Światłocienie

Nie ma słów, które wyrażą ogrom treści, jaka zamyka się w istocie Mama.Z dedykacją dla wszystkich mam, i dzieci swoich mam. Do na moment się zatrzymania.

Czasami wszystko to, czego pragniesz, znajduje się po drugiej stronie strachu.

Po drugiej stronie mostu, po drugiej stronie drzwi.

Po drugiej stronie drogi, na której przejściu stoją niepewność i obawa.

Stoi strach przed porażką, strach przed pierwszym krokiem w nieznane…

Ostatni fragment opowiadania „Kwiat Paproci” pochodzącego z książki „Opowieści Światłem i Mrokiem Pisane”. Czyta autorka.

Już nigdy nie będę taka sama jak dziś. Tak wolna od wczoraj, tak inna wciąż od jutra.

Uśmiechnę się wtedy i powiem, to samo co teraz do Was mówię.

Dzień dobry niepowtarzalne dzisiaj.

Dlaczego tak. Bo wszystko zaczyna się od nas.

Przyjemność, światło, nastawienie, poczucie szczęścia.

Trochę mowa tu o miłości własnej, postrzeganiu swojej kompletności i pielęgnowaniu w sobie siebie — osoby niezwykłej.

Cuda się nie zdarzają, cuda są. Są obecne w każdym dniu, są dane każdemu. Tylko nie każdy potrafi je u siebie dostrzec.

A te cuda to przecież drobnostki, które w rachunku składają się na szczęście.

Bo z tych drobnostek właśnie utkane jest życie…

Fragment Opowieści „Kwiat Paproci”, pochodzący z mojej drugiej książki „Opowieści Światłem i Mrokiem Pisane”. Czyli autorka czyta swoją powieść. Część 2/3.

Tym razem o czasie. Tym darmo darowanym, który tak naprawdę nie istnieje. O niemodnym zeszycie, starych spodniach. I o tym, jak to jest z odkładaniem wszystkiego potem na potem. Do czasu, kiedy nie ma już czasu.

Słowem mówionym o słowie pisanym. Czym jest dla mnie realizm magiczny i magia słowa. Czy literatura ma misję i ile literatury jest we współczesnej literaturze. Dlaczego książka nie jest dla mnie tylko kolejną parą sznurówek. Skąd taka, a nie inna droga. Dlaczego wciąż staram się być „wierna sobie”, pomimo wielu ścian rzeczywistości, które napotykam na drodze słowa.

Fragment Opowieści „Kwiat Paproci”, pochodzący z mojej drugiej książki „Opowieści Światłem i Mrokiem Pisane”. Czyli autorka czyta swoją powieść. Część 1/3.

Jak różni są ludzie, tak różne są znajdywane w wirtualnym (i nie tylko) świecie rzeczy. Wiadomo dla każdego coś innego.

Wulgaryzm, brzydota, tandeta, powierzchowność i prostota, ukrywająca się za postami samotność.

To wszystko miesza się z tym, co piękne, inspirujące, eleganckie. Z tym, co twórcze, głębokie, osobiste i dające do myślenia.

Niestety często ta pierwsza grupa bywa przytłaczająca. A drugą, zdarza się, że ciężko w ogromie wszelakości odnaleźć…