Pokój to taki dziwny wytwór, który mnoży się wtedy gdy się nim dzielimy.

Na ostatnich Studniach mówiliśmy o tym czy można doświadczać pokoju w sytuacjach związanych z bólem, wstydem i strachem. Koncentrowaliśmy się na naszych przeżyciach i doświadczeniach, przyszedł czas, by powiedzieć o tym, że pokoju nie można zatrzymać dla siebie!

Nie bądź obojętny, nieś pokój, wprowadzaj pokój, stań się człowiekiem pokoju. Świat potrzebuje ludzi takich, jak Ty.

Boję się. Strach jest pułapką, która zdaje się czyhać na mnie na każdym zakręcie życia. Boję się o swoją przyszłość. Boję się koronawirusa, boję się objawów, boję się choroby, boję się śmierci. Boję się o to, czy restrykcje nie sprawią tego, że stracę pracę. Boję się o siebie i swoich bliskich. Tak wiele jest rzeczy, które wywołują we mnie lęk.

Nie potrafię tak funkcjonować. Czy istnieje jakieś antidotum na strach?

Każdy z nas może przywołać na myśl wspomnienie, w którym chciałby zapaść się pod ziemię.

Każdy z nas doświadczył i doświadcza wstydu.

Pogadajmy o wstydzie!

Ból, cierpienie, samookaleczanie, depresja, zagubienie, utrata bliskich, choroby, śmierć. Życie to nie bajka Disney’a przepełniona nasyconymi kolorami i kończąca się happy endem. Życie to łamane serce, łzy sączące się z oczu w samotności, gdy nie trzeba nikogo udawać i nieustanna walka, na którą coraz częściej nie mamy już sił.

Czy mój ból kogoś obchodzi? Czy da się w tym całym syfie znaleźć jakiś promyk nadziei? Coś, co stało by się siłą do tego, żeby codziennie wracać na front. Czy w cierpieniu jest coś więcej niż tylko najpierw rozdzierające, a później tępe uczucie bezsensu?

Tak.

Pogadajmy o tym.