Sizin için, insan kardeşlerim,

Orhan Veli KANIK

Hayatımı ben mi mahvettim yoksa başkası mı? Yardım elini uzatanı neden ittim? Çekip gidebileceğim yerde neden durdum? Sevdiğin birinin yanında sonuna dek kalabilir misin? İnsan acı çekmeye başladığında kendini mi yalnız bırakıyor en çok? Kurtulmak istediğimiz başkaları mı yoksa kendi çektiğimiz acı mı?

Gittim kendi masalımı yazdım.

Ceviz ağacından yapıldım ben...

Vazgeçmek yok

Burada duruyorum

Tam da gittiğin yerde

Dilinle kanattığın yerde

Gözlerini kapatıp

Baktığın yerde

Vazgeçmek yok

Buz gibi kalbinden

Vazgeçmek yok

Isınsın orası

Ta ki buharlaşana dek

Hepsini içine çek

Buradayım ben aşkım

Vazgeçmek yok

Sırtını dönüp gitmek yok

Senden başka bir yer yok

Benden başka aşk yok

Bizden başka yol yok

Seni tekrar öpmeden

Ölmek yok

Tam 3 Sene! Üç koca sene öptük birbirimizi! Kaç öpücük eder saydın mı hiç? Kaç sevişme! Kaç kez sarmaş dolaş uyuduk biliyor musun? Keyfin nasıl yerinde olabilir?

Sanki içimde koca bir gergedan deli gibi koşuyor. Her tarafa çarpıyor. Bütün sakladıklarımı ortaya çıkarıyor. Kalbimi paramparça yapıp havalara saçıyor.

Dünyanın en saçma masalı...

İnsanlar. Başkası ölürken seyreden insanlar, başkaları savaşırken ateşe odun atan insanlar, başkasının çirkin sözlerini toplanıp dinleyen insanlar, kalabalığa bayılan insanlar… Belki de hepsini kendi küçük dünyalarımızdan tiksindiğimiz için yapıyoruz. Bir Hint Atasözü okudum, diyordu ki; “İnsanın hayatta günah işlemekten, şiddet uygulamaktan, şiddetin bir parçası olmaktan ve şiddetin ajanlarına yağ çekip gönüllerini hoş tutmaktan kaçınması zordur”

Aynıyız, aynısınız.

Böyle kalacağız…

Ta ki…

Ben minik bir çakıl taşıyım. Konuşamam, saçını okşayamam, derdini dinlerim ama sen bilmezsin bunu… Savrularak geldiğim yerde hayat verdim.