Köşede beklemiştim onu, heyecanla bir şeyler anlatmıştım yol boyunca, o sadece dinlemişti. Beni nasıl anlamazdı? Nasıl benim bu ruh halime durgun kalabilirdi? Meğer içi acıyormuş.

Ne ağır gelir bedene? Kaldıramayacağı düşünceleri mi yoksa kaldırmaya cesaret edemeyecek kadar ağır olan korkusu mu?

Hunilerle dans edene ne denir? "E, deliye bak!" denir.

Her olaya rağmen mutlaka yeni rutinler oluşturulur-muş...

Salt gerçekliği, sahte mutluluklara tercih ediyor bunu da insan olmak olarak niteliyorum. Doğru mu, bilmiyorum.

Önyargı, hayata kirli gözlüklerle bakmaktır. Gözlüklerinizi temizleyin, ey ahali!

Bedenen üşüdüğüm, ruhense donduğum bir geceydi.

Çok yeşildi. Elimde kalın bir defter vardı. O defterin bir sayfasında yeşile uygun bir yazı bulmuştum. Yabani ot olmaya dair bir şeyler zırvaladım.

Genç bir adamın, bir gün bir sahafta cahil hissetmesiyle değilti hayatı. Hepimizin hayatı bir günde değişmez mi zaten? Bu adamınki de iyi ki değişti...

Durduğun bir anda ne düşünürsün? Ne olduğunu, nereye gittiğini, mutsuzluğunu... Ben ne için yaratıldığımı farketmişim.