The Art of Joy by Alexia

What happens when you know there is a shaky bridge ahead?

You cannot remove the gaps. You cannot make the bridge perfectly steady. You can only decide how you are going to take your next step.

In this episode of The Art of Joy by Alexia, I use the simple metaphor of a shaky wooden bridge to explore a practical aspect of emotional intelligence: consciously choosing the emotion we bring to a challenging moment.

I share how this became real for me as I began my new Live Q&A sessions. I could allow fear to take over, or I could choose to meet the uncertainty with enthusiasm and excitement for what was beginning.

The bridge was still shaky.

But my next step could feel different.

Sometimes emotional intelligence is not about eliminating fear. It is about becoming aware of what we are feeling and consciously choosing what we want to bring into the next step.

Food for Thought

Think of a situation in your life that currently feels a little like a shaky bridge. Perhaps you are facing a decision, a change, a difficult conversation, a new beginning, or simply an uncertain next step.

Now pause and ask yourself:

1. What is the situation I am stepping into?Name it as simply and honestly as you can.

2. What emotion am I naturally bringing to this next step?Fear? Doubt? Anxiety? Impatience? Excitement? Curiosity? Something else?

3. If I allowed that emotion to lead me, how might it affect the way I take my next step?

4. Is there another emotion I could consciously choose to bring with me?Not an emotion that denies what I feel, but one that could help me meet the situation differently.

5. What would my next step look or feel like if I approached it from that emotion?

You do not have to make the whole bridge steady.

Just choose the emotion you want to carry into your next step.

And then ask yourself one final question:

What might become possible if I take that step from a different emotional place?

🌿

The Art of Joy by Alexia website: https://www.artofjoy.gr/

For women who would like to explore these themes further, my book Live Your Truth and Lead offers practical exercises and reflections on Emotional Intelligence, personal growth and leading with greater self-awareness.Link to book page: https://www.artofjoy.gr/en/alexias-books/

What happens when you lose your glasses at one of Tibet’s most extraordinary monasteries and begin to wonder whether even the ancient wisdom of White Tara has somehow got it wrong?

In this light-hearted account from my journey to Tibet, as a non-Buddhist encountering an ancient world of spirituality, a small mishap turns into an unexpected “miracle” and a beautiful reminder about seeing what is right in front of us.

Safely back home before the devastating events now unfolding in the Tibet-Nepal border region, I reflect on what this seemingly simple experience taught me about clarity, compassion, perspective and the mysterious ways life sometimes gets our attention.

The journey to the Roof of the World may have ended, but the journey within certainly has not.

And perhaps, sometimes, the greatest gifts arrive disguised as something we have lost.

As I sit safely back on my little island, I feel deeply grateful to be home, while at the same time feeling a quiet sadness for the people, animals and for Mother Earth and Nature affected by the unfolding catastrophe.

Perhaps this, too, is part of the lesson: to allow gratitude and sadness to exist together, even when our feelings reach far beyond our own immediate lives and circumstances, and to ask how we might transform compassion into meaningful action, however small our own sphere of influence may be.

Food for Thought

This is a fun one to do. Try “all fives”.

Find a painting you love. Spend a few quiet moments looking at it and see whether you can spot five things you had never noticed before.

Then, just before you go to bed tonight, write down five spontaneous acts of kindness that strangers have shown you and how each one made you feel.

When you have finished, close your eyes and recall those feelings. See if you can reconnect with them through your whole body, almost as though you are experiencing each moment again.

Lovely thoughts to carry with you as you fall asleep.

Πόσο εύκολο είναι πραγματικά να συγχωρήσουμε έναν άνθρωπο που μας πλήγωσε;

Και μήπως έχουμε μπερδέψει τη συγχώρεση με το να σκύβουμε το κεφάλι, να «γυρίζουμε και το άλλο μάγουλο» ή να παραμένουμε σε μια σχέση που μας κάνει κακό;

Στις θεραπείες μου, πολλές φορές, όταν λέω σε έναν άνθρωπο ότι ίσως χρειάζεται να συγχωρήσει, παρατηρώ κάτι πολύ χαρακτηριστικό: το σώμα του συρρικνώνεται ή παγώνει τελείως!

Γιατί;

Επειδή η λέξη «συγχώρεση» μπορεί να κουβαλά μέσα της ενοχή, υποχρέωση και την αίσθηση ότι πρέπει να ανεχθούμε ξανά αυτό που μας πλήγωσε.

Σε αυτό το επεισόδιο μιλάω για μια διαφορετική προσέγγιση στη συγχώρεση.

Για τις κοινωνικές και οικογενειακές πεποιθήσεις που μας λένε ότι πρέπει να παραμείνουμε σε σχέσεις επειδή «έτσι είναι το σωστό».

Για τους γονείς που μπορεί να μας έχουν πληγώσει, αλλά νιώθουμε ότι οφείλουμε να εξακολουθούμε να μένουμε μαζί τους και να τους φροντίζουμε επειδή έχουν γεράσει.

Για τις σχέσεις που μας δοκιμάζουν και για εκείνους τους ανθρώπους που συναντάμε στη ζωή μας και που μας φέρνουν αντιμέτωπους με ένα δικό μας μάθημα.

Και εδώ έρχεται ένα μεγάλο ερώτημα:

Υπάρχει Σχέδιο Ψυχής;

Μπορούμε να επιλέξουμε αν θα συναντήσουμε ή θα αποφύγουμε τους ανθρώπους-κλειδιά στη ζωή μας; Τι συμβαίνει με τις μοιραίες ή καρμικές σχέσεις; Υπάρχουν άνθρωποι που ήταν, με κάποιον τρόπο, «προορισμένοι» να διασταυρωθούν μαζί μας;

Και τελικά, ποια είναι τα όρια της Ελεύθερής μας Βούλησης;

Πόση ελευθερία έχουμε πραγματικά;

Ποια είναι η δική μας συμμετοχή στη σχέση και πώς μπορούμε να απαλλαγούμε από τα βαριά συναισθήματα αλλά και τη σωματική δυσφορία, ώστε να προχωρήσουμε στο επόμενο κεφάλαιο της ζωής μας; Να αλλάξουμε κεφάλαιο;

Στο σημείο αυτό χρειάζεται να κάνω μια σημαντική διευκρίνιση: Σε αυτό το επεισόδιο δεν προτείνω σε καμία περίπτωση ότι ένας άνθρωπος που έχει υποστεί σοβαρό τραύμα πρέπει να πιέσει τον εαυτό του να κατανοήσει ή να συγχωρήσει εκείνον που του έκανε κακό. Ιδιαίτερα σε περιπτώσεις σοβαρής κακοποίησης, όπως είναι η σεξουαλική κακοποίηση παιδιών ή ο βιασμός, το πρώτο βήμα είναι να αναζητήσει εξειδικευμένη θεραπεία τραύματος από κατάλληλο επαγγελματία.

Πρώτα χρειάζεται να θεραπευτεί το τραύμα. Συχνά, οι άνθρωποι που έχουν υποστεί σοβαρό τραυματισμό κουβαλούν ήδη ένα συντριπτικό αίσθημα ενοχής, το οποίο μπορεί να είναι εξουθενωτικό και να διαλύσει την αίσθηση της προσωπικής τους αξίας.

Η ευθύνη για την κακοποίηση ανήκει σε εκείνον που την άσκησε, όχι σε εκείνον που την υπέστη.

Τροφή για σκέψη

Σκέψου έναν άνθρωπο με τον οποίο αισθάνεσαι μέσα σου ότι υπάρχει ακόμη ένας δυσλειτουργικός δεσμός. Για αυτήν την πρώτη φορά προτείνω να μην επιλέξεις την πιο βαριά περίπτωση.

Πάρε 4–5 βαθιές, συνειδητές αναπνοές και παρατήρησε πού στο σώμα σου κρατάς αυτή τη δυσφορία. Στην συνέχεια μπορείς να αναρωτηθείς:

Τι πιστεύεις ότι κερδίζεις από αυτή τη σχέση και τι χάνεις; Μπορείς να φτιάξεις δύο λίστες.

Μην προσπαθήσεις να βρεις αμέσως τις απαντήσεις.

Απλώς, παρατήρησε για λίγο… και δοκίμασέ το ξανά κάποια άλλη ημέρα. Χρειάζεται υπομονή και καλοσύνη προς τον εαυτό μας όταν ανοίγουμε ξανά την καρδιά μας. Απαλότητα.

Σημείωση: Όσα μοιράζομαι δημόσια μέσα από το έργο μου έχουν εκπαιδευτικό και ενημερωτικό χαρακτήρα και εκφράζουν τη δική μου επαγγελματική και βιωματική οπτική, ανάμεσα στις πολλές προσεγγίσεις που υπάρχουν. Ιδιαίτερα για σοβαρά ζητήματα, κράτησε ό,τι σου είναι χρήσιμο, αναζήτησε και άλλες έγκυρες πηγές και κρίνε τι είναι κατάλληλο για εσένα. Η τελική ευθύνη των επιλογών σου ανήκει αποκλειστικά σε εσένα. - Δρ. Αλεξία Μαίρη Τζωρτζάκη

Κάθε φορά που ταξιδεύω, δεν χάνω την ευκαιρία να κρατήσω μέσα μου μια εικόνα, μια μυρωδιά, έναν ήχο, ένα πρόσωπο, μια στιγμή. Όμως τα ταξίδια που με αγγίζουν βαθύτερα δεν αφήνουν μόνο αναμνήσεις. Αφήνουν αποτυπώματα μέσα μου και, μαζί τους, μια διαφορετική ματιά στον κόσμο.

Όταν βρίσκομαι σε έναν τόπο τόσο διαφορετικό από τον δικό μου, όπως το Θιβέτ, αλλάζει και το δικό μου σημείο αναφοράς. Κοιτάζω τον κόσμο από μια άλλη θέση και, μέσα από αυτή τη νέα οπτική, ανακαλύπτω ξανά τον εαυτό μου.

Στο πρώτο μέρος των εμπειριών μου από τη «Στέγη του Κόσμου», μοιράζομαι μαζί σας μερικά από τα πιο δυνατά αποτυπώματα αυτού του ταξιδιού: όσα ανακάλυψα για την αγάπη και την ελευθερία, για την καλοσύνη, αλλά και για τις μικρές στιγμές που μπορούν να μας θυμίσουν τι πραγματικά έχει αξία.

Και σε έναν τόπο όπου η ανάσα γίνεται κυριολεκτικά πιο δύσκολη, επειδή το οξυγόνο λιγοστεύει με το υψόμετρο, η έννοια της ανάσας απέκτησε για μένα ένα ακόμη βαθύτερο νόημα. Στη Namtso, τη «Λίμνη του Ουρανού», στα 4.700 μέτρα, ένιωσα πόσο χώρο χρειάζεται όχι μόνο το σώμα, αλλά και η ψυχή, οι σχέσεις και η αγάπη για να παραμείνουν ζωντανές.

Και τότε σκέφτηκα το αλάτι της λίμνης. Τόσο μακριά από τη θάλασσα κι όμως παρόν, με τη δική του δύναμη να δίνει γεύση και ζωή στο φαγητό. Ίσως κι εμείς να κουβαλάμε μέσα μας ό,τι χρειαζόμαστε για να δώσουμε γεύση στη ζωή μας, αρκεί να της αφήσουμε τον χώρο να αναπνεύσει.

Ανάμεσα στα μοναστήρια, τα εντυπωσιακά τοπία, τις έντονες αντιθέσεις και τις καθημερινές μικρές εκπλήξεις, υπήρξαν στιγμές που με έκαναν να σταθώ, να παρατηρήσω και να ξανασκεφτώ όσα θεωρώ δεδομένα. Μια από αυτές ήταν η συνειδητοποίηση πως η καλοσύνη δεν χρειάζεται μεγαλόπρεπες πράξεις. Μπορεί να χωρέσει σε ένα χαμόγελο, σε λίγο ζεστό νερό που κάποιος σου προσφέρει χωρίς να του το ζητήσεις, σε μια μικρή πράξη φροντίδας που έρχεται την κατάλληλη στιγμή.

Αυτές είναι οι εμπειρίες που θέλω να μοιραστώ σε αυτό το πρώτο μέρος του ταξιδιού μου. Προσωπικά βιώματα που συνεχίζουν να δουλεύουν μέσα μου και να αλλάζουν τον τρόπο με τον οποίο βλέπω τον κόσμο και τον εαυτό μου.

Και το ταξίδι συνεχίζεται. Σε ένα επόμενο επεισόδιο, με νέες εμπειρίες από το Θιβέτ αλλά και από το Πεκίνο.

Τροφή για σκέψη

Σκέψου έναν άνθρωπο που αγαπάς βαθιά.

Υπάρχει κάτι που προσπαθείς να κρατήσεις ίδιο, να προστατεύσεις από το πέρασμα του χρόνου και την αναπόφευκτη αλλαγή;

Μέσα σε μια σχέση αλλάζουμε και οι δύο. Και κάποιες φορές, χωρίς να το καταλάβουμε, οι δρόμοι μας αρχίζουν να κινούνται προς διαφορετικές κατευθύνσεις. Μήπως προσπαθείς να ελέγξεις την πορεία του άλλου, ξεχνώντας για λίγο τη δική σου πορεία και τον δικό σου σκοπό;

Ίσως αυτό που χρειάζεται περισσότερο η σχέση είναι χώρο για να αναπνεύσει και να ανθίσει.

Γιατί ακόμη και η αγάπη, όταν την κρατάμε πολύ σφιχτά, μπορεί να χάσει την ανάσα της. Και αυτό που προσπαθούμε τόσο πολύ να προστατεύσουμε, μπορεί τελικά να αρχίσει να απομακρύνεται.

Για λίγα λεπτά, άφησε την ανάγκη να γνωρίζεις πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα και απλώς αναρωτήσου:

Μπορώ να αγαπώ χωρίς να περιορίζω;Χωρίς να κρίνω; Χωρίς να συγκρίνω;

Μπορώ να εμπιστευτώ χωρίς να χρειάζεται να γνωρίζω ακριβώς τι σκέφτεται ο άλλος;Χωρίς να προσπαθώ να μαντέψω τις σκέψεις και τα συναισθήματά του, σαν να έχω τηλεπάθεια;

Και τέλος:

Τι μπορεί να γεννηθεί όταν δίνω στην αγάπη χώρο να αναπνεύσει;

What if the pressure to make the “right” decision is keeping you from living fully? And how do you know when you are making the “right” decision?

These are questions I have been asking myself as I prepare, once again, for another significant change in my own life.

In this episode, I share a personal story that changed the way I think about choice, change and self-trust.

You will discover why every decision can become an opportunity to strengthen your relationship with yourself, and I will leave you with four simple questions that may help you hear your inner wisdom and intuition more clearly.

Food for Thought 🌿

Before you go to bed tonight, ask yourself:

Which decision did I make today because it felt true to me, rather than because it was expected of me?

Then notice what happens in your body as you think about that decision.

Do you feel lighter, calmer and more open? Or do you notice tension, heaviness, or a feeling of shrinking inside?

Most of the time, the body knows. Our mind simply takes a little longer to catch up.

Βρίσκομαι και εγώ μπροστά σε μια σημαντική απόφαση. Μια αλλαγή που ίσως, στα μάτια κάποιων, μοιάζει σαν βήμα προς τα πίσω. Για εμένα όμως είναι ένα βήμα πιο κοντά σε αυτό που νιώθω αληθινό, πιο κοντά στην Αλήθειά μου.

Με αφορμή δύο μικρά μηνύματα που συνόδευαν ένα φλιτζάνι τσάι, μοιράζομαι μαζί σου μια διαφορετική ματιά στις αποφάσεις, στα «λάθη» που τελικά ίσως δεν είναι λάθη, αλλά και στο πώς μπορούμε να αφήσουμε πίσω τις ενοχές και τον φόβο για να δημιουργήσουμε κενό χώρο για το μέλλον.

Στο τέλος του επεισοδίου θα βρεις 4 απλές ερωτήσεις που χρησιμοποιώ και εγώ όταν χρειάζεται να πάρω μια δύσκολη απόφαση, καθώς και έναν απρόσμενο τρόπο να καλλιεργήσεις πιο συνειδητές επιλογές, ξεκινώντας ακόμη και από το... φαγητό σου.

Τροφή για σκέψη 🌿

Πριν κοιμηθείς, αναρωτήσου:

«Ποια απόφαση πήρα σήμερα επειδή το ήθελα πραγματικά εγώ και όχι επειδή το περίμεναν οι άλλοι;» … Και παρατήρησε το σώμα σου όταν σκέφτεσαι αυτή την επιλογή.

Νιώθεις ανάλαφρα και ανοιχτά ή νιώθεις βάρος, σφίξιμο και σαν κάτι μέσα σου να κλείνει;

Το σώμα μας συχνά γνωρίζει πριν προλάβει η σκέψη να απαντήσει. Όπως λέω συχνά … το σώμα μας είναι πάντα το βαρόμετρο!

For me, a journey begins long before I set foot in a new place. It begins months earlier, when part of me already feels connected to the destination, before my body and mind have arrived there.

When I enter a new place with curiosity, openness and a willingness to truly experience it, the outward journey often becomes an inward one too. New people, landscapes and encounters act as mirrors, gently revealing parts of myself that I had not yet fully explored.

As I prepare for a new adventure to the Roof of the World, I feel that this inner journey has already begun. A light is being shone on a part of myself that is still unfamiliar to me. I feel moved and excited by the possibility of discovering the gifts it holds and of moving closer to my core, my truth and the beauty within me.

These are the invisible gifts of travel. They remain with us long after the sights, sounds, scents, tastes and sensations of a place have faded.

This episode was inspired by Colin Thubron’s book To a Mountain in Tibet, a thoughtful present from my good friend Jo. The second journey I mention in this episode took place when I was 51, and the lessons it offered me, also appear in my book Live Your Truth and Lead, available on Amazon.

I am deeply grateful to Ernesto Ortiz for organising and guiding this journey to Tibet, and for the opportunity to travel with his group, Journey to the Heart.

Food for Thought

Has a journey ever helped you discover a new part of yourself?

Perhaps a place, experience or encounter gently shone a light on something within you that had been waiting to be recognised. What gift did that discovery bring you? Did it help you feel closer to your True Self?

Μια βόλτα στον τάφο του Νίκου Καζαντζάκη, ψηλά πάνω από την πόλη, έγινε η αφορμή για το πέμπτο επεισόδιο του podcast.

Μπροστά στη γνωστή επιγραφή «Δεν ελπίζω τίποτα. Δεν φοβάμαι τίποτα. Είμαι λεύτερος», επιστρέφω σε ένα ερώτημα που με προβλημάτιζε για πολλά χρόνια: Μπορούμε πραγματικά να ζήσουμε χωρίς ελπίδα; Και τι σχέση έχει η ελπίδα με την προσδοκία;

Σε αυτό το επεισόδιο μοιράζομαι μαζί σου τη δική μου ερμηνεία της φράσης και εξερευνώ πώς οι προσδοκίες που δημιουργούμε για το ιδανικό μέλλον μπορούν να γίνουν το εισιτήριο για την απογοήτευση. Πώς μπορούμε να έχουμε όνειρα, χωρίς να φυλακιζόμαστε στις προσδοκίες μας; Πού βρίσκεται η ισορροπία ανάμεσα στην επιθυμία και την ελευθερία;

Στο επεισόδιο αυτό σε προσκαλώ να αρχίσεις να κάνεις μια παύση μέσα στην ημέρα σου για να μπεις σε διάλογο με τον εαυτό σου και να τον ρωτήσεις τι έχει ανάγκη. Απλή πράξη, αλλά με σημαντικές συνέπειες για την πραγματικότητα που ζεις καθημερινά.

An episode helping you become more aware of the need for balancing your masculine and feminine energies. We all have them.