Niye bu kadar takıyoruz yaşamın anlamı konusunu? Öncekiler nasıl yaşadıysa biz de öyle yaşayalım gitsin. Aman...

Kendi hayatının vasıfsız elemanı olan bir kadını anlatıyorum. Nasıl duran varlık olabileceğinizi göreceksiniz.

Rengimin soldurulma operasyonunda ağladığım gece yazmıştım. Halbuki sonra tekrar kendi rengime döndüm. Dedim ya can çıkıyor, pigment çıkmıyor...

Gri bir İstanbul gününde gri bir kadının öyküsü bu.

Deniz kenarında oturmuş, bacaklarınıza yapışan kum tanelerinden hayata dair güzel bir ders çıkarabilirsiniz.

İçindeki sesle ilk buluşma nasıl mı olur?

Ölümlerin çok olduğu bir gündü. Sitemim hayataydı. Çaresiz bir yakarıştı... Çünkü gene hiçbir şey değişmedi.

Ölüme giden bir kadın var. Bile isteye, canı yana yana giden bir kadının hikayesi bu.

Yalnız yaşanır. Yalnız kalınır. Yalnız düşülür. Peki yalnız da ayağa kalkılır mı?