Θεματική μήνα: Canibal exploitation

Αναλύουμε λοιπόν γιατι θεωρείται τόσο σημαντικό, αν έχει αντέξει στο χρόνο, τι έκαναν τα sequel που ακολούθησαν και γιατί είναι τόσο ξεχωριστό.

Πάρτε λοιπόν τα ΜΟΣΚΟΟΥ ΜΙΟΥΛ σας για να απολαύσετε το The Texas Chain Saw Massacre.

Θεματική μήνα: Canibal exploitation

New year, new me (ntal issues) και ξεκινάμε δυναμικά. Canibal exploitation λοιπόν για να μπει όμορφα ο νέος χρόνος. Προειδοποιούμε ότι θα υπάρξουν πολλά ζώα, νεκρά ή ζωντανά, αλλά και άβολα οικογενειακά τραπέζια σαν αυτό που μάλλον είχατε τις γιορτές που πέρασαν. Πρώτη ταινία λοιπόν το Raw από τη λατρεμένη του podcast Julia Ducournau to 2016. To Raw αποτελεί το feature ντεμπούτο της με μια διαφορετική ματιά στο coming of age genre, εξερευνώντας το πως θα ήταν να ανακαλύπτεις μεγαλώνοντας πως είναι να είσαι κανίβαλος. Όπως και το Titane, ανήκει και αυτό στο New French Extremity Movement, και τα στοιχεία του γυναικείου σώματος, της προβολής του από το Hollywood, αλλά και του gender identification αποτελούν για άλλη μια φορά βασικά συστατικά για να πει την ιστορία που επιθυμεί.

Πάρτε λοιπόν τα ΜΟΣΚΟΟΥ ΜΙΟΥΛ σας για να απολαύσετε το Raw και προσδεθείτε γιατί ο μήνας θα είναι δύσκολος.

Θεματική μήνα: Asian supernatural horror

Το ταξίδι μας στο υπερφυσικό της Ασίας έφτασε στο τέλος του, και η τελευταία ταινία που καταπιανόμαστε είναι το Alone. Άλλη μια ταινία από το εξαιρετικό δίδυμο Banjong Pisanthanakun και Parkpoom Wongpoom μετά το Shutter. To Alone είναι η δεύτερη ταινία τους, αυτή τη φορά λιγότερο μυστηρίου και περισσότερο τρόμου. Κρατώντας το στυλ τους και το twist ending, επιχειρούν να αλλάξουν λίγο είδος της ταινίας, με τις αναφορές στο νούμερο 4 προφανώς να μη λείπουν ούτε αυτή τη φορά (κάποια πράγματα καλό είναι να μένουν ίδια και σταθερά).

Πάρτε τα ΜΟΣΚΟΟΥΛ ΜΙΟΥΛ σας και απολαύστε το φινάλε του ταξιδιού μας, γιατί ο επόμενος μήνας προβλέπεται δύσκολος.

Θεματική μήνα: Asian supernatural horror

Μετά την εξαιρετική αρχή με το Shutter, ήταν αναγκαίο να φέρουμε στο podcast και το Ringu. Και προφανώς έγινε πράξη. Βγήκε το 1998 και ακόμα μέχρι και σήμερα αποτελεί ένα milestone για τον ασσιατικό supernatural κινηματογράφο. O σκηνοθετης Hideo Nakata μαζί με τους writers Hiroshi Takahashi και Kôji Suzuki φτιάχνουν μια horror ταινία που έμελλε να επηρεάσει όλες τις ταινίες που ακολούθησαν. Είναι τόσο iconic που ο κόσμος είναι πεπεισμένος ότι την έχει δει αλλά δεν την έχει δει. Αναλύουμε λοιπόν το γιατί είναι τόσο διάσημη, αν έχει αντέξει στο χρόνο, αν όντως αξίζει να έχει αυτή την τεράστια φήμη που την ακολουθά, καθώς και τις συμπτώσεις με τον αριθμό 4 για άλλη μια φορά.

Θεματική μήνα: Asian supernatural horror

Σεζόν 2345671 και είμαστε ακόμα εδώ! Μετά από ένα μικρό και αναγκαίο διάλειμμα επιστρέφουμε δυναμικά με νέα θεματική. Ετοιμαστείτε λοιπόν για πολλά αχρείαστα κρίπι κορίτσια να εμφανίζονται από οτιδληποτε έπιπλο του σπιτιού σας μπορείτε να φανταστείτε. To shutter από τους Banjong Pisanthanakun και Parkpoom Wongpoom ως σεναριογράφοι και σκηνοθέτες του, αποτελεί μια από τις πιο διαδεδομένες και πετυχημένες horror ταινίες που έχει να προσφέρει ο ασιατικός κινηματογράφος. Στο επεισόδιο μιλάμε για τα tropes των ταινιών αυτών και τι τις κάνει ενδιαφέρουσες και ξεχωριστές μέχρι και σήμερα. Αναλύοντάς το συζητάμε το κατά πόσο έχει αντέξει στο χρόνο και αν αποτελεί ακόμα ένα milestone.

Για αυτό πάρτε τα ΜΟΣΚΟΟΥ ΜΙΟΥΛ σας και ετοιμαστείτε για ένα supernatural ταξίδι με πολλές φωτογραφίες...!

Η μεγάλη επιστροφή του αγαπημένου σας ποδκαστ (μπορεί και όχι) είναι γεγονός! Και επειδή θέλαμε να μπούμε δυναμικά και να σας ευχαριστήσουμε που είστε ακόμα εδώ, επιλέξαμε την κατά πολλούς καλύτερη horror ταινία των τελευταίων ετών. Παρ 'όλα αυτά, όπως θα δείτε, η γνώμη μας δε συμβαδίζει και τόσο πολύ με αυτό το κύμα αγάπης. Ούτως ή άλλως η ταινία μας έχει ήδη τεράστιο φορτίο στην πλάτη της να κουβαλήσει, όντας μέρος του μοναδικού Evil Dead franchise. Υπάρχει λοιπόν λόγος ύπαρξής της ή είναι απλά ένα cash grab για άλλη μια φορά? Αυτό και πολλά άλλα επιχειρούμε να αναλύσουμε στο σημερινό επεισόδιο.

Με το καλοκαίρι να έχει μπει για τα καλά, αποφασίσαμε να σας αφήσουμε με ένα τελείως ξεχωριστό επεισόδιο! Το The Last House on the Left του 1972, σκηνοθετημένο από τον Wes Craven αποτελεί μια ταινία ορόσημο για το exploitation είδος. Πρόκειται για μια από τις σκληρότερες ταινίες όλων των εποχών, η οποία κατέχει επάξια και μια θέση στη λίστα των video nasties. Σόκαρε τότε, σοκάρει ακόμα και σήμερα με τις σκληρές εικόνες της. Αποτελεί έμπνευση για ταινίες όπως το I Spit on your Grave και συζητιέται ακόμα και σήμερα το περιεχόμενο της και τα θέματα που θίγει.

Ο λόγος που επανήλθε στην επιφάνεια και έγινε γνωστή στο ευρύ κοινό όμως ήταν η κυκλοφορία του remake της, το 2009 από τον Διονύση Ιλιάδη. Πρόκειται για μια κίνηση που απαιτεί θράσος και μεγάλα κότσια για να το κάνεις. Ευτυχώς η ταινία δε χάθηκε στις απέραντες λίστες με remake που δεν έχουν λόγο ύπαρξης και δεν έχουν κάτι να πουν. Ο Ηλιάδης προσπάθησε και κατάφερε να αλλάξει κάποια πράγματα και να κάνει την ταινία του να αποκτήσει δική της ταυτότητα, και να αξίζει να την εξετάσεις.