Κάθε φορά που ταξιδεύω, δεν χάνω την ευκαιρία να κρατήσω μέσα μου μια εικόνα, μια μυρωδιά, έναν ήχο, ένα πρόσωπο, μια στιγμή. Όμως τα ταξίδια που με αγγίζουν βαθύτερα δεν αφήνουν μόνο αναμνήσεις. Αφήνουν αποτυπώματα μέσα μου και, μαζί τους, μια διαφορετική ματιά στον κόσμο.

Όταν βρίσκομαι σε έναν τόπο τόσο διαφορετικό από τον δικό μου, όπως το Θιβέτ, αλλάζει και το δικό μου σημείο αναφοράς. Κοιτάζω τον κόσμο από μια άλλη θέση και, μέσα από αυτή τη νέα οπτική, ανακαλύπτω ξανά τον εαυτό μου.

Στο πρώτο μέρος των εμπειριών μου από τη «Στέγη του Κόσμου», μοιράζομαι μαζί σας μερικά από τα πιο δυνατά αποτυπώματα αυτού του ταξιδιού: όσα ανακάλυψα για την αγάπη και την ελευθερία, για την καλοσύνη, αλλά και για τις μικρές στιγμές που μπορούν να μας θυμίσουν τι πραγματικά έχει αξία.

Και σε έναν τόπο όπου η ανάσα γίνεται κυριολεκτικά πιο δύσκολη, επειδή το οξυγόνο λιγοστεύει με το υψόμετρο, η έννοια της ανάσας απέκτησε για μένα ένα ακόμη βαθύτερο νόημα. Στη Namtso, τη «Λίμνη του Ουρανού», στα 4.700 μέτρα, ένιωσα πόσο χώρο χρειάζεται όχι μόνο το σώμα, αλλά και η ψυχή, οι σχέσεις και η αγάπη για να παραμείνουν ζωντανές.

Και τότε σκέφτηκα το αλάτι της λίμνης. Τόσο μακριά από τη θάλασσα κι όμως παρόν, με τη δική του δύναμη να δίνει γεύση και ζωή στο φαγητό. Ίσως κι εμείς να κουβαλάμε μέσα μας ό,τι χρειαζόμαστε για να δώσουμε γεύση στη ζωή μας, αρκεί να της αφήσουμε τον χώρο να αναπνεύσει.

Ανάμεσα στα μοναστήρια, τα εντυπωσιακά τοπία, τις έντονες αντιθέσεις και τις καθημερινές μικρές εκπλήξεις, υπήρξαν στιγμές που με έκαναν να σταθώ, να παρατηρήσω και να ξανασκεφτώ όσα θεωρώ δεδομένα. Μια από αυτές ήταν η συνειδητοποίηση πως η καλοσύνη δεν χρειάζεται μεγαλόπρεπες πράξεις. Μπορεί να χωρέσει σε ένα χαμόγελο, σε λίγο ζεστό νερό που κάποιος σου προσφέρει χωρίς να του το ζητήσεις, σε μια μικρή πράξη φροντίδας που έρχεται την κατάλληλη στιγμή.

Αυτές είναι οι εμπειρίες που θέλω να μοιραστώ σε αυτό το πρώτο μέρος του ταξιδιού μου. Προσωπικά βιώματα που συνεχίζουν να δουλεύουν μέσα μου και να αλλάζουν τον τρόπο με τον οποίο βλέπω τον κόσμο και τον εαυτό μου.

Και το ταξίδι συνεχίζεται. Σε ένα επόμενο επεισόδιο, με νέες εμπειρίες από το Θιβέτ αλλά και από το Πεκίνο.

Τροφή για σκέψη

Σκέψου έναν άνθρωπο που αγαπάς βαθιά.

Υπάρχει κάτι που προσπαθείς να κρατήσεις ίδιο, να προστατεύσεις από το πέρασμα του χρόνου και την αναπόφευκτη αλλαγή;

Μέσα σε μια σχέση αλλάζουμε και οι δύο. Και κάποιες φορές, χωρίς να το καταλάβουμε, οι δρόμοι μας αρχίζουν να κινούνται προς διαφορετικές κατευθύνσεις. Μήπως προσπαθείς να ελέγξεις την πορεία του άλλου, ξεχνώντας για λίγο τη δική σου πορεία και τον δικό σου σκοπό;

Ίσως αυτό που χρειάζεται περισσότερο η σχέση είναι χώρο για να αναπνεύσει και να ανθίσει.

Γιατί ακόμη και η αγάπη, όταν την κρατάμε πολύ σφιχτά, μπορεί να χάσει την ανάσα της. Και αυτό που προσπαθούμε τόσο πολύ να προστατεύσουμε, μπορεί τελικά να αρχίσει να απομακρύνεται.

Για λίγα λεπτά, άφησε την ανάγκη να γνωρίζεις πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα και απλώς αναρωτήσου:

Μπορώ να αγαπώ χωρίς να περιορίζω;Χωρίς να κρίνω; Χωρίς να συγκρίνω;

Μπορώ να εμπιστευτώ χωρίς να χρειάζεται να γνωρίζω ακριβώς τι σκέφτεται ο άλλος;Χωρίς να προσπαθώ να μαντέψω τις σκέψεις και τα συναισθήματά του, σαν να έχω τηλεπάθεια;

Και τέλος:

Τι μπορεί να γεννηθεί όταν δίνω στην αγάπη χώρο να αναπνεύσει;

What if the pressure to make the “right” decision is keeping you from living fully? And how do you know when you are making the “right” decision?

These are questions I have been asking myself as I prepare, once again, for another significant change in my own life.

In this episode, I share a personal story that changed the way I think about choice, change and self-trust.

You will discover why every decision can become an opportunity to strengthen your relationship with yourself, and I will leave you with four simple questions that may help you hear your inner wisdom and intuition more clearly.

Food for Thought 🌿

Before you go to bed tonight, ask yourself:

Which decision did I make today because it felt true to me, rather than because it was expected of me?

Then notice what happens in your body as you think about that decision.

Do you feel lighter, calmer and more open? Or do you notice tension, heaviness, or a feeling of shrinking inside?

Most of the time, the body knows. Our mind simply takes a little longer to catch up.

Βρίσκομαι και εγώ μπροστά σε μια σημαντική απόφαση. Μια αλλαγή που ίσως, στα μάτια κάποιων, μοιάζει σαν βήμα προς τα πίσω. Για εμένα όμως είναι ένα βήμα πιο κοντά σε αυτό που νιώθω αληθινό, πιο κοντά στην Αλήθειά μου.

Με αφορμή δύο μικρά μηνύματα που συνόδευαν ένα φλιτζάνι τσάι, μοιράζομαι μαζί σου μια διαφορετική ματιά στις αποφάσεις, στα «λάθη» που τελικά ίσως δεν είναι λάθη, αλλά και στο πώς μπορούμε να αφήσουμε πίσω τις ενοχές και τον φόβο για να δημιουργήσουμε κενό χώρο για το μέλλον.

Στο τέλος του επεισοδίου θα βρεις 4 απλές ερωτήσεις που χρησιμοποιώ και εγώ όταν χρειάζεται να πάρω μια δύσκολη απόφαση, καθώς και έναν απρόσμενο τρόπο να καλλιεργήσεις πιο συνειδητές επιλογές, ξεκινώντας ακόμη και από το... φαγητό σου.

Τροφή για σκέψη 🌿

Πριν κοιμηθείς, αναρωτήσου:

«Ποια απόφαση πήρα σήμερα επειδή το ήθελα πραγματικά εγώ και όχι επειδή το περίμεναν οι άλλοι;» … Και παρατήρησε το σώμα σου όταν σκέφτεσαι αυτή την επιλογή.

Νιώθεις ανάλαφρα και ανοιχτά ή νιώθεις βάρος, σφίξιμο και σαν κάτι μέσα σου να κλείνει;

Το σώμα μας συχνά γνωρίζει πριν προλάβει η σκέψη να απαντήσει. Όπως λέω συχνά … το σώμα μας είναι πάντα το βαρόμετρο!

For me, a journey begins long before I set foot in a new place. It begins months earlier, when part of me already feels connected to the destination, before my body and mind have arrived there.

When I enter a new place with curiosity, openness and a willingness to truly experience it, the outward journey often becomes an inward one too. New people, landscapes and encounters act as mirrors, gently revealing parts of myself that I had not yet fully explored.

As I prepare for a new adventure to the Roof of the World, I feel that this inner journey has already begun. A light is being shone on a part of myself that is still unfamiliar to me. I feel moved and excited by the possibility of discovering the gifts it holds and of moving closer to my core, my truth and the beauty within me.

These are the invisible gifts of travel. They remain with us long after the sights, sounds, scents, tastes and sensations of a place have faded.

This episode was inspired by Colin Thubron’s book To a Mountain in Tibet, a thoughtful present from my good friend Jo. The second journey I mention in this episode took place when I was 51, and the lessons it offered me, also appear in my book Live Your Truth and Lead, available on Amazon.

I am deeply grateful to Ernesto Ortiz for organising and guiding this journey to Tibet, and for the opportunity to travel with his group, Journey to the Heart.

Food for Thought

Has a journey ever helped you discover a new part of yourself?

Perhaps a place, experience or encounter gently shone a light on something within you that had been waiting to be recognised. What gift did that discovery bring you? Did it help you feel closer to your True Self?

Μια βόλτα στον τάφο του Νίκου Καζαντζάκη, ψηλά πάνω από την πόλη, έγινε η αφορμή για το πέμπτο επεισόδιο του podcast.

Μπροστά στη γνωστή επιγραφή «Δεν ελπίζω τίποτα. Δεν φοβάμαι τίποτα. Είμαι λεύτερος», επιστρέφω σε ένα ερώτημα που με προβλημάτιζε για πολλά χρόνια: Μπορούμε πραγματικά να ζήσουμε χωρίς ελπίδα; Και τι σχέση έχει η ελπίδα με την προσδοκία;

Σε αυτό το επεισόδιο μοιράζομαι μαζί σου τη δική μου ερμηνεία της φράσης και εξερευνώ πώς οι προσδοκίες που δημιουργούμε για το ιδανικό μέλλον μπορούν να γίνουν το εισιτήριο για την απογοήτευση. Πώς μπορούμε να έχουμε όνειρα, χωρίς να φυλακιζόμαστε στις προσδοκίες μας; Πού βρίσκεται η ισορροπία ανάμεσα στην επιθυμία και την ελευθερία;

Στο επεισόδιο αυτό σε προσκαλώ να αρχίσεις να κάνεις μια παύση μέσα στην ημέρα σου για να μπεις σε διάλογο με τον εαυτό σου και να τον ρωτήσεις τι έχει ανάγκη. Απλή πράξη, αλλά με σημαντικές συνέπειες για την πραγματικότητα που ζεις καθημερινά.

An episode helping you become more aware of the need for balancing your masculine and feminine energies. We all have them.

Για μένα, ένα ταξίδι δεν ξεκινά τη στιγμή που αναχωρώ για έναν νέο τόπο. Αρχίζει πολλούς μήνες νωρίτερα, όταν νιώθω πως η ψυχή μου έχει ήδη φτάσει στον προορισμό, προτού την ακολουθήσουν το σώμα και ο νους μου.

Όταν επισκέπτομαι έναν νέο τόπο ως ταξιδιώτισσα και όχι απλώς ως τουρίστρια, η πορεία προς τα έξω μετατρέπεται συγχρόνως σε ένα ταξίδι προς τα μέσα. Οι χώρες, οι άνθρωποι και τα άγνωστα τοπία γίνονται καθρέφτες, μέσα στους οποίους ανακαλύπτω πλευρές του εαυτού μου που έως τότε παρέμεναν αθέατες.

Καθώς προετοιμάζομαι για μια νέα περιπέτεια στη Στέγη του Κόσμου, αισθάνομαι πως το εσωτερικό μου ταξίδι έχει ήδη αρχίσει. Συναντώ μια άγνωστη έως τώρα σκιά της ύπαρξής μου και νιώθω συγκίνηση, αλλά και ενθουσιασμό, επειδή μου δίνεται αυτήν τη στιγμή η ευκαιρία να τη γνωρίσω, να την κατανοήσω και να θεραπεύσω κάτι βαθύτερο μέσα μου.

Αυτά είναι τα άυλα δώρα των ταξιδιών. Εκείνα που παραμένουν μέσα μας πέρα από τις εικόνες που θα δούμε, τους ήχους που θα ακούσουμε, τις μυρωδιές που θα αναπνεύσουμε, τις γεύσεις που θα δοκιμάσουμε και την αίσθηση των τόπων που θα διασχίσουμε.

Το επεισόδιο είναι εμπνευσμένο από το βιβλίο To a Mountain in Tibet του Colin Thubron. Το ταξίδι που περιγράφω, το οποίο πραγματοποίησα όταν ήμουν 51 ετών, καθώς και τα πολύτιμα μαθήματα για την ψυχή που γεννήθηκαν μέσα από αυτό, μπορείς να τα ανακαλύψεις και στο βιβλίο μου Live Your Truth and Lead, που κυκλοφορεί στο Amazon.

Τροφή για σκέψη:

Έχεις νιώσει και εσύ, σε κάποιο ταξίδι σου, την εξωτερική σου πορεία να αλλάζει κατεύθυνση και να στρέφεται προς τα μέσα; Έχεις βιώσει μια κάθοδο, σαν εκείνη της Περσεφόνης στον Κάτω Κόσμο, που σε έφερε αντιμέτωπο με κρυμμένες ή άγνωστες πλευρές του εαυτού σου; Τι ανακάλυψες και τι έμαθες για εσένα μέσα από αυτήν την εμπειρία;

Οι δὐο πιο σημαντικές δεξιότητες να ξαναθυμηθείς ...

A warm welcome to Alexia's Art of Joy bilingual Podcast. Ένα θερμό καλοσώρισμα στο δίγλωσσο podcast της Χαράς δημιούργημα της Αλεξίας με αγάπη.