การรู้ความจริงของนามรูป หรือตาหูจมูกลิ้นกายใจ เป็นเรื่องจำเป็นสูงสุด พระศาสดาตรัสรู้ความปรุงแต่ง อาศัยกันและกันเกิดขึ้นของสิ่งเหล่านี้

(ลุมพินีโอกกันตสังยุต)

พระไตรปิฎก ไทย (ฉบับมหาจุฬาฯ) เล่มที่ ๑๗ หน้าที่ ๓๒๐

ความจริงอันประเสริฐที่สำคัญสูงสุดที่เราชาวพุทธต้องมนสิการให้แยบคาย เพื่อให้เกิดปัญญารู้แจ้งในสิ่งทั้งปวง

(ธรรมสิบหมวดทบทวน)

เมื่อพระศาสดาจะแสดงธรรมที่สำคัญแก่ฆราวาส พระองค์จะแสดงอนุปุพพิกถา ตามด้วยอริยสัจสี่

ซึ่งเป็นบทสำคัญที่ชาวพุทธควรจะใส่ใจเป็นพิเศษ เพื่อให้เกิดความเข้าใจในสิ่งที่พระศาสดาท่านตรัสรู้ เพื่อให้เราเข้าถึงพระสัทธรรม

(ต้อนรับคณะจากหนองคาย)

พระพุทธเจ้าเป็นผู้บัญญัติคำว่า สัมภเวสี แต่ในกาลต่อมามีการตีความ หรือเข้าใจคำว่า สัมภเวสี ผิดเพี้ยนไปจาก พุทธบัญญัติ

เพื่อการดำรงความถูกต้องตามพุทธบัญญัติ เพื่อประโยชน์เกื้อกูลแก่ผู้สนใจในพระธรรมคำสอน จะได้ใคร่ครวญพิจารณาก่อนจะกล่าวกันอ้างแบบผิดๆ ไม่ตรงตามพระบัญญัติ