

2.เรากับพี่น้องของเรา

พระเจ้าทรงประสงค์หัวใจที่ใกล้ชิด มากกว่ากิจกรรมหรืองานรับใช้มากมายที่ทำให้เราห่างเหินกัน!

ความชื่นชมยินดีและกำลังฝ่ายวิญญาณของเราเกิดจาก

“การอยู่กับพระองค์และพี่น้อง”ของเรา!

แม้งานรับใช้จะสำคัญ แต่การอยู่ใกล้ชิดกับพระองค์นั้นสำคัญกว่า

“ความสัมพันธ์”ต้องมาก่อน“การสร้างผลงาน”!

และ

“การฟังพระวจนะอย่างตั้งใจ”คือส่วนที่ดีที่สุดในความสัมพันธ์นั้น

ดังนั้น อย่าให้ใคร หรือ อะไรมา“แย่งส่วนที่ดีนั้นไปจากเราได้!”

…เห็นด้วยไหมครับ?

…………………………………………

ธงชัย ประดับชนานุรัตน์ 19พฤษภาคม2026(ตอนที่49ปีที่6) #YoutubeCJCONNECT#คริสตจักรแห่งความรัก#Churchoflove #ShareTheLoveForward #ChurchOfJoy #คริสตจักรแห่งความสุข#NimitmaiChristianChurch #คริสตจักรนิมิตใหม่ #ฮักกัยประเทศไทย #อัลฟ่า #หนึ่งล้านความดี

พระธรรมนำชีวิต

ตอน พระคุณอยู่เหนือกฎเกณฑ์ Ep.1633

ชีวิตที่ละทิ้งพระเจ้าไม่ได้เริ่มในวันเดียว แต่เป็นเพราะเราค่อย ๆ ปล่อยหัวใจให้ห่างออกไป แต่ในขณะเดียวกัน เราเองยังคงรักษาภาพลักษณ์ภายนอกยังอธิษฐาน ยังมาคริสตจักร ยังเรียกพระเจ้าว่า พระบิดา แต่ความจริงแล้ว เรากำลังวิ่งหาสิ่งอื่นมาแทนพระองค์ เยเรมีย์ 3 บริบทประวัติศาสตร์ของพระธรรมตอนนี้ อยู่ในช่วงการฟื้นฟูครั้งใหญ่ของกษัตริย์โยสิยาห์ ตรงกับ 2 พงศ์กษัตริย์ 23 ภายนอกมีการเปลี่ยนแปลงมากมาย รูปเคารพถูกทลาย แต่หัวใจของผู้ตามกลับไม่ได้ยอมเปลี่ยนแปลงตามไปด้วย ปากของพวกเขาเรียกหาพระเจ้า แต่ใจกลับคุ้นชินกับความบาปไปแล้ว

'“ถ้าชายใดหย่าภรรยาของตน และเธอก็ไปจากเขาเสีย และไปเป็นภรรยาของชายอีกคนหนึ่ง เขาจะกลับไปหาเธอหรือ? แผ่นดินนั้นจะไม่โสโครกมากมายหรือ? เจ้าได้เล่นชู้กับคนรักหลายคนแล้ว และเจ้าจะกลับมาหาเราหรือ?” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ ' เยเรมีย์ 3:1

กฎนี้ถูกยกมาจากเฉลยธรรมบัญัญติ 24 ว่าคนที่หย่ากับภรรยาแล้ว หากภรรยาไปแต่งงานกับคนอื่นแล้ว หากสามีใหม่เสียชีวิต สามีเก่าไม่มีสิทธิ์จะรับนางกลับไปเป็นภรรยาได้อีก คำว่า หย่า ในบริบทของตรงนี้ กำลังหมายถึง ส่งออกไป เป็นการ การตัดขาดความสัมพันธ์ ซึ่งสำนวนในภาษาเดิมให้ภาพว่าเป็นการ การตัดขาดความสัมพันธ์อย่างสิ้นเชิง ไม่มีทางที่ฟื้นฟูกลับมาได้อีกเลย แต่ในข้อความว่า ”และเจ้าจะกลับมาหาเราหรือ?” ในภาษาเดิมถ้าแปลแบบคำต่อคำแปลว่า "แล้วจงกลับมาหาเราเถิด" พระเจ้าทรงเปิดเผยให้เห็นพระคุณของพระเจ้า แม้ว่าตามกฎเกณฑ์แล้วจะเป็นไปไม่ได้ที่จะกลับมาหาพระเจ้า แต่พระคุณของพระเจ้าก็ยังเรียกร้องให้เรากลับใจหันมาหาพระองค์ พระคุณนั้นยังมีมาถึงเราผ่านการเชื่อและวางใจในพระเยซู

'เมื่อมีธรรมบัญญัติ ก็ทำให้มีการละเมิดธรรมบัญญัติปรากฏมากขึ้น แต่ที่ไหนมีบาปปรากฏมากขึ้น ที่นั้นพระคุณก็จะไพบูลย์ยิ่งขึ้น ' โรม 5:20

ข้อความนี้ พระคุณไม่ได้เปิดโอกาสให้เราทำบาปมากขึ้น แต่เปิดทางให้คนบาปกลับใจและกลับมาหาพระเจ้า ในขณะที่กฎเกณฑ์และธรรมบัญญัติบอกว่าหมดสิทธิ์ เป็นไปไม่ได้แล้ว แต่พระเจ้าทรงหักข้อจำกัดนั้นด้วยพระคุณของพระองค์ พระเจ้าไม่ได้ไล่ส่ง แต่ทรงเรียกให้ประชากรของพระองค์ที่ทำตัวเหลวแหลกให้กลับใจหันมาหาพระองค์ พระคุณของพระเจ้าที่มาถึงเรานั้นอยู่เหนือเงื่อนไขและกฎเกณฑ์ของมนุษย์ได้เพราะพระเยซูคริสต์ทรงสิ้นพระชนม์บนกางเขน เพื่อจ่ายราคาความบาปของบาปแทนเรา เพื่อให้คนที่หมดสิทธิ์แล้วอย่างเรา ได้กลับมาหาพระเจ้าอีกครั้ง อย่าปล่อยให้ภาพลักษณ์ภายนอกมาหลอกลงเร่ว่า เรายังโอเค ในขณะที่ลึก ๆ เราก็รู้ตัวว่าชีวิตฝ่ายวิญญาณของเรานั้นเหลวแหลกจนไม่สมควรจะได้รับการอภัย ขอเราอย่าหมดหวัง เพราะพระคุณของพระเจ้าที่มาถึงเราทางพระเยซูคริสต์ยิ่งใหญ่กว่าความล้มเหลวของเรา ขอเพียงเราถอดหน้ากากออก กลับใจแล้วเดินกลับมาหาพระคุณของพระเจ้าที่มาถึงเราทางพระเยซูคริสต์นะครับ พระองค์ยังคงรอเราอยู่

วุฒิ วงศ์สรรเสริญ

คอลัมน์ “สดแต่เช้า”ปีที่6(ตอนที่48)

ผิดตรงไหนที่จะกระตือรือร้น?

“แต่องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสตอบนางว่า

“มารธา มารธาเอ๋ย เธอกระวนกระวาย

และร้อนใจหลายอย่างเหลือเกิน”

‭‭ -ลูกา‬ ‭10‬:‭41‬ ‭THSV11‬‬

““Martha, Martha,” the Lord answered,

“you are worried and upset about many things,”

‭‭ ~Luke‬ ‭10‬:‭41‬ ‭NIV‬‬

เราควรกระคือรือร้น แต่เราไม่ควรกระวนกระวายจนเกินไป!

1. ​กระตือรือร้น (Enthusiastic / Eager) หมายความว่า

“ มีความสนใจ ใส่ใจ อยากรู้อยากเห็น และขวนขวายที่จะทำสิ่งนั้นด้วยความเต็มใจ ออกอาการ ดูมีพลังงาน ตื่นตัว ตั้งใจเรียนรู้หรือลงมือทำ”

 2. กระวนกระวาย (Anxious / Restless / Nervous) หมายความว่า

“มีอาการร้อนใจ วุ่นวายใจ ไม่เป็นสุข หรือรู้สึกกังวลกับสิ่งใดสิ่งหนึ่ง อยู่ไม่นิ่ง กระสับกระส่าย รอคอยไม่ได้ หรืองานบางอย่างกดดันจนทำให้เครียด”

ทั้งสองคำนี้เป็นคำที่สื่อถึง

"สภาวะที่มีการเคลื่อนไหวหรือใช้อารมณ์สูงกว่าปกติ"

แต่มีความหมายและจุดประสงค์ที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง!

ในพระคัมภีร์มีเรื่องหนึ่งเล่าว่า

1. ​พระเยซูกับพวกสาวกเดินทางไปด้วยกัน
2. ​พระเยซูทรงเข้าไปในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง
3. ​ผู้หญิงคนหนึ่งชื่อมารธาต้อนรับพระองค์เข้าไปพักที่บ้านของนาง 4.มารธามีน้องสาวชื่อมารีย์
4. ​มารีย์ก็นั่งอยู่ใกล้พระบาทของพระเยซูคอยฟังถ้อยคำของพระองค์ แต่
5. ​มารธาวุ่นวายอย่างมากกับการปรนนิบัติ
6. ​มารธามาทูลพระเยซูว่า

“องค์พระผู้เป็นเจ้า พระองค์ไม่สนพระทัยหรือที่น้องสาวของข้าพระองค์ปล่อยให้ข้าพระองค์ปรนนิบัติอยู่คนเดียว?

ขอพระองค์สั่งน้องให้มาช่วยข้าพระองค์ด้วย” แต่

1. ​พระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสตอบนางว่า

“มารธา มารธาเอ๋ย เธอกระวนกระวายและร้อนใจหลายอย่างเหลือเกิน

สิ่งที่จำเป็นนั้นมีเพียงสิ่งเดียว และ

มารีย์ก็เลือกเอาส่วนที่ดีนั้น

ใครจะชิงเอาไปจากเธอไม่ได้””

‭‭ ~ลูกา‬ ‭10‬:‭38‬-‭42‬ ‭THSV11‬‬

พระคัมภีร์ตอนนี้ชี้ให้เห็นความกระตือรือร้นของ2พี่น้องที่ชื่อ

1. ​มารธา และ
2. ​มาเรีย์

นั่นคือ

1).มารธากระตือรือร้นในการปรนนิบัติพระเยซู

2).มารีย์กระตือรือร้นในการฟังถ้อยคำของพระเยซู

…หากจะถามว่า ใครถูกใครผิด คุณจะตอบว่าอย่างไร?

ถ้าบอกว่าผิด คุณจะอธิบายอย่างไร?

1. ​การกระตือรือร้นในการปรนนิบัติรับใช้ผิดตรงไหน? และ
2. ​การกระตือรือร้นในการฟังถ้อยคำของพระเยซูผิดตรงไหน?

อย่างไรก็ตาม เมื่อดูโดยรวม นักวิชาการพระคัมภีร์ต่างเห็นตรงกันว่า สิ่งที่ทั้ง2กระทำแล้วแต่มีคุณค่าและมีความหมายทั้งนั้น

เพียงแต่ ส่วนใหญ่พิจารณาตัดสินจากเรื่องน้ำหนักของ “ลำดับ

ความสำคัญของชีวิตฝ่ายวิญญาณ” ระหว่าง

1).การทำเพื่อพระเจ้า กับ

2).การอยู่กับพระเจ้า

ในเรื่องนี้ มารธาและมารีย์ ทั้งสองต่างรักพระเยซูเหมือนกัน อย่างไรก็ตามทั้ง2 แสดงความกระตือรือร้นออกมาต่างกันดังนี้

1. ​มารธา ~“ยุ่งอยู่กับการปรนนิบัติ” -เพราะรักพระเยซู
2. ​มารีย์ ~“นั่งฟังพระวจนะใกล้พระบาทพระเยซู” -เพราะรักพระเยซูเช่นกัน

ปัญหา คือ ความกระตือรือร้นของมารธาทำให้เธอ เริ่มเหนื่อย เครียด มีอาการร้อนใจ วุ่นวายใจ ไม่เป็นสุข หรือรู้สึกกังวล อยู่ไม่นิ่ง กระสับกระส่าย รอคอยไม่ได้ จึงน้อยใจไปฟ้องพระเยซูว่า

มารีย์ปล่อยให้ตัวเธอทำงานปรนนิบัติอยู่คนเดียว

แต่พระเยซูตรัสตอบมารธาว่า

“สิ่งที่จำเป็นนั้นมีเพียงสิ่งเดียว

และมารีย์ก็เลือกเอาส่วนที่ดีนั้น!”

อะไรคือส่วนที่ดีนั้น?

พี่น้องที่รัก

ส่วนที่ดีที่พระเจ้าทรงประสงค์จากเราเป็นอันดับแรก

คือการใช้เวลาอยู่กับพระองค์ โดยมุ่งเน้น

1.สร้างสัมพันธภาพที่ดีต่อพระเจ้า

~เป็นอันดับแรก และ

2.รักษาความสัมพันธ์ที่มีสุขกับคนอื่นๆ(ที่อยู่ด้วย)

~เป็นอันดับต่อไป

ขอให้เราจดจำไว้ว่า

พระเจ้าไม่ทรงประสงค์ให้เรากระตือรือร้นจนการรับใช้

ของเรามา

1).แทนที่ หรือ

2).ทำลาย ความสัมพันธ์ที่ดี

ระหว่าง เรากับพระเจ้า

เพราะความกระตือรือร้นอย่างนั้น

ไม่ใช่ความกระตือรือร้นอย่างที่พระเจ้าทรงประสงค์!

…คุณเห็นด้วยไหมครับ?

…………………………………………

ธงชัย ประดับชนานุรัตน์ 18พฤษภาคม2026(ตอนที่48ปีที่6) #YoutubeCJCONNECT#คริสตจักรแห่งความรัก#Churchoflove #ShareTheLoveForward #ChurchOfJoy #คริสตจักรแห่งความสุข#NimitmaiChristianChurch #คริสตจักรนิมิตใหม่ #ฮักกัยประเทศไทย #อัลฟ่า #หนึ่งล้านความดี

พระธรรมนำชีวิต

ตอน วางในใจอะไรอยู่? Ep.1632

มนุษย์ทุกคนต้องมีที่พึ่งบางอย่างในชีวิต คำถามคือ เรากำลังพึ่งพาอะไรอยู่ เงิน ความสามารถ คอนเนกชันหรือความสัมพันธ์ เยเรมีย์ 2:37ข กำลังเตือนเราว่า สิ่งใดก็ตามที่เขาไว้วางใจแทนพระเจ้า สุดท้ายสิ่งนั้นจะทำให้เราผิดหวัง เพราะไม่มีสิ่งใดที่มั่นคงพอจะรองรับความหวังสูงสุดของชีวิตมนุษย์ได้ นอกจากพระเจ้าเพียงผู้เดียว

‘…เพราะพระยาห์เวห์ทรงปฏิเสธคนเหล่านั้นที่เจ้าไว้วางใจ เจ้าจะไม่เจริญขึ้นด้วยความช่วยเหลือจากพวกเขา”' เยเรมีย์ 2:37ข

บริบทของข้อนี้คือ ยูดาห์กำลังวิ่งหาความช่วยเหลือจากอียิปต์และประเทศมหาอำนาจรอบด้าน เพราะหวาดกลัวบาบิโลน เขาไม่ได้วิ่งไปหาอียิปต์เพราะรักอียิปต์ แต่เพราะความกลัวทำให้เขาต้องหาบางสิ่งที่จับต้องได้ มนุษย์เราก็มักเป็นแบบนั้น เมื่ออยู่ในความกลัว เราจะเริ่มวิ่งหาสิ่งอื่นมาเป็นหลักประกันในชีวิต เพราะเราจะคิดว่าสิ่งเหล่านั้นจะช่วยเรารอดจากความกลัวได้

      แต่พระเจ้าตรัสชัดเจนว่า “พระยาห์เวห์ทรงปฏิเสธคนเหล่านั้นที่เจ้าไว้วางใจ” คำว่า “ปฏิเสธ” มีความหมายแรงถึงกับปัดทิ้ง หรือไม่ยอมรับ พระเจ้ากำลังบอกยูดาห์ว่า สิ่งที่พวกเขาหวังนั้นไม่สามารถช่วยพวกเขาได้จริง ต่อให้สิ่งเหล่านั้นดูยิ่งใหญ่แค่ไหน แต่ก็ไม่สามารถแทนที่พระเจ้า ที่ช่วยชีวิตเหลือพวกเขาได้จริง ๆ ถ้าพระเจ้าไม่ทรงอนุญาต ก็ไม่มีสิ่งใดช่วยได้ พระเจ้าจึงสรุปว่า “เจ้าจะไม่เจริญขึ้นด้วยความช่วยเหลือจากพวกเขา” คำว่า “เจริญขึ้น” ไม่ได้หมายถึงแค่รอดพ้นปัญหาชั่วคราว แต่กำลังหมายถึงความมั่นคง ความสำเร็จ และชีวิตที่ไปต่อด้วยพระพรและความสุขจากพระเจ้า ต่อให้มนุษย์ช่วยได้ เราก็จะผ่านไปได้แค่เพียงบางสถานการณ์ เพราะไม่มีความช่วยเหลือใด ๆ ในโลกที่จะมาแทนที่พระเจ้าได้

'บ้างก็โอ้อวดเรื่องรถรบ บ้างก็เรื่องม้าศึก แต่พวกเราอวดเรื่องพระนามพระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกเรา ' สดุดี 20:7

ในวันที่ต้องเผชิญหน้ากับความกลัว ปัญหานั้นจะเปิดเผยว่า ชีวิตเราสร้างอยู่บนอะไร บนทรายที่อาจจะดูดีในวันที่อากาศปกติ แต่เมื่อพายุมาก็พังทลายลงทันที หรือเราตั้งชีวิตของเราไว้บนศิลา ด้วยการเชื่อฟังและประพฤติตามถ้อยคำของพระเจ้า ขอให้เราตระหนักและจำไว้เสมอว่า อย่าพึ่งพาโลกที่เปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลามากกว่าพระเจ้าผู้ไม่เคยเปลี่ยนแปลง เพราะว่าความมั่นคงไม่ได้อยู่ที่ว่า เรามีที่พึ่งพาอะไรมากแค่ไหน แต่อยู่ที่ว่า เราพึ่งพาอะไรอยู่ ในวันที่ชีวิตมีพายุ ขอให้เราทุดคนจะยังคงยืนอยู่ได้ เพราะชีวิตของเราสร้างอยู่บนพระเจ้า บนถ้อยคำของพระองค์ผู้ทรงมั่นคงไม่หวั่นไหวตลอดนิรันดร์กาล

วุฒิ วงศ์สรรเสริญ

คอลัมน์ “สดแต่เช้า”ปีที่6(ตอนที่47)

พระเจ้าที่ฉันชิมแล้ว!

“เชิญชิมดูแล้วจะเห็นว่า พระยาห์เวห์ประเสริฐ

คนที่ลี้ภัยอยู่ในพระองค์ก็เป็นสุข”

‭‭ ~สดุดี‬ ‭34‬:‭8‬ ‭THSV11‬‬

“Taste and see that the Lord is good;

blessed is the one who takes refuge in him.”

‭‭ ~Psalms‬ ‭34‬:‭8‬ ‭NIV‬‬

พระคัมภีร์ข้อนี้เชิญชวนให้เรา

“สัมผัสพระเจ้าด้วยตนเอง”

ไม่ใช่เพียงให้รู้เรื่องพระองค์ด้วยความคิดเท่านั้น

1. ​“เชิญชิมดู”

คำว่า “ชิม” หมายถึง “การลองสัมผัสด้วยตนเอง”

เหมือนรสหวานของน้ำผึ้งจะอธิบายให้ฟังละเอียดแค่ไหน

ก็ไม่มีทางที่เราจะเข้าใจอย่างแท้จริงได้ จนกว่าจะได้“ชิม”เอง

ความดีงาม หรือความประเสริฐของพระเจ้าก็เช่นกัน

จะฟังคนอื่นพูดอธิบายมากมายเพียงใด ก็จะไม่“อิน”

จนกว่าเราจะได้เข้ามาใกล้พระองค์ และมีประสบการณ์ในการสัมผัสกับความดีงามของพระองค์ด้วยตัวเอง

บ่อยครั้งที่เรา“รู้เรื่องพระเจ้า”ในเชิง“ข้อมูล”

แต่พระเจ้าประสงค์ให้เรา“รู้จักกับพระองค์”ในเชิง“ความสัมพันธ์”

อาทิ

1).เวลาสับสน เราอธิษฐานต่อพระเจ้าแล้วได้คำตอบ และ

ได้รับกำลังใจ

2).เวลาอ่อนแอ เราอธิษฐานกับพระองค์ แล้วได้รับความเข้ม

แข็ง

3).เวลาหมดหวัง เราอธิษฐานต่อพระเจ้า แล้วพระองค์ทรง

เปิดทางให้

4).เวลาล้มลง เราอธิษฐานต่อพระเจ้า แล้วพระองค์ทรงเมตตา

ยกชูเราขึ้นมา ฯลฯ

สิ่งเหล่านี้คือการ “ชิม” ความดีงามหรือความประเสริฐของพระเจ้า!

1. ​.“แล้วจะเห็นว่า พระยาห์เวห์ประเสริฐ”

คำว่า “ประเสริฐ” หมายความ“ วิเศษ, ดีเลิศ, หรือดีที่สุด”

เมื่อคนใดมีประสบการณ์หรือได้สัมผัสพระเจ้า

คนนั้นก็จะเริ่ม “เห็น” ว่าพระเจ้านั้นทรงดีเลิศจริงๆ!

เราอาจเคยสงสัยว่า

1).พระเจ้ามีจริงไหม? พระเจ้าดีจริงไหม?

2).พระเจ้าทรงห่วงใยเราหรือไม่?

3).ทำไมพระเจ้าปล่อยให้ชีวิตเรามีปัญหา?

แต่เมื่อเราเดินไปกับพระเจ้าสักระยะเวลาหนึ่งเราก็จะเริ่ม“เห็น”ว่า

1).พระเจ้าทรงสัตย์ซื่อ

2).พระเจ้าไม่ทรงทอดทิ้งเรา(แม้บางครั้งพระองค์ทรงเงียบ)

3).พระเจ้าทรงมีเวลาและวิธีของพระองค์(แม้เราไม่เข้าใจ)

แต่ในที่สุด เราก็จะเห็นว่า แม้แต่ในความทุกข์

พระเจ้ายังทรงดีต่อเราเสมอ!

ขอย้ำว่า ความประเสริฐของพระเจ้า ไม่ได้หมายความว่า

พระองค์จะทำให้ชีวิตของเราไม่มีปัญหาใดๆเลย

แต่หมายความว่า

“แม้เราจะอยู่ในท่ามกลางปัญหา(ที่ดูหนักหน่วง)

แต่พระองค์ยังทรงดีต่อเราเหมือนเช่นเคย!”

1. ​“คนที่ลี้ภัยอยู่ในพระองค์ก็เป็นสุข”

คำว่า “ลี้ภัย” หมายถึง การวิ่งเข้าหาที่ปลอดภัย

ในสมัยพระคัมภีร์นั้น คนจะรีบลี้ภัยเข้าไปในป้อมปราการ

เมื่อเกิดสงคราม เพื่อความปลอดภัย

กษัตริย์ดาวิด ทรงเปรียบว่า

พระเจ้าทรงเป็นที่กำบัง หรือที่ลี้ภัยสำหรับชีวิตของเรา

โลกกำลังโจมตีเราด้วย

1).ความกลัวและความวิตกกังวล

2).ความผิดหวัง และความเจ็บปวด

3).การถูกทอดทิ้ง และการเพิกเฉย

4).ปัญหาและภัยอันตรายที่ควบคุมไม่ได้

แต่คนที่เข้ามาหาและพึ่งพาพระเจ้า

จะพบกับ “ความ(สันติ)สุข” และความอิ่มใจภายใน”

ที่ไม่ใช่เป็นเพียงความสุขแบบโลกซึ่งขึ้นอยู่กับสถานการณ์

แต่เป็นสันติสุขที่เกิดจากการรู้และมั่นใจว่า

“แม้ทุกสิ่งทุกอย่างจะสั่นคลอน

แต่พระเจ้าจะยังทรงอยู่กับเราเสมอไป!“

พี่น้องที่รัก

ขอให้เราหยุดพูดว่า

“ให้ฉันเห็นก่อน แล้วจึงจะเชื่อ”

แต่ให้พูดว่า

“ฉันชิมก่อนแล้ว ฉันจึงได้เห็น!”

ใช่ครับ คนที่รู้จักพระเจ้าจากคำบอกเล่าจากคนอื่นแค่นั้น

พวกเขาอาจยังสงสัยอยู่

แต่คนที่มีและผ่านประสบการณ์(ทั้งดีและร้าย)กับพระเจ้า

หรือที่“ชมพระเจ้า”มาแล้ว

จะมั่นใจในความดีเลิศของพระองค์เสมอไป!

…แล้วคุณล่ะครับ

เป็นพยานในเรื่องนี้ ได้หรือไม่?

…………………………………………

ธงชัย ประดับชนานุรัตน์ 17พฤษภาคม2026(ตอนที่47ปีที่6) #YoutubeCJCONNECT#คริสตจักรแห่งความรัก#Churchoflove #ShareTheLoveForward #ChurchOfJoy #คริสตจักรแห่งความสุข#NimitmaiChristianChurch #คริสตจักรนิมิตใหม่ #ฮักกัยประเทศไทย #อัลฟ่า #หนึ่งล้านความดี

พระธรรมนำชีวิต

ตอน ไม่ยอมรับก็รักษาไม่ได้ Ep.1631

แม้อาการป่วยจะชัดเจนจนทุกคนเห็นได้ แต่หากผู้ป่วยที่ปฏิเสธว่า เขาสบายดี ฉันปกติ ผมคิดว่าหมอที่เก่งที่สุดก็ช่วยรักษาเขาไม่ได้ เพราะเขาจะปฎิเสธการรักษา นี่คือสภาพหัวใจที่น่ากลัวซึ่งเยเรมีย์ 2:33–37ก กำลังเผยให้เราเห็นว่า ประชากรของพระเจ้าไม่ได้เพียงห่างจากพระเจ้า แต่ยังหลอกตัวเองว่า เขายังโอเคอยู่

'“เจ้าหาทางไปพบรักได้อย่างแนบเนียน ซ้ำเจ้ายังสอนทางของเจ้าให้หญิงชั่ว ที่ชายเสื้อของเจ้ามี โลหิตของคนจนที่ไร้ความผิดติดอยู่ ทั้งที่เจ้าไม่ได้จับเขาขณะทำการโจรกรรม .... ' เยเรมีย์ 2:33-34

ยูดาห์ไม่ได้พลาดเพราะไม่รู้ แต่พวกเขาเริ่มชำนาญในการห่างจากพระเจ้า คำว่า “แนบเนียน” เป็นภาพภาพของการวางแผนอย่างดี ประณีต และช่ำชองจนสอนได้ บาปเริ่มจากความพลั้งพลาด แต่ถ้าไม่กลับใจมันจะค่อย ๆ กลายเป็นนิสัย และในที่สุดจะกลายเป็นตัวตน ภาพของโลหิตที่ติดอยู่ที่ชายเสื้อ กำลังบอกว่า ความผิดของพวกเขาไม่ได้ซ่อนอยู่ในที่ลับอีกต่อไป แต่ปรากฏชัดผ่านการใช้ชีวิตและการปฏิบัติต่อคนอื่น ชีวิตที่ละทิ้งพระเจ้าจะเห็นแก่ตัว จะเย็นชาต่อคนอื่น พระวจนะของพระเจ้าสอนว่า ความสัมพันธ์กับพระเจ้าจะแยกจากการปฏิบัติต่อเพื่อนมนุษย์ไม่ได้ เราอาจใช้ชีวิตฝ่ายวิญญาณอย่างปกติไปโบสถ์ ไปรับใช้ แต่ถ้าชีวิตยังเต็มไปด้วยการเอาเปรียบ หรือความเย็นชาต่อคนอื่น สิ่งนี้กำลังสะท้อนว่า หัวใจของเราอาจกำลังเริ่มห่างจากพระเจ้าแล้วหรือเปล่า

'แต่ถึงจะมีเรื่องต่างๆ เหล่านี้ เจ้าก็ยังกล่าวว่า ‘ข้าไม่มีความผิดเลย พระพิโรธของพระองค์ได้หันกลับจากข้าแล้ว’ นี่แน่ะ เราจะนำเจ้าไปสู่การพิพากษาเพราะเจ้ากล่าวว่า ‘ข้าไม่ได้ทำบาป’ ' เยเรมีย์ 2:35

นี่คือภาพหัวใจของคนที่หลอกตัวเอง พวกเขาคิดว่า เพราะพระเจ้ายังไม่ลงโทษ พระเจ้าก็น่าจะโอเค จึงใช้ชีวิตแบบนั้นต่อไปได้ เพราะทุกอย่างยังดูปกติ ความเงียบของพระเจ้าไม่ได้แปลว่าพระองค์เห็นด้วย พระเจ้าทรงอดทนเพื่อเปิดโอกาสให้เรากลับใจ ไม่ใช่เพื่อให้เราทำบาปต่อไป

'ทำไมเจ้าเร่ร่อนไปอย่างนั้น โดยเปลี่ยนเส้นทางของเจ้า? อียิปต์จะทำให้เจ้าอับอาย เหมือนที่อัสซีเรียทำให้เจ้าอับอายมาแล้วนั้น เช่นเดียวกันเจ้าจะออกมาจากที่นั่น โดยเอามือกุมศีรษะของเจ้าไว้…”’ เยเรมีย์ 2:36-37ก

ยูดาห์วิ่งไปหาความช่วยเหลือจากคนที่คิดว่าจะช่วยได้ ไปหาอียิปต์ หาอัสซีเรีย เพื่อให้รู้สึกมั่นคง แต่สุดท้ายสิ่งที่พวกเขาได้รับกลับมาทำให้ต้องอามือกุมศีรษะไว้ นี่หมายถึงความพ่ายแพ้ และความอับอาย หลายครั้งเราก็เป็นแบบนั้น เราวิ่งหาความสำเร็จ หาคอนเนคชั่นที่คิดว่าช่วยได้ ที่คิดว่าจะทำให้ชีวิตมั่นคงได้ ไม่มีอะไรแทนที่พระเจ้าได้ สิ่งที่เราไว้วางใจแทนพระเจ้า สุดท้าย มันจะทำให้เราผิดหวังเสมอ

'แต่จงเป็นผู้ประพฤติตามพระวจนะ ไม่ใช่เป็นเพียงผู้ฟังเท่านั้น มิฉะนั้นจะเป็นการหลอกตัวเอง ' ยากอบ 1:22

การหลอกตัวเอง คือการคิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างพระเจ้ากับเรายังดีอยู่ ทั้ง ๆ ที่หัวใจกำลังห่างจากพระองค์มากขึ้นทุกวัน โลกอาจจะชื่นชมความเก่ง หรือภาพลักษณ์ภายนอกที่ดูดีของเรา แต่พระเจ้าทรงเห็นรอยเปื้อนที่อยู่ลึกในหัวใจและชีวิตของเรา อย่ารอให้ถึงวันที่ต้องเอามือกุมศีรษะด้วยความอับอายเลย สำรวจจิตใจของเราดูว่า วันนี้มีบาปอะไรที่เราชินกับมันแล้วหรือยัง ขอเราอย่าใช้ความอดทนของพระเจ้า เป็นข้ออ้างที่จะทำบาปต่อไป และอย่าปล่อยให้หัวใจแข็งกระด้าง จนพระเจ้าเตือนแล้ว แต่เราก็ยังคิดว่า ตัวเองไม่ผิด เพราะสิ่งที่น่ากลัวคือ การทำบาปจนชิน และไม่รู้สึกว่ามันผิดบาปอีกต่อไป หัวใจที่ยอมรับว่าตัวเองมีบาปและอ่อนแอเท่านั้น ที่พระคุณของพระเจ้าผ่านทางพระเยซูคริสต์จะเข้าไปรักษาเยียวยาได้จริง ๆ

วุฒิ วงศ์สรรเสริญ

คอลัมน์ “สดแต่เช้า”ปีที่6(ตอนที่46)

คนตาบอดถือโคมไฟ!

“แต่ละคนช่วยเพื่อนบ้านของตน

และพูดกับพี่น้องของตนว่า ‘จงเข้มแข็ง’”

~อิสยาห์ 41:6

“they help each other

and say to their companions, “Be strong!””

‭‭ ~Isaiah‬ ‭41‬:‭6‬ ‭NIV‬‬

เราแต่ละคนล้วนต้องการความช่วยเหลือ หรือ การให้กำลังใจ!

ไม่ว่าเราจะเป็นใคร เราต่างก็สามารถช่วยเหลือคนอื่นได้

โดยไม่ขึ้นกับขนาด ฐานะ เผ่าพันธ์ุหรือ ชาติตระกูล

เพราะแม้แต่หนูยังช่วยราชสีห์ได้ ดังเรื่องในนิทานอีสป

พระเจ้าก็ทรงประสงค์ให้คนของพระองค์ช่วยเหลือและให้กำลังใจแก่กันและกัน

และคนอื่นๆ

ผมได้อ่านเรื่องสะกิดใจมาเรื่องหนึ่ง

รู้สึกว่าสอดคล้องกับเรื่องที่กล่าวมา จึงขอนำมาแบ่งปัน โดยมีชื่อเรื่องว่า

“คนตาบอดถือโคมไฟ!”

…มีเรื่องเล่าว่า

ในตรอกที่มืดมิดและแคบแห่งหนึ่ง

มีพระรูปหนึ่งกำลังเดินผ่านเพื่อเข้าไปยังอารามวัด

แต่เพราะมองอะไรแทบไม่เห็น ท่านจึงเดินชนคนอื่นและถูกคนอื่นชน

ในขณะนั้นเอง มีชายตาบอดคนหนึ่งเดินเข้ามาในซอย

พระรูปนั้นได้ยินคนที่เดินผ่านทางมาพูดขึ้นว่า…

“ …คนตาบอดผู้นั้นช่างแปลกนัก

ตัวเองมองไม่เห็นแท้ๆ ใยต้องถือโคมไฟมาให้วุ่นวาย? ”

เมื่อคนตาบอดคนนั้นเดินถือโคมไฟเข้ามาใกล้ พระรูปนี้จึงถามขึ้นว่า

“ ขออภัย ท่านตาบอดจริงๆ หรือ? ”

ชายผู้นั้นตอบว่า…

“ ถูกแล้ว ผมเกิดมาก็พิการตาสองข้างมองไม่เห็น

สำหรับผมแล้ว ไม่ว่าจะยามเช้า สาย บ่าย เย็น หรือค่ำ

ต่างก็ล้วนไม่ต่างกัน คือผมยังไม่เคยทราบว่า แสงสว่างหน้าตาเป็นเช่นไร! ”

พระได้ยินดังนั้นก็ยิ่งงุนงงมากขึ้น จึงเอ่ยถามต่อไปว่า…

“ ถ้าเช่นนั้นแล้ว

ท่านจะถือโคมไฟไปเพื่ออะไร…? ”

คนตาบอดตอบว่า…

“ เนื่องเพราะผมเคยได้ยินคนพูดกันว่า ในยามกลางคืน ที่ไร้แสงสว่าง

คนตาดีทั้งหลายก็จะเป็นเช่นเดียวกับผม นั่นคือมองไม่เห็นสิ่งใดทั้งสิ้น

เมื่อครู่ท่านเดินเข้ามาในตรอกที่มืดมนนี้

แล้วโดนคนที่เดินสวนไปมา ชนเอาแล้วใช่หรือไม่…? “

เขาหยุดครู่หนึ่งก่อนกล่าวต่อไปว่า

” ท่านดูผมสิ แม้จะเป็นคนตาบอด

แต่ผมก็ไม่เคยโดนผู้อื่นชนเลยแม้แต่ครั้งเดียว

ทั้งๆ ที่เมื่อก่อน ผมก็เป็นเช่นเดียวกับท่าน

คือโดนคนเดินมาชนเอาบ่อยครั้ง

แต่เมื่อผมถือโคมไฟ ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป…

ดังนั้น ที่ผมจุดโคมไฟเดินไปไหนมาไหนด้วยนั้น

ผมจุดเพื่อให้แสงสว่างกับผู้อื่นและเพื่อให้ผู้อื่นมองเห็นตัวผม

และตั้งแต่ทำอย่างนั้นมา ผมก็ไม่เคยถูกผู้ใดเดินชนอีกเลย!”

เมื่อพระรูปนั้นได้ยินความเช่นนั้น ก็บรรลุถึงปัญญาทันทีว่า

“ การให้ความช่วยเหลือแก่ผู้อื่นก่อประโยชน์สูงสุด

ที่จะนำผลดีกลับคืนมาสู่ตัวผู้ให้ด้วย! ”

พี่น้องที่รัก

ยิ่งคุณใจกว้างต่อโลกมากเท่าใด

.. โลกก็จะกว้างตามคุณมากเท่านั้น!

ด้วยเหตุนี้

อย่าให้เราเป็นคนใจคับแคบ ที่ชอบคิดลบและแปรเจตนาคำพูดหรือการกระทำของคนอื่น

ไปในทางที่ผิดอยู่เสมอ

เหมือนดั่งคนที่พูดถึงชายตาบอดในเรื่องนี้ว่า

"ตัวเองมองไม่เห็นแท้ๆ แต่กลับถือโคมไฟไปใย?”

แต่ขอให้เราคิดและทำในทางตรงกันข้าม หรือในทางกลับกัน

เหมือนชายตาบอดคนนั้นที่ถึงแม้ว่าสายตาของเขาจะมืดบอด

แต่ดวงใจของเขากลับสว่างและใช้มือส่องแสงให้แก่สังคม และ ผู้คนรอบข้าง

ดังนั้น

ขอให้เราทำเหมือนดังที่พระเจ้าทรงบัญชาให้กระทำในพระธรรมตอนนี้

คือ ให้คนของพระเจ้า

1. ​ปลอบโยนและหนุนใจกันและกันให้เข้มแข็งขึ้นในท่ามกลางความกลัว

ความไม่มั่นคง และแรงกดดันจากคนรอบข้าง และ

2.ช่วยกันและกันให้ปลอดภัยจากอันตรายและผ่านพ้นความทุกข์ยากลำบากต่างๆ ไปด้วยความ

ห่วงใย โดยไม่ปล่อยให้ใครผู้ใดต้องสู้อยู่เพียงลำพัง

บางครั้งคำพูดสั้นๆ หรือ การกระทำด้วยความเมตตาเล็กๆของเรา

(เหมือนดังที่คนตาบอดจุดโคมไฟ เดินเข้าไปในตรอกที่มืดมิด ในเรื่องนี้ )

อาจจะช่วยชีวิตของใครบางคนได้ ใครจะรู้

…จริงไหม?

…………………………………………

ธงชัย ประดับชนานุรัตน์ 16พฤษภาคม2026(ตอนที่46ปีที่6) #YoutubeCJCONNECT#คริสตจักรแห่งความรัก#Churchoflove #ShareTheLoveForward #ChurchOfJoy #คริสตจักรแห่งความสุข#NimitmaiChristianChurch #คริสตจักรนิมิตใหม่ #ฮักกัยประเทศไทย #อัลฟ่า #หนึ่งล้านความดี

พระธรรมนำขีวิต

ตอน ตั้งใจลืมหรือเปล่า Ep.1630

สิ่งที่เรามักเป็นกันประจำคือการลืม แต่เรามักลืมโดยไม่ได้ตั้งใจ เรามักจะลืมแต่สิ่งที่เราให้ความสำคัญน้อย แต่มีบางอย่างที่เราจะไม่ลืมง่าย ๆ เช่น ถ้าต้องขึ้นเครื่องบิน เราคงไม่ลืมบัตรประชาชน หรือถ้ามีงานสำคัญ เราก็คงไม่ลืมงานนั้นแน่นอน เยเรมีย์ 2:31–32 กำลังบอกเราว่า ประชากรของพระเจ้าลืมพระเจ้า ทั้งที่พระเจ้าทรงเป็นผู้เลี้ยงดู ปกป้อง และนำทางพวกเขามาตลอด สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ การลืมพระเจ้า จนเริ่มการลืมนั้นเริ่มกลายเป็นเรื่องปกติของเรา

'คนยุคนี้เอ๋ย เจ้าทั้งหลายจงคิดพิจารณาดูพระวจนะของพระยาห์เวห์ เราเป็นเหมือนถิ่นทุรกันดารแก่อิสราเอลหรือ หรือเหมือนแผ่นดินที่มืดทึบ? ทำไมประชากรของเราจึงกล่าวว่า ‘ข้าพระองค์ทั้งหลายเป็นอิสระ ข้าพระองค์จะไม่มาหาพระองค์อีก’? ' เยเรมีย์ 2:31

ประโยคเริ่มต้นที่ว่า คนในยุคนี้เอ๋ย แม้พระเจ้าจะตรัสกับประชากรยูดาห์ในสมัยเยเรมีย์ แต่พระวจนะตอนนี้ก็พูดกับมนุษย์ทุกยุค รวมถึงพวกเราในวันนี้ด้วย หลังจากที่พวกเขาโต้แย้งหรือฟ้องกลับพระเจ้าแล้ว พระองค์เรียกให้เขาพิจารณา หรือมองให้เห็นว่า ในอดีตที่ผ่านมาพระเจ้าทำอย่างไรกับพวกเขาบ้างในถิ่นทุรกันดาร พระเจ้าทรงประทานอาหาร น้ำดื่ม แสงสว่างนำทางในยามค่ำคืน และเป็นเมฆปกคลุมให้ความร่มเย็นท่ามกลางแดดร้อนในถิ่นทุรกันดาร แต่ประชาชนก็ยังกล่าวว่า เขาเป็นอิสระจากพระเจ้า และจะไม่มาหาพระองค์อีก พวกเขาคิดว่า การไม่ต้องฟังพระเจ้า คืออิสรภาพ แต่ความจริงแล้วการแยกจากพระเจ้าไม่เคยนำไปสู่อิสรภาพแท้จริง มันทำให้มนุษย์กลายเป็นทาสของสิ่งอื่น โลกกำลังสอนว่า การทำตามใจตัวเองคืออิสระ แต่พระเจ้าสอนว่า อิสระแท้จริง คือการอยู่ภายใต้พระเจ้า เพราะเสรีภาพที่ไม่มีพระเจ้า เป็นเสรีภาพที่จะเดินหลงทาง

'สาวพรหมจารีจะลืมเครื่องประดับของเธอได้หรือ? เจ้าสาวจะลืมอาภรณ์ของตนได้หรือ? แต่ประชากรของเราได้ลืมเรา เป็นจำนวนวันที่นับไม่ถ้วน ' เยเรมีย์ 2:32

เจ้าสาวไม่มีวันลืมชุดแต่งงานหรือเครื่องประดับสำคัญของตัวเอง เพราะสิ่งเหล่านั้นคือ ฝคุณค่า และเกี่ยวข้องกับความรักและพันธสัญญา แต่พระเจ้าตรัสว่า ประชากรของเรากลับลืมเรา การลืมพระเจ้าไม่ได้หมายถึง การจำไม่ได้ แต่หมายถึง การใช้ชีวิตเหมือนว่า พระองค์ไม่สำคัญอีกต่อไป นี่คือสิ่งที่อันตรายมากในชีวิตของเรา เพราะเรายังไปโบสถ์ รับใช้ แต่ในใจของเราไม่คิดถึงพระเจ้า ไม่พึ่งพาพระองค์อีกแล้ว พระเยซูคริสต์ ตรัสสอนไว้ว่า

'เราเป็นเถาองุ่น พวกท่านเป็นแขนง คนที่ติดสนิทอยู่กับเราและเราติดสนิทอยู่กับเขา คนนั้นจะเกิดผลมาก เพราะว่าถ้าแยกจากเราแล้วพวกท่านจะทำสิ่งใดไม่ได้เลย ' ยอห์น 15:5

หัวใจเริ่มห่างพระเจ้า ชีวิตฝ่ายวิญญาณจะค่อย ๆ แห้งลงทีละนิด และการลืมพระเจ้ามักไม่ได้เกิดอย่างรุนแรง และรวดเร็ว แต่มันเกิดอย่างเงียบ ๆ ผ่านความเคยชินของชีวิตประจำวัน วันนี้เราสามารถจำรหัสผ่านต่างๆ จำตารางงาน จำวันเกิดคนสำคัญได้ครบทุกอย่าง แต่เราลืมคิดถึงพระเจ้า ผู้ที่ให้ชีวิตและลมหายใจของเราหรือเปล่า อย่าปล่อยให้ความเคยชินของชีวิต ทำให้เราลืมว่า เราเป็นลูกของพระเจ้า หากเรากำลังหลงลืม หรือให้ความสำคัญกับพระเจ้าน้อยลงจะด้วยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ตาม ขอให้เรากลับมาหาพระเจ้าผู้ที่ไม่เคยลืมเราแม้เพียงเสี้ยววินาที สิ่งที่น่ากลัวไม่ใช่แค่การปฏิเสธพระเจ้าอย่างเปิดเผย แต่คือการลืมพระเจ้าจนการไม่มีพระเจ้าเป็นเรื่องปกติ โลกกำลังบอกว่า พระเจ้าจำกัดอิสรภาพของเรา แต่ความจริงคือ พระเจ้าทรงปกป้องคุณต่างหาก เพราะมนุษย์ถูกสร้างมาเพื่ออยู่ภายใต้พระองค์ เมื่อแยกจากพระองค์ เราจะไม่ได้เป็นอิสระแต่จะตกเป็นทาสของสิ่งอื่นแทนแน่นอน อย่าให้การไม่มีพระเจ้ากลายเป็นเรื่องปกติ และขอให้เราจะไม่ปล่อยให้สิ่งใดเข้ามาแทนที่พระเจ้า เพราะคุณค่าของเราไม่ได้อยู่ที่ว่า เราทำอะไรได้ แต่อยู่ที่ว่า เราเป็นของใคร ขอให้เรากลับมาตกหลุมรักพระเจ้าด้วยกันอีกครั้งดีไหมครับ

วุฒิ วงศ์สรรเสริญ

พระธรรมนำชีวิต

ตอน ยังฟังอยู่ไหม Ep.1629

สิ่งที่อันตรายมาก คือหัวใจที่ไม่ยอมฟังพระเจ้า แม้พระองค์จะทรงเตือน ตีสอน และพยายามดึงเรากลับมาแล้ว เยเรมีย์ 2:29–30 กำลังเปิดเผยให้เห็นสภาพหัวใจของประชากรที่ไม่แค่เพียงทำบาป แต่ยังเริ่มเถียงพระเจ้า และปฏิเสธเสียงเตือนของพระองค์ด้วย

'“เจ้าทั้งหลายจะมาโต้แย้งเราทำไม? เจ้าได้กบฏต่อเราหมดทุกคนแล้ว” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ ' เยเรมีย์ 2:29

คำว่า “โต้แย้ง” ในภาษาเดิมเป็นภาพของการฟ้องร้อง เหมือนประชากรกำลังพยายามฟ้องกลับพระเจ้า ทั้งที่พวกเขาทุกคนได้กบฏ พวกเขาเองตั้งใจละเมิดพันธสัญญา หรือจงใจฉีกพระสัญญาของพระเจ้าทิ้ง นี่คือธรรมชาติบาปของมนุษย์แทนที่จะถ่อมใจลงและกลับใจ เรามักปกป้องตัวเอง หาเหตุผลเข้าข้างตัวเอง และโทษสิ่งอื่นเสมอ พวกเราต้องยอมรับว่า หลายครั้งเราเองก็เข้าข้างตัวเองเมื่อพบการตีสอน เราปฏิเสธไม่ได้เลยว่า เรากำลังเถียง หรือโต้แย้งกับพระเจ้าในใจด้วยเหตุผลที่เข้าข้างตัวเอง ขอให้การตักเตือน การตีสอนของพระเจ้าจะนำให้เรากลับใจจริง ๆ

'“เราได้โบยตีลูกหลานของเจ้าเสียเปล่า พวกเขาก็ไม่รับการสั่งสอน ดาบของเจ้าเองได้กลืนผู้เผยพระวจนะของเจ้า เหมือนอย่างสิงห์ช่างทำลาย ' เยเรมีย์ 2:30

คำว่า “การสั่งสอน” มีความหมายถึงการตีสอน การฝึก หรือการดัดนิสัย พระเจ้าทรงใช้ความทุกข์บางอย่างที่เกิดขึ้นไม่ใช่เพราะพระเจ้าเกลียด แต่เพราะพระองค์ทรงรักและต้องการดึงพวกเขากลับมา พระเจ้าส่งผู้เผยพระวจนะมาเตือน แต่ประชากรกลับต่อต้านและทำร้ายคนที่พูดความจริง เมื่อไม่ยอมฟัง สุดท้ายจะเริ่มต่อต้าน หัวใจที่ไม่ยอมรับความจริง จะเริ่มมองคนพูดความจริงเป็นศัตรู หลายครั้งปัญหาไม่ใช่พระเจ้าไม่เตือน แต่คือพวกเราเองไม่อยากฟัง และสิ่งที่น่ากลัวคือ การเจ็บฟรีโดยไม่ได้เรียนรู้อะไรเลย

' เพราะองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงตีสอนผู้ที่พระองค์ทรงรัก และเมื่อพระองค์ทรงรับใครเป็นบุตร พระองค์ก็ทรงเฆี่ยนตีคนนั้น” ' ฮีบรู 12:6

เราขอบพระคุณพระเจ้า พระองค์ทรงรักเรามากพอที่จะตีสอนและดึงเรากลับมา วันนี้พระเจ้ากำลังสอนอะไรเราผ่านสถานการณ์ชีวิตบ้าง เมื่อได้ยินความจริง เราถ่อมใจฟัง หรือเรารีบปกป้องตัวเอง พระเจ้าไม่ได้ตีสอนหรือตักเตือนเพื่อทำลาย แต่เพื่อดึงเราออกจากทางแห่งความพินาศ ขอเราอย่าเถียงพระเจ้าด้วยเหตุผลเข้าข้างตัวเอง แต่ขอให้เราตอบสนองด้วยการกลับใจ เพราะความทุกข์ที่นำไปสู่การเปลี่ยนแปลง นั้นคือพระพรความสุขที่มาจากพระเจ้า

วุฒิ วงศ์สรรเสริญ

คอลัมน์ “สดแต่เช้า”ปีที่6(ตอนที่45)

บั้นปลายที่เป็นพร!

“เรารู้ว่าเหตุการณ์ทุกอย่างร่วมกันก่อผลดีแก่คนที่รักพระเจ้า

คือแก่คนทั้งหลายที่พระองค์ทรงเรียกตามพระประสงค์ของพระองค์”

~โรม 8:28

“And we know that in all things God works for the

good of those who love him, who have been called

according to his purpose.”

‭‭ ~Romans‬ ‭8‬:‭28‬ ‭NIV‬‬

น่าสนใจที่พระคัมภีร์ข้อนี้ไม่ได้กล่าวว่า

“ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นดี” แต่พูดว่า

“พระเจ้าทรงทำให้ทุกสิ่งร่วมกันก่อผลดี”

บางเหตุการณ์ในชีวิตนั้นอาจเลวร้ายจริง อาทิ การสูญเสีย ความผิดหวัง การทรยศ ความเจ็บปวด ความล้มเหลว หรือ ความทารุณโหดร้าย

พระคัมภีร์ไม่เคยเรียกสิ่งเหล่านั้นว่า “ดี”

แต่พระเจ้าทรง สามารถนำสิ่งเหล่านั้น แม้แต่สิ่งที่ศัตรูตั้งใจทำลายเราให้กลับกลายเป็นเครื่องมือเสริมสร้างเราได้

1. ​ “เรารู้ว่า…”

นี่คือความมั่นใจที่ตั้งอยู่บนพระลักษณะของพระเจ้า(ที่เรารู้จากพระวจนะของพระเจ้า)

ไม่ใช่บนสถานการณ์

เรามองเห็นเพียง “เศษชิ้นส่วน”

แต่พระเจ้าทรงเห็น “ภาพทั้งหมด”

เหมือนการปักผ้า มนุษย์เห็นด้านหลังแต่พระเจ้าทรงเห็นด้านหน้า

1. ​ “เหตุการณ์ทุกอย่างร่วมกัน…”

หลายสิ่งในชีวิต เมื่อแยกจากกัน อาจไม่ดีเลย

แต่เมื่อพระเจ้าทรง “ผสมรวม” ทุกอย่างเข้าด้วยกัน

จะกลับเกิดผลที่ลึกกว่าเดิม

เหมือนเชฟนำส่วนผสมบางอย่างในการทำอาหาร

มารวมกัน ก็กลับกลายเป็นอาหารที่ดีได้

พระเจ้าทรงเห็นปลายทางแต่เราเห็นเพียงช่วงเวลาปัจจุบัน

1. ​ “ก่อผลดี”

“ผลดี” ในสายพระเนตรของพระเจ้า ไม่จำเป็นต้องหมายถึง

ชีวิตเรียบง่ายสุขสบาย ความร่ำรวยหรือการได้ทุกอย่างที่ต้องการ

แต่ “ผลดี” ตามบริบทนี้หมายถึงการที่เราถูกเปลี่ยนไปให้มีลักษณะเหมือนพระคริสต์มากขึ้น

บางครั้งความทุกข์ทำให้เกิดสิ่งที่ ความสบายทำให้ไม่ได้ อาทิ

1).น้ำตาทำให้เรารู้จักพระคุณลึกซึ้งขึ้น

2).ความทุกข์ทำให้เราถ่อมใจมากขึ้น

3).ความเจ็บปวดทำให้เราอธิษฐานจริงจังขึ้น

4).การสูญเสียทำให้เราพึ่งพระเจ้ามากกว่าเดิม

5).น้ำตาทำให้เรารู้จักพระคุณลึกซึ้งมากยิ่งขึ้น

จงจำไว้ว่า

พระเจ้าสนใจ “ความบริสุทธิ์” ของเรา

มากกว่า “ความสบาย” ของเรา

1. ​ “แก่คนที่รักพระเจ้า”

น่าสังเกต พระสัญญาข้อนี้ไม่ได้สัญญาให้กับทุกคนโดยอัตโนมัติ

แต่ให้กับคนที่รักพระเจ้าที่พระองค์ทรงเรียก

คนที่รักพระเจ้าไม่ได้พูดว่า:

“พระเจ้าดี เพราะชีวิตฉันง่าย” แต่พูดว่า

“พระเจ้ายังดี แม้ฉันกำลังร้องไห้”

1. ​ “ทรงเรียกตามพระประสงค์”

พระเจ้ามี “พระประสงค์”และจะทรงทำให้สำเร็จตามพระประสงค์นั้น

ตัวอย่างชัดเจนที่สุดคือไม้กางเขน

สิ่งที่ดูเหมือน “ความพ่ายแพ้”กลายเป็น “ชัยชนะสูงสุด”

ตามพระประสงค์

พี่น้องที่รัก

พระธรรมโรม 8:28 นี้ ไม่ได้บอกเราว่า

“คริสเตียนจะไม่เจ็บ” แต่สอนว่า

“ความเจ็บจะไม่สูญเปล่า”

พระเจ้าจะไม่ทรงปล่อยให้น้ำตาของลูกพระองค์เสียไปโดยไร้ความหมาย เพราะ

~ทุกบาดแผลสามารถกลายเป็นบทเรียน

~ทุกความล้มเหลวหรือการพังทลายสามารถกลายเป็นคำพยาน

และวันหนึ่งเราจะพูดได้ว่า

“สิ่งที่ครั้งหนึ่งเคยทำให้ฉันร้องไห้เพราะมัน

จะกลับกลายเป็นสิ่งที่พระเจ้าใช้เปลี่ยนชีวิตฉันมากที่สุด!”

…อาเมนไหมครับ?

………………………………

ธงชัย ประดับชนานุรัตน์ 15พฤษภาคม2026(ตอนที่45ปีที่6) #YoutubeCJCONNECT#คริสตจักรแห่งความรัก#Churchoflove #ShareTheLoveForward #ChurchOfJoy #คริสตจักรแห่งความสุข#NimitmaiChristianChurch #คริสตจักรนิมิตใหม่ #ฮักกัยประเทศไทย #อัลฟ่า #หนึ่งล้านความดี