Ter gelegenheid van de Dag van de Academies, editie 2023, lezen Valerie Ansoms en Claudia Fiten uit de schrijfklas van Mich Segers aan het Conservatorium van Mechelen elk een verhaal voor. Valerie koos voor Vervlogen vinyl, Claudia voor De man met de brief.
Uit Vervogen vinyl:
Mensen komen en gaan, vaak onverwacht en soms ook ongewild. Muziek blijft. Gevoelens en herinneringen zijn ook veel intenser te voelen als je luistert naar muziek die eraan verbonden is dan wanneer je ze probeert op te rakelen uit je geheugen. Een kras op vinyl maakt een plaat niet onmiddellijk minder waard of onbruikbaar. Nee, die zorgt juist voor een typische eigen klank, een zacht gekraak of onverwacht opborrelend geruis dat de ervaring iets unieks, speciaals en vooral iets echt geeft. Eigenlijk geldt dit ook bij mensen. Een kras op je ziel, een litteken in je hart, in je hoofd of op je huid maakt je niet waardeloos of onzichtbaar. Integendeel. Het enige grote verschil is dat mensen veel onvoorspelbaarder, ongrijpbaarder en onbetrouwbaarder zijn dan vinyl.
Daarom steel ik dus platen.
Uit De man met de brief:
Is dit hoe gevangenen zich voelen? Eenzaam in het donker, wachtend op de verlossing terwijl je gedachten langzaam aan je geestelijke gezondheid knagen? Enkel een flikkerende koude spot om mij gezelschap te houden in deze ijzeren tombe. De deuren van de lift gaan open. Ik zucht. Hier gaan we, hoofd omhoog, borst vooruit en smile. Als een koe naar het slachthuis wandel ik door de kromme gang en passeer ik de collega’s. Een knikje hier en een lachje daar terwijl mijn voeten zich naar mijn kantoor haasten. Ik sluit de deur achter mij en laat mij ertegen vallen. Hoe doen mensen dit toch? Vlinders in de buik, het hart dat op hol slaat en die ene persoon die maar door je hoofd blijft razen. Aan de buitenkant koel blijven terwijl je met jezelf geen blijf meer weet. Verliefd zijn suckt.