Θέατρο με Αγγελή Γεωργία, ραδιοφωνικά θεατρικά έργα

Η φωτιά αρχίζει συχνά πολύ πριν εμφανιστεί η πρώτη φλόγα. Ανάβει μέσα σε έναν υπολογισμό, σε μια υπογραφή, στην απόφαση να θεωρηθεί η καταστροφή συμφέρουσα. Στα τρία έργα του Φιλίπ Λεβίν που συγκεντρώνονται εδώ ως «Κυνηγοί εμπρηστών», το αστυνομικό μυστήριο αποκτά μια οδυνηρή ηθική διάσταση. Ο κίνδυνος γεννιέται όταν ο άνθρωπος αρχίζει να λογαριάζει πόσα θα κερδίσει από όσα οι άλλοι θα χάσουν.

Στη «Η φωτιά... της σωτηρίας», η ανησυχία ξεκινά από μια τροποποίηση ασφαλιστηρίου. Ένας βιομήχανος ενδυμάτων διπλασιάζει την προβλεπόμενη αποζημίωση επικαλούμενος αυξημένα αποθέματα. Η δικαιολογία είναι εύλογη· ακριβώς γι’ αυτό γίνεται δραματουργικά ενδιαφέρουσα. Το ύποπτο δεν εισβάλλει με κραυγές αλλά εγκαθίσταται στη γλώσσα της κανονικότητας. Ένα συμβόλαιο, προορισμένο να προστατεύει από την καταστροφή, μπορεί να μετατραπεί σε οικονομικό κίνητρο για την πρόκλησή της.

Εδώ ο τίτλος αποκτά πικρή ειρωνεία. Ποια σωτηρία μπορεί να υπόσχεται μια φωτιά; Για τον οικονομικά εγκλωβισμένο άνθρωπο, η καταστροφή ενδέχεται να εμφανιστεί ως έξοδος. Η ψυχολογική μετατόπιση είναι κρίσιμη: η ανάγκη δεν αρκεί για να εξηγήσει την ηθική παραίτηση. Μεσολαβεί η αυτοδικαίωση, εκείνη η εσωτερική συνηγορία που βαφτίζει αναπόφευκτη μια επιλεγμένη πράξη. Η αρχική υπόνοια, ωστόσο, δεν ισοδυναμεί με ενοχή. Το ενδιαφέρον βρίσκεται στην απόσταση ανάμεσα στην εύλογη εξήγηση και στην αποδεδειγμένη αλήθεια.

Στις «Πυρκαγιές», το μεμονωμένο ενδεχόμενο διευρύνεται σε συλλογικό τρόμο. Οι αλλεπάλληλες καταστροφές διαταράσσουν την καθημερινότητα και μετατρέπουν κάθε καινούργιο περιστατικό σε απειλή συνέχειας. Οι ανακρίσεις και τα κρυμμένα μυστικά οργανώνουν μια δραματουργία αβεβαιότητας: ποιος γνωρίζει, ποιος αποκρύπτει, ποιος φοβάται ότι θα αποκαλυφθεί; Οι πολλοί ύποπτοι δεν πολλαπλασιάζουν μόνο τις πιθανές λύσεις. Δοκιμάζουν και την κρίση του ακροατή, που κινδυνεύει να εκλάβει τη νευρικότητα ως ομολογία και την ψυχραιμία ως αθωότητα.

Αυτή είναι μια ουσιαστική αρετή της αστυνομικής γραφής όταν υπερβαίνει τον απλό γρίφο: μας αναγκάζει να εξετάσουμε τον τρόπο με τον οποίο αποδίδουμε ευθύνη. Το άγχος για τον επόμενο εμπρησμό πιέζει την έρευνα, ενώ η ανάγκη για γρήγορη βεβαιότητα μπορεί να θολώσει την παρατήρηση. Η κοινότητα ζητά ασφάλεια. Η αλήθεια, όμως, απαιτεί υπομονή, διάκριση και αντίσταση στην εύκολη καταδίκη.

Στο «Πυρακτωμένο σίδερο», η απειλή πλησιάζει τον πιο ευάλωτο χώρο: την προσωπική εμπιστοσύνη. Ο ηλικιωμένος κοσμηματοπώλης Ριβς, αναρρώνοντας από έμφραγμα, επανεξετάζει τη διαθήκη του. Η φροντίδα της οικονόμου και η φαινομενική αφοσίωση του Φρέντυ γεννούν την επιθυμία ανταπόδοσης. Χωρίς παιδιά, αναζητεί συνέχεια στους ανθρώπους που τον περιβάλλουν. Η γενναιοδωρία του εκφράζει ευγνωμοσύνη αλλά και την ανάγκη να πιστέψει πως η ζωή του έχει δημιουργήσει δεσμούς που αντέχουν.

Η τυχαία αποκάλυψη για τον Φρέντυ τραυματίζει επομένως περισσότερα από μια επαγγελματική σχέση. Απειλεί την εικόνα που ο Ριβς είχε σχηματίσει για τη θέση του μέσα στον κόσμο. Η αρρώστια τον έχει ήδη φέρει αντιμέτωπο με τη θνητότητα· η διάψευση τον φέρνει αντιμέτωπο με τη δυνατότητα εκμετάλλευσης. Ο υπάλληλος, από την άλλη, θέτει το ερώτημα της προσποιητής αφοσίωσης: πόσο εύκολα μπορεί η επιμελημένη συμπεριφορά να υποκαταστήσει τον πραγματικό χαρακτήρα;

Ασφαλιστικές εταιρείες, εργοστάσια, εμπορεύματα και κληρονομιές συγκροτούν έναν κόσμο όπου η περιουσία χρειάζεται διαρκή προστασία. Η κοινωνική αιχμή βρίσκεται στην αντίφαση: οι θεσμοί μπορούν να υπολογίσουν την αξία των αντικειμένων, δυσκολεύονται όμως να διακρίνουν την ποιότητα των προθέσεων. Σήμερα, ανάμεσα σε οικονομικές πιέσεις, απάτες και σχέσεις εξάρτησης, αυτή η αντίφαση παραμένει αναγνωρίσιμη.

Για μένα, το ουσιαστικό νήμα των τριών ιστοριών είναι η δοκιμασία της εμπιστοσύνης. Η ασφάλιση, η έρευνα και η διαθήκη αποτελούν διαφορετικούς τρόπους να οργανώσουμε την αβεβαιότητα. Κανένας δεν καταργεί την ανθρώπινη ευθύνη. Η φωτιά γίνεται έτσι η ακραία εικόνα μιας επιλογής: να μετατρέψεις την ξένη απώλεια σε προσωπικό όφελος. Και τότε η ενοχή έχει ήδη αρχίσει, προτού ακόμη καεί το πρώτο πράγμα.

Η φωτιά... της σωτηρίας του Φιλίπ Λεβίν

Ραδιοσκηνοθεσία: Μίκης Νικήτας Ακούγονται οι ηθοποιοί: Αντώνης Κατσαρίδης, Μαρούσα Αβραμίδου, Κώστας Τύμβιος, Χρήστος Παπαδόπουλος, Ανδρέας Μούστρας, Βούλα Πελεκάνου, Τάσος Τετελές, Ευτύχιος Πουλαΐδης

Οι πυρκαγιές του Φιλίπ Λεβίν

Σκηνοθεσία: Μίκης Νικήτας Ακούγονται οι ηθοποιοί: Μαρούσα Αβραμίδου, Ανδρέας Ποταμίτης, Κατερίνα Καραγιάννη, Βλαδίμηρος Καυκαρίδης, Νεόφυτος Νεοφύτου, Ανδρέας Μούστρας, Σπύρος Χριστοδούλου, Αντώνης Κατσαρίδης

Πυρακτωμένο σίδερο του Φιλίπ Λεβίν

Μετάφραση: Αλέκος Κωνσταντινίδης Σκηνοθεσία: Μίκης Νικήτας Ακούγονται οι ηθοποιοί: Αντώνης Κατσαρίδης, Μαρούσα Αβραμίδου, Ανδρέας Ποταμίτης, Μάχη Καζαμία, Έλλη Κυριακίδου, Γιώργος Ζένιος, Ανδρέας Μούστρας, Ευτύχιος Πουλλαΐδης, Ανδρέας Μαυρομάτης

© Το υλικό δημοσιεύεται αποκλειστικά για λόγους διάσωσης, διατήρησης και προβολής της πολιτιστικής και ραδιοφωνικής μας κληρονομιάς

📜 Εγγραφή στο κανάλι για περισσότερα θεατρικά έργα, μυστήριο και vintage ατμόσφαιρα!

https://www.youtube.com/@angeligeorgia808

Δεν πουλάμε ψυχή. Κρατάμε το φως αναμμένο

👉 https://angeligeorgiastoryteller.gr/support

Ό,τι αγάπησα και διάβασα, το αφήνω να βρει νέο σπίτι

👉 Metabook: https://metabook.gr/angel67

🍀 Angeli Georgia Storyteller of Light 💖

Ένα καπέλο υπόσχεται αρχοντιά και καταλήγει να συνοδεύει αρρώστιες, θανάτους και συμφορές. Κάτω από τα πράσινα στολίδια του συνωστίζονται η λαχτάρα της κοινωνικής ανόδου, η ανδρική ματαιοδοξία και ο φόβος μιας κοινότητας απέναντι σε οτιδήποτε διαφέρει. Στο έργο του Γεωργίου Αθανασιάδη Νόβα, η καθημερινότητα αποκτά τη ζοφερή επισημότητα μιας τελετής που επαναλαμβάνεται. Κάθε καινούργια γυναίκα φορά μια υπόσχεση ευτυχίας ήδη βαρυφορτωμένη με δυστυχία.

Το ηθογραφικό αφήγημα του συγγραφέα, γνωστού στη λογοτεχνία ως Γεωργίου Αθάνα, δημοσιευμένο το 1918, προσφέρεται στη ραδιοφωνική δραματοποίηση χάρη στην αντιπαράθεση της ιδιωτικής ζωής με τη δημόσια καταλαλιά. Στην επαρχιακή πολίχνη κοντά στην Πάτρα, ο φραγκοράφτης Παυλής ονειρεύεται να εισαγάγει τον ευρωπαϊκό πολιτισμό με υφάσματα, ενδυμασίες και τρόπους. Αγοράζει για τη Βγενούλα ένα εξεζητημένο πράσινο καπέλο, πιστεύοντας πως η εμφάνισή της θα επικυρώσει τη δική του υπεροχή. Η κυριακάτικη εκκλησία γίνεται έτσι τόπος κοινωνικής επίδειξης, όπου η ευλάβεια συνυπάρχει με την επιθεώρηση του διπλανού.

Ο Παυλής έχει κάτι συγκινητικό μέσα στην κωμική του έπαρση. Θέλει να ξεφύγει από τη στενότητα του τόπου του, αλλά κουβαλά αυτή τη στενότητα μέσα στον τρόπο που αντιλαμβάνεται την πρόοδο. Αναζητεί την αναγνώριση προτού κατακτήσει την αυτογνωσία. Η γυναίκα του καλείται να φορέσει την απόδειξη της επιτυχίας του. Το επαγγελματικό του βλέμμα, μαθημένο να διορθώνει την εξωτερική όψη, δυσκολεύεται να αναγνωρίσει τις εσωτερικές ανάγκες. Μπορεί να ράψει ένα κομψό ένδυμα, όμως αδυνατεί να δημιουργήσει έναν ασφαλή χώρο συντροφικότητας.

Ο πρόωρος θάνατος της Βγενούλας συντρίβει την πρώτη προσδοκία. Η Αγγέλα, η Κωνστάντω και κατόπιν η Κανελλιά συνδέονται με την επανεμφάνιση του ίδιου αντικειμένου, καθώς το καπέλο περνά διαδοχικά στις γυναίκες του Παυλή. Η διαδοχή αυτή αποκτά δραματουργική δύναμη: κάθε νέο ξεκίνημα φέρει το βάρος του προηγούμενου τέλους. Οι γυναίκες κινδυνεύουν να αντιμετωπιστούν ως αντικαταστάτριες μέσα σε ένα αμετάβλητο ανδρικό σχέδιο. Η ουσιαστική κριτική ανάγνωση οφείλει να αναγνωρίσει πίσω από το κοινό καπέλο ξεχωριστές ανθρώπινες υπάρξεις, με δικαίωμα σε μια ζωή που δεν θα υπηρετεί την επίδειξη κανενός.

Η κατάρα διατηρεί την αφηγηματική της γοητεία ακριβώς επειδή συγκεντρώνει πάνω σε ένα αντικείμενο τον τρόμο της επανάληψης. Το καπέλο γίνεται υλικό απομεινάρι των απωλειών, σχεδόν φορητό πένθος. Ψυχολογικά, μπορούμε να διαβάσουμε την επιμονή του Παυλή ως προσπάθεια να ανατρέψει την πρώτη συμφορά επαναλαμβάνοντας την αρχική υπόσχεση. Σαν να περιμένει ότι κάποια επόμενη φορά η ζωή θα διορθώσει όσα του στέρησε. Η οικονομική καταστροφή και ο αλκοολισμός αποκαλύπτουν πόσο οδυνηρή γίνεται αυτή η αδυναμία αποδοχής.

Γύρω του, η κοινότητα παρακολουθεί και σχολιάζει. Το κουτσομπολιό λειτουργεί ως ανεπίσημος μηχανισμός πειθαρχίας: ο διαφορετικός πρέπει να γελοιοποιηθεί, ώστε οι υπόλοιποι να αισθανθούν δικαιωμένοι. Στην κοινωνία των αρχών του εικοστού αιώνα που παρουσιάζει το έργο, η γυναικεία εμφάνιση γίνεται πεδίο σύγκρουσης ανάμεσα στην παραδοσιακή σεμνότητα και στην επιθυμία αστικής διάκρισης. Η αντίφαση είναι σκληρή. Ο άνδρας επιδιώκει κύρος μέσω της γυναίκας και η κοινωνία φορτώνει σ’ εκείνη το τίμημα της δημόσιας έκθεσης.

Εκεί βρίσκεται, για μένα, το πιο ανησυχητικό νεύρο του έργου. Ο Παυλής πληγώνεται από την περιφρόνηση, ενώ ταυτόχρονα ζητεί από άλλους να ενσαρκώσουν τη δική του φιλοδοξία. Αυτή η συνύπαρξη ευαλωτότητας και εξουσίας εμποδίζει μια εύκολη ετυμηγορία. Σήμερα, το πράσινο καπέλο μπορεί να πάρει τη μορφή μιας επώνυμης αγοράς, μιας επιμελημένης φωτογραφίας ή μιας σχέσης που επιδεικνύεται ως τεκμήριο επιτυχίας. Η ανάγκη αποδοχής εξακολουθεί να μετατρέπει ανθρώπους σε διαπιστευτήρια κοινωνικού κύρους.

Η πικρή δύναμη της ιστορίας βρίσκεται στη διάρκεια του αντικειμένου απέναντι στη φθαρτότητα των ανθρώπων. Το καπέλο επιζεί, οι ζωές πληρώνονται ακριβά. Και ο τελευταίος απόηχος αφήνει μια ηθική απαίτηση: να αγαπήσουμε τον άνθρωπο πριν τον ντύσουμε με το όνειρό μας. Γιατί το πιο ολέθριο ένδυμα είναι εκείνο που, για να μας κάνει αξιοθαύμαστους, στερεί από κάποιον άλλον το δικαίωμα να είναι ο εαυτός του.

⠀ © Το υλικό δημοσιεύεται αποκλειστικά για λόγους διάσωσης, διατήρησης και προβολής της πολιτιστικής και ραδιοφωνικής μας κληρονομιάς

Συντελεστές & Ηθοποιοί.. Συγγραφέας.. Γεώργιος Αθανασιάδης .. Νόβα Ραδιοσκηνοθεσία.. Αλκής Ζερβός Θεατρική Διασκευή.. Χρήστος Αντωνιάδης Μουσική Επιμέλεια.. Μύρτα Πολύζου Τεχνική Επιμέλεια.. Σωτήρης Εγκολφόπουλος Παραγωγή.. Αιμιλία Κάτσα Έτος Ηχογράφησης.. 1978 ⠀ Ακούγονται οι ηθοποιοί (με αλφαβητική σειρά).. Γιώργος Γεωβλερής, Γιώργος Γεωργίου, Ντίνα Γιαννακού, Χρυσούλα Διαβάτη, Δήμητρα Δημητριάδου, Ξένια Ζερβού, Κώστας Καστανάς, Κέτη Λαμπροπούλου, Ιλιάς Λαμπρίδου, Μαρία Πυρουνάκη, Ρήτα Σακελλαρίου, Γιώργος Σαπανίδης, Αλέξης Σταυράκης, Νατάσσα Τσακαρισιάνου, Νικήτας Τσακίρογλου. ⠀

Το ψέμα, όταν εγκαθίσταται αναπαυτικά στην καθημερινότητα, απαιτεί διαρκώς καινούργιους υπηρέτες. Στο «Άνθος του Κάκτου», οι Πιερ Μπαριγιέ και Ζαν-Πιερ Γκρεντύ μετατρέπουν αυτή την απαίτηση σε κωμωδία ερωτικής αναστάτωσης και συναισθηματικής αφύπνισης. Πίσω από τις ευφυείς παρεξηγήσεις, ένας άνδρας διεκδικεί την ελευθερία του κατασκευάζοντας την ανελευθερία μιας γυναίκας. Και μια άλλη γυναίκα, μαθημένη να υπηρετεί αθόρυβα, ανακαλύπτει πως δικαιούται επιτέλους να πρωταγωνιστήσει.

Ο Ζυλιέν, επιτυχημένος οδοντίατρος, έχει επινοήσει σύζυγο και παιδιά για να απολαμβάνει τον έρωτα της Τόνιας χωρίς τις συνέπειες της δέσμευσης. Η υποτιθέμενη οικογένεια λειτουργεί σαν ακαταμάχητο άλλοθι: εκείνος εμφανίζεται δεσμευμένος από περιστάσεις τις οποίες δήθεν δεν ελέγχει. Όταν όμως η απελπισία της νεαρής γυναίκας την οδηγεί σε απόπειρα αυτοκτονίας, η βολική μυθοπλασία αποκτά πραγματικό ανθρώπινο κόστος. Η απόφασή του να την παντρευτεί δεν αρκεί. Το προηγούμενο ψέμα χρειάζεται τώρα σύζυγο, συνάντηση και διαζύγιο.

Εδώ ενεργοποιείται η δεξιοτεχνία της μπουλβάρ κωμωδίας. Κάθε εξήγηση πολλαπλασιάζει όσα πρέπει να εξηγηθούν και κάθε διευθέτηση προετοιμάζει την επόμενη ανατροπή. Οι συγγραφείς οργανώνουν έναν μηχανισμό όπου ο κατασκευαστής της απάτης γίνεται αιχμάλωτος των κατασκευών του. Το γέλιο γεννιέται από την απόσταση ανάμεσα στην αυτοπεποίθηση του Ζυλιέν και στην αυξανόμενη αδυναμία του να διευθύνει τους άλλους. Ο άνθρωπος που θεωρούσε τις σχέσεις διαχειρίσιμες ανακαλύπτει ότι τα αισθήματα δεν υπακούουν σε σκηνοθετικές εντολές.

Η Στεφανί, επιστρατευμένη για να υποδυθεί τη σύζυγο, αποτελεί το ουσιαστικό δραματικό κέντρο. Η αυστηρότητά της μπορεί να διαβαστεί ως άμυνα μιας γυναίκας που έχει περιορίσει τις επιθυμίες της προκειμένου να παραμένει χρήσιμη και αξιοπρεπής. Η επαγγελματική αφοσίωση προσφέρει εγγύτητα στον αγαπημένο άνδρα αλλά συγχρόνως παγιώνει την αφάνειά της. Παίζοντας έναν ξένο ρόλο, αποκτά χώρο για δικές της χειρονομίες, χιούμορ και διεκδικήσεις. Η μεταμόρφωσή της είναι πρωτίστως αλλαγή σχέσης με τον εαυτό της.

Αυτή η άνθηση απαιτεί, ωστόσο, προσεκτική ανάγνωση. Θα αδικούσαμε τη Στεφανί αν θεωρούσαμε ότι αποκτά αξία μόνον όταν γίνεται επιθυμητή. Η ευφυΐα, η ευαισθησία και η ζωτικότητά της προϋπήρχαν της ανδρικής αναγνώρισης. Εκείνο που αλλάζει είναι η δυνατότητα να τις εκφράσει. Αντίστοιχα, η ζήλια του Ζυλιέν δεν πιστοποιεί αυτομάτως συναισθηματική ωριμότητα. Αποκαλύπτει επίσης πόσο εύκολα η συνήθεια μεταμφιέζει την κτητικότητα σε αγάπη, ιδιαίτερα όταν κάποιος θεωρεί δεδομένη τη διαθεσιμότητα του άλλου.

Η Τόνια διαθέτει μεγαλύτερη ηθική αντοχή απ’ όση υποδηλώνει η φαινομενική αφέλειά της. Αρνείται να θεμελιώσει την ευτυχία της πάνω στη δυστυχία μιας άλλης γυναίκας. Έτσι, η απαίτησή της να συναντήσει τη σύζυγο αποδιοργανώνει το σχέδιο του εραστή της. Η απόπειρά της, όμως, παραμένει το σκοτεινό σημείο της κωμωδίας: η οδύνη δεν πρέπει να εκλαμβάνεται ως απόδειξη ανώτερου έρωτα. Ο Ιγκόρ προσφέρει μια διαφορετική δυνατότητα σχέσης, στηριγμένη περισσότερο στην παρουσία παρά στην αναβολή.

Πρωτοπαρουσιασμένο στο Παρίσι το 1964, το έργο ανήκει σε μια θεατρική παράδοση που αντλεί κωμική ενέργεια από την αστική ευπρέπεια και τις ερωτικές της αντιφάσεις.

Η επαγγελματική επιτυχία του άνδρα συνυπάρχει με την προσδοκία ότι οι γυναίκες θα προσαρμόζουν τη ζωή τους στις ανάγκες του. Το έργο αναστατώνει αυτή την τάξη, χωρίς να αποδεσμεύεται πλήρως από αυτήν: το ζευγάρωμα προσφέρει τη συμβατική λύση, ενώ η αφύπνιση της Στεφανί ανοίγει ένα ουσιαστικότερο ερώτημα για τη γυναικεία αυτονομία.

Σήμερα, το άλλοθι του ανύπαρκτου γάμου μπορεί να αντικατασταθεί από αόριστες υποσχέσεις, διαρκή εργασιακή πίεση ή την επίκληση μιας συναισθηματικής αδυναμίας. Η λειτουργία παραμένει ίδια: κάποιος κρατά τον άλλον σε αναμονή, απολαμβάνοντας όσα εκείνος προσφέρει. Για μένα, η διαχρονική δύναμη του έργου βρίσκεται ακριβώς στην έξοδο από αυτή την αναμονή. Ο κάκτος δεν ανθίζει επειδή αποδεικνύεται άξιος αγάπης. Ανθίζει όταν η ζωή του παύει να εξαντλείται στην εξυπηρέτηση των άλλων. Και τότε το γέλιο αποκτά βάθος: μας καλεί να αναγνωρίσουμε ποιον αφήσαμε αθέατο, αρχίζοντας από τον ίδιο μας τον εαυτό.

© Το υλικό δημοσιεύεται αποκλειστικά για λόγους διάσωσης, διατήρησης και προβολής της πολιτιστικής και ραδιοφωνικής μας κληρονομιάς

Συντελεστές.. Συγγραφείς.. Πιερ Μπαριγιέ & Ζαν-Πιερ Γκρεντύ

Μετάφραση Ραδιοφωνική Προσαρμογή- Ντόρα Βολανάκη Μουσική Επιμέλεια.. Πάνος Παπαευσταθίου Επιμέλεια Ήχων Δανάη Ευαγγελίου Ρύθμιση Ήχου Βασίλης Καρράς

Έτος Ηχογράφησης1972 ⠀

Ακούγονται οι ηθοποιοί (με αλφαβητική σειρά).. Στράτος Αλεξίου.. Ελένη Ανουσάκη.. Γιάννης Αργύρης.. Λευτέρης Βουρνάς.. Μαίρη Λαλοπούλου Υβόνη Μεταξάκη.. Θεοχάρης Νάζος.. Κώστας Ρηγόπουλος.. Ελένη Χατζηαργύρη.. Ιάκωβος Ψαρράς.

📜 Εγγραφή στο κανάλι για περισσότερα θεατρικά έργα, μυστήριο και vintage ατμόσφαιρα!

https://www.youtube.com/@angeligeorgia808

Δεν πουλάμε ψυχή. Κρατάμε το φως αναμμένο

👉 https://angeligeorgiastoryteller.gr/support

Ό,τι αγάπησα και διάβασα, το αφήνω να βρει νέο σπίτι

👉 Metabook: https://metabook.gr/angel67

🍀 Angeli Georgia Storyteller of Light 💖

© Το υλικό δημοσιεύεται αποκλειστικά για λόγους διάσωσης, διατήρησης και προβολής της πολιτιστικής και ραδιοφωνικής μας κληρονομιάς

Στις όχθες του ποταμού, δίπλα στον νερόμυλο, η κόρη του μυλωνά περιμένει από τον αγαπημένο της την επιβεβαίωση μιας κοινής ζωής. Ο Πρίγκιπας έρχεται να αναγγείλει τον γάμο του με γυναίκα της τάξης του. Προσφέρει κοσμήματα και χρήματα, σαν να μπορούσε η πληγωμένη εμπιστοσύνη να αποζημιωθεί. Η αποκάλυψη της εγκυμοσύνης δεν ανατρέπει την απόφασή του. Η αποχώρησή του αφήνει πίσω μια ύπαρξη που αισθάνεται ότι της αφαιρέθηκε ολόκληρο το μέλλον

Η σκηνή του χωρισμού αποτελεί τον δραματικό πυρήνα του έργου. Ο Πούσκιν αντιπαραθέτει δύο ασύμβατες γλώσσες: εκείνη της αφοσίωσης και εκείνη της κοινωνικά νομιμοποιημένης υπεκφυγής. Ο άνδρας επικαλείται τις δεσμεύσεις της καταγωγής του· η γυναίκα υπερασπίζεται όσα έζησαν. Η ταξική ανισότητα αποκτά έτσι σωματική παρουσία. Εκείνος διαθέτει τίτλο, περιουσία και δυνατότητα επιστροφής στην κανονικότητα. Εκείνη σηκώνει το βάρος της εγκατάλειψης και μιας μητρότητας χωρίς αναγνώριση, μέσα σε έναν κόσμο όπου η γυναικεία τιμή αποτελεί δημόσια υπόθεση.

Ο Πρίγκιπας είναι τρομακτικά οικείος ακριβώς επειδή δεν χρειάζεται να εμφανιστεί ως τέρας. Η τρυφερότητά του συνυπάρχει με την προθυμία να θυσιάσει τον άλλον για να διατηρήσει τη θέση του. Η επίκληση της αναγκαιότητας μεταμφιέζει την επιλογή σε πεπρωμένο. Εδώ βρίσκεται η οξύτητα της κοινωνικής κριτικής: οι ιεραρχίες της παλαιάς Ρωσίας προσφέρουν στον προνομιούχο έτοιμο άλλοθι. Ωστόσο, οι μεταγενέστερες επιστροφές του φανερώνουν ότι η μνήμη αντιστέκεται στην τακτοποίηση. Η ενοχή επιμένει εκεί όπου τελειώνουν οι δικαιολογίες.

Η κόρη του μυλωνά, από την άλλη, δεν εξαντλείται στην εικόνα της αθώας εγκαταλειμμένης. Ο λόγος της περνά από την προσμονή στην αδυναμία κατανόησης και κατόπιν στην οργή. Αναζητεί ακόμη και στον εαυτό της την αιτία της απόρριψης, όπως συχνά συμβαίνει όταν η αγάπη έχει γίνει θεμέλιο προσωπικής αξίας. Ο πνιγμός της σηματοδοτεί την καταστροφή αυτής της εξάρτησης με τον πιο οδυνηρό τρόπο. Η μυθική μεταμόρφωση της χαρίζει δύναμη, χωρίς να θεραπεύει την πληγή που τη γέννησε.

Επτά χρόνια αργότερα, η Ρουσάλκα οργανώνει την προσέγγιση του Πρίγκιπα μέσω της μικρής τους κόρης. Η μητρότητα εμπλέκεται πλέον στην επιθυμία της εκδίκησης. Το παιδί, φορέας μιας συγγένειας που ο πατέρας απέφυγε να αναλάβει, γίνεται αγγελιοφόρος μιας σύγκρουσης που προϋπήρχε της γέννησής του. Η σκηνή επιτρέπει μια σκληρή ψυχολογική ανάγνωση: ο αδικημένος μπορεί να μεταδώσει την οδύνη του στον πιο ανυπεράσπιστο άνθρωπο. Η δικαιοσύνη που αναζητεί η μητέρα απειλείται από τα ίδια τα μέσα της.

Ο μυλωνάς συμπληρώνει αυτή την τραγική οικονομία. Αρχικά αντιμετωπίζει τη σχέση της κόρης του ως ευκαιρία υλικού οφέλους. Η φτώχεια εξηγεί τον υπολογισμό του, αλλά δεν αναιρεί την ευθύνη του: αποτιμά το κέρδος ενώ παραβλέπει τον κίνδυνο. Μετά την απώλεια, η παραφροσύνη του αποκτά σχεδόν σαιξπηρική ένταση. Η εικόνα του ανθρώπου που πιστεύει ότι είναι κοράκι φανερώνει μια συνείδηση εκτοπισμένη από την ανθρώπινη κοινότητα. Ο πατέρας απομένει μέσα στα ερείπια μιας ζωής που δεν κατόρθωσε να προστατεύσει.

Στη δική μου ανάγνωση, η μεγαλύτερη δύναμη του έργου βρίσκεται στη συνάντηση του καθημερινού με το απόκοσμο. Τα δώρα, οι γαμήλιες συμφωνίες και η πατρική ιδιοτέλεια συγκροτούν έναν αναγνωρίσιμο κόσμο· ο βυθός αποκαλύπτει όσα αυτός ο κόσμος καταπιέζει. Ακόμη και η σύζυγος του Πρίγκιπα υφίσταται τη συναισθηματική απουσία του. Σήμερα, πίσω από διαφορετικές κοινωνικές συνθήκες, αναγνωρίζουμε ακόμη την εγκατάλειψη ευθυνών, την εξαγορά της σιωπής και την απαίτηση να ξεχάσει γρήγορα εκείνος που πληγώθηκε.

Το ανολοκλήρωτο δράμα αφήνει μετέωρη την τελική έκβαση. Δεν δικαιούμαστε να αποδώσουμε στον Πούσκιν μια κάθαρση που δεν έγραψε. Αυτή η εκκρεμότητα, ωστόσο, εντείνει για τον σημερινό αναγνώστη το ηθικό ερώτημα. Η οδύνη εξηγεί την εκδικητικότητα χωρίς να την αγιάζει· η μεταμέλεια αποκτά αξία όταν συνοδεύεται από ανάληψη ευθύνης. Κι ο Δνείπερος εξακολουθεί να κυλά, κρατώντας όσα οι άνθρωποι θέλησαν να αποσιωπήσουν. Το χρέος της αγάπης παραμένει: να αναγνωρίζουμε τον άλλον πριν η απελπισία του γίνει η μόνη φωνή που μπορούμε να ακούσουμε.

Σημείωση ακρίβειας: Στο πρωτότυπο η κόρη του μυλωνά δεν ονομάζεται Νατάσα. Το όνομα ανήκει στη μεταγενέστερη όπερα του Αλεξάντρ Νταργκομίζσκι. Η κριτική αφορά το δραματικό κείμενο και δεν προϋποθέτει συγκεκριμένη σκηνοθεσία ή ερμηνείες.

Αφήγηση, ραδιοφωνική προσαρμογή και σκηνοθεσία: Γιάννης Χουβαρδάς Ακούγονται οι ηθοποιοί: Γιώργος Κέντρος, Πέρρης Μιχαηλίδης, Σοφοκλής Πέππας, Καριοφυλιά Καραμπέτη, Αλέξανδρος Μυλωνάς, Λυδία Φωτοπούλου, Πέτρος Ζηβανός, Νικολέττα Βλαβιανού, Μαρία Κατσιαδάκη

© Το υλικό δημοσιεύεται αποκλειστικά για λόγους διάσωσης, διατήρησης και προβολής της πολιτιστικής και ραδιοφωνικής μας κληρονομιάς

Στο σπίτι των Χάρινγκτον, κάθε ευγενική κουβέντα μπορεί να κρύβει μια επίθεση. Ο πατέρας και η μητέρα διεκδικούν ο καθένας τη δική του εξουσία, ενώ τα παιδιά προσπαθούν να αναπνεύσουν ανάμεσά τους. Ένας νεαρός Γερμανός δάσκαλος μπαίνει σε αυτό το σπίτι ελπίζοντας να βρει μια οικογένεια. Η παρουσία του αρκεί για να ακουστούν όσα οι άλλοι είχαν μάθει να σωπαίνουν.

Ο Πίτερ Σάφερ έφερε την Άσκηση των πέντε δακτύλων στη σκηνή του Λονδίνου το 1958. Ο τίτλος της δανείζεται τη γλώσσα της μουσικής, όμως εδώ η άσκηση δεν υπόσχεται αρμονία. Πέντε πρόσωπα ζουν κοντά, εξαρτώνται το ένα από το άλλο και αδυνατούν να συναντηθούν. Κάθε κίνηση του ενός προκαλεί την αντίδραση κάποιου άλλου, σαν τα δάκτυλα ενός χεριού που υποχρεώνονται να παίξουν μαζί χωρίς να ακούνε την ίδια μελωδία.

Ο Στάνλεϊ έχει χτίσει την οικονομική ασφάλεια της οικογένειας κατασκευάζοντας έπιπλα. Γνωρίζει την αξία της εργασίας του και απαιτεί να την αναγνωρίζουν. Η τραχύτητά του, ωστόσο, γίνεται τρόπος να προλαβαίνει την περιφρόνηση που φοβάται. Μπροστά στη Λουίζ και στον Κλάιβ αισθάνεται πως ο πλούτος του δεν αρκεί για να του εξασφαλίσει σεβασμό. Έτσι ζητά από τον γιο του να του μοιάσει, ακριβώς εκεί όπου ο γιος έχει μεγαλύτερη ανάγκη να ανακαλύψει ποιος είναι.

Η Λουίζ απαντά με τη δική της μορφή βίας. Καλλιεργεί την εικόνα μιας γυναίκας εκλεπτυσμένης, ανώτερης από το περιβάλλον της, αλλά πίσω από την επιτήδευση διακρίνεται ένας άνθρωπος απογοητευμένος και μόνος. Στρέφεται στον Κλάιβ για την οικειότητα που λείπει από τον γάμο της. Η στοργή της γίνεται κτητική: του επιτρέπει να απομακρυνθεί από τον πατέρα του, όχι όμως να απομακρυνθεί από την ίδια. Ο Σάφερ συλλαμβάνει εδώ μια επώδυνη οικογενειακή αλήθεια. Μπορεί κανείς να πληγώνει βαθιά εκείνον που αγαπά, όταν του ζητά να θεραπεύσει τη δική του ζωή.

Ο Κλάιβ μεγαλώνει παγιδευμένος ανάμεσα σε αυτές τις απαιτήσεις. Η ευαισθησία του αντιμετωπίζεται από τον πατέρα ως αδυναμία και από τη μητέρα ως απόδειξη ότι της ανήκει. Δεν διαθέτει ακόμη τη γλώσσα για να εκφράσει καθαρά τις επιθυμίες και τους φόβους του. Η ζήλια του για τον Βάλτερ, η έλξη που δεν μπορεί να ομολογήσει και η ανάγκη του να κρατήσει τη μητέρα κοντά του μετατρέπονται σε μια ψευδή κατηγορία. Η πράξη του είναι σκληρή. Το έργο όμως μας υποχρεώνει να δούμε και τον πανικό από τον οποίο γεννιέται.

Η Πάμελα μοιάζει πιο ελεύθερη, καθώς αντιστέκεται στην επισημότητα των μεγάλων με τη ζωντάνια της. Ακόμη κι εκείνη όμως αναζητεί ασφάλεια μέσα σε όρια που η οικογένεια έχει κάνει ασαφή. Ο Βάλτερ, ο δάσκαλός της, φτάνει από μια Γερμανία που κουβαλά ακόμη το βάρος του ναζισμού και τη δική του σύγκρουση με τον πατέρα του. Στην Αγγλία προσδοκά μια νέα αρχή. Οι Χάρινγκτον βλέπουν πάνω του διαφορετικά πράγματα: έναν ξένο, έναν έμπιστο, έναν αντίζηλο, μια πιθανή διαφυγή. Κανείς σχεδόν δεν αναρωτιέται τι χρειάζεται ο ίδιος.

Αυτή είναι η ιστορική οξύτητα του έργου. Στη μεταπολεμική ευημερία, το καλοφτιαγμένο σπίτι και η κοινωνική θέση μπορούν να συνυπάρχουν με βαθιά συναισθηματική ένδεια. Η ταξική ανασφάλεια του Στάνλεϊ, η λαχτάρα της Λουίζ για κύρος και η επιφυλακτικότητα απέναντι στον Γερμανό επισκέπτη ανήκουν στην εποχή τους. Η συνήθεια, όμως, να φορτώνουμε στον πιο ευάλωτο την ευθύνη για όσα αρνούμαστε να παραδεχτούμε παραμένει οδυνηρά σημερινή.

Εκεί εντοπίζω και τη μεγαλύτερη δύναμη του Σάφερ: δεν μοιράζει εύκολα συγχωροχάρτια, αλλά δεν στερεί από κανέναν το δικαίωμα να γίνει κατανοητός. Όταν η σύγκρουση απειλεί τη ζωή του Βάλτερ, τα λόγια αποκτούν επιτέλους το πραγματικό τους βάρος. Το ενδεχόμενο να σωθεί ένας άνθρωπος δεν σβήνει όσα του έκαναν. Αφήνει όμως ανοιχτή μια δυσκολότερη δυνατότητα: να πάψουν να χρησιμοποιούν την αγάπη ως άλλοθι και να μάθουν να ακούν πριν χρειαστεί ξανά να σώσουν κάποιον.

Ραδιοσκηνοθεσία: Δημήτρης Ποταμίτης Ακούγονται οι ηθοποιοί: Γιώργος Κέντρος, Μάρω Κοντού, Δημήτρης Ποταμίτης, Αγγελική Βελουδάκη, Πάνος Χατζηκουτσέλης

📜 Εγγραφή στο κανάλι για περισσότερα θεατρικά έργα, μυστήριο και vintage ατμόσφαιρα!

https://www.youtube.com/@angeligeorgia808

Δεν πουλάμε ψυχή. Κρατάμε το φως αναμμένο

👉 https://angeligeorgiastoryteller.gr/support

Ό,τι αγάπησα και διάβασα, το αφήνω να βρει νέο σπίτι

👉 Metabook: https://metabook.gr/angel67

🍀 Angeli Georgia Storyteller of Light 💖

© Το υλικό δημοσιεύεται αποκλειστικά για λόγους διάσωσης, διατήρησης και προβολής της πολιτιστικής και ραδιοφωνικής μας κληρονομιάς

Στην έπαυλη των φον Γκέρλαχ, μια πόρτα μένει κλειστή δεκατρία χρόνια. Πίσω της ζει ο Φραντς, ένας άνθρωπος που επέστρεψε από τον πόλεμο αλλά δεν μπόρεσε να επιστρέψει στους ανθρώπους. Η Γερμανία έξω ανοικοδομείται, ενώ εκείνος επιμένει να τη φαντάζεται αφανισμένη. Με αυτή τη σκληρή αντίφαση ο Ζαν Πολ Σαρτρ αρχίζει τη δίκη μιας ολόκληρης εποχή.

Ο ετοιμοθάνατος πατέρας συγκεντρώνει την κόρη του Λένι, τον νεότερο γιο του Βέρνερ και τη σύζυγό του Γιοχάννα για να ορίσει τη διαδοχή της βιομηχανικής του αυτοκρατορίας. Η οικογενειακή υπόθεση, όμως, δεν μπορεί να διευθετηθεί όσο ο πρωτότοκος παραμένει στον επάνω όροφο. Ο Φραντς βασάνισε ανθρώπους στον πόλεμο. Τώρα χρειάζεται να πιστεύει πως η πατρίδα του καταστράφηκε, ώστε οι πράξεις του να αποκτήσουν, έστω στη δική του αφήγηση, κάποιο τραγικό νόημα. Αν η Γερμανία ευημερεί, τι απομένει από τη δικαιολογία του; Το δωμάτιό του είναι καταφύγιο και δικαστήριο μαζί. Απευθύνεται στα «καβούρια» του μέλλοντος, ζητώντας από μια φανταστική Ιστορία την ετυμηγορία που δεν αντέχει να ακούσει από τους ζωντανούς. Ο Σαρτρ δεν παρουσιάζει την ψυχική του διάλυση ως αθώωση. Μας υποχρεώνει να αναγνωρίσουμε τον πόνο του χωρίς να ξεχάσουμε τον πόνο που προκάλεσε. Εκεί βρίσκεται η δραματική τόλμη του έργου: ο βασανιστής έχει συνείδηση και η συνείδησή του δεν ανασταίνει κανένα θύμα.

Η Λένι συντηρεί τον εγκλεισμό με μια αγάπη που απαιτεί απόλυτη κατοχή. Η αιμομικτική τους σχέση κάνει χειροπιαστή την αρρώστια αυτής της οικογένειας: ό,τι γεννιέται μέσα της πρέπει να μείνει μέσα της, μακριά από ξένα βλέμματα και ενοχλητικές αλήθειες. Ο πατέρας, αντίθετα, κυκλοφορεί ελεύθερος. Η επιχειρηματική του ισχύς επέζησε του πολέμου και μπορεί να περάσει στον επόμενο κληρονόμο. Ο Σαρτρ θέτει έτσι ένα οδυνηρό ερώτημα: γιατί ο άνθρωπος που εκτέλεσε τη βία συντρίβεται, ενώ οι μηχανισμοί που την τροφοδότησαν συνεχίζουν να λειτουργούν;

Ο Βέρνερ δέχεται τη θέση που του προσφέρεται, μολονότι αισθάνεται πόσο στενά την έχει ορίσει ο πατέρας του. Η υποταγή του δεν έχει τη θεαματικότητα του εγκλήματος. Έχει όμως τη διάρκεια της καθημερινότητας. Η Γιοχάννα, πρώην ηθοποιός, εισέρχεται στον κόσμο του Φραντς με την επιθυμία να μάθει και με τη δική της έλξη προς το δράμα του. Η αλήθεια που φέρνει δεν δρα σαν φάρμακο. Γκρεμίζει τη σκηνοθεσία πάνω στην οποία εκείνος στήριξε την επιβίωσή του.

Ο Σαρτρ έγραψε το έργο το 1959, ενώ ο πόλεμος στην Αλγερία έφερνε τα βασανιστήρια μέσα στην πολιτική πραγματικότητα της Γαλλίας. Η μεταπολεμική Γερμανία τού επέτρεψε να μιλήσει και για όσα συνέβαιναν μπροστά στους συμπατριώτες του. Η ιστορική απόσταση έπαυε έτσι να προσφέρει ηθική ασφάλεια στον θεατή.

Διαβάζοντας σήμερα τους «Αυτοτιμωρούμενους της Αλτόνα», σκέφτομαι πόσο εύκολα μια κοινωνία βαφτίζει την ανάπτυξη συγχώρεση. Τα κτίρια ξαναχτίζονται, οι επιχειρήσεις μεγαλώνουν, οι οικογένειες συνεχίζουν να τρώνε στο ίδιο τραπέζι. Τίποτε από αυτά δεν απαντά σε εκείνον που βασανίστηκε. Το έργο δεν προσφέρει λύτρωση στην τελική συνάντηση πατέρα και γιου. Ούτε μετατρέπει την αυτοκαταστροφή τους σε πράξη δικαιοσύνης. Αφήνει στους επιζώντες, και σε εμάς, τη δυσκολότερη ευθύνη: να εμποδίσουμε το έγκλημα να αποκτήσει ξανά το βολικό όνομα της ανάγκης. Το Υπαρξιακό και Πολιτικό Μήνυμα

Το έργο είναι πράγματι το πιο απαισιόδοξο του Σαρτρ, διότι ανατρέπει την κλασική υπαρξιακή του θέση ότι «ο άνθρωπος είναι ελεύθερος να επιλέξει». Εδώ, οι χαρακτήρες είναι παγιδευμένοι στις προηγούμενες επιλογές τους (το παρελθόν) και στους κοινωνικοοικονομικούς μηχανισμούς (το παρόν).

Η «Αλτόνα» είναι ένας καθρέφτης της Ευρώπης: μια κοινωνία που πλούτισε και προχώρησε, επιλέγοντας όμως τη συλλογική αμνησία για τα εγκλήματα που διέπραξε.

🎯 Το Υπαρξιακό και Πολιτικό Μήνυμα

Το έργο είναι πράγματι το πιο απαισιόδοξο του Σαρτρ, διότι ανατρέπει την κλασική υπαρξιακή του θέση ότι «ο άνθρωπος είναι ελεύθερος να επιλέξει». Εδώ, οι χαρακτήρες είναι παγιδευμένοι στις προηγούμενες επιλογές τους (το παρελθόν) και στους κοινωνικοοικονομικούς μηχανισμούς (το παρόν).

Η «Αλτόνα» είναι ένας καθρέφτης της Ευρώπης: μια κοινωνία που πλούτισε και προχώρησε, επιλέγοντας όμως τη συλλογική αμνησία για τα εγκλήματα που διέπραξε.

Ηχογράφηση: 1961

Μετάφραση: Μανώλης Σκουλούδης

Σκηνοθεσία: Μήτσος Λυγίζος

Ακούγονται οι ηθοποιοί: Μάνος Κατράκης, Κάκια Παναγιώτου, Τιτίκα Νικηφοράκη, Βασίλης Κανάκης, Στέλιος Βόκοβιτς, Κρινιώ Παππά, Γιώργος Μετσόλης, Γιώργος Πλούτης

📜 Εγγραφή στο κανάλι για περισσότερα θεατρικά έργα, μυστήριο και vintage ατμόσφαιρα!

https://www.youtube.com/@angeligeorgia808

Δεν πουλάμε ψυχή. Κρατάμε το φως αναμμένο

👉 https://angeligeorgiastoryteller.gr/support

Ό,τι αγάπησα και διάβασα, το αφήνω να βρει νέο σπίτι

👉 Metabook: https://metabook.gr/angel67

🍀 Angeli Georgia Storyteller of Light 💖

© Το υλικό δημοσιεύεται αποκλειστικά για λόγους διάσωσης, διατήρησης και προβολής της πολιτιστικής και ραδιοφωνικής μας κληρονομιάς

Αυτή η πορεία δίνει στην ιστορία τη θεατρική της ένταση. Κάθε εύρημα μεταβάλλει όσα πιστεύαμε για τον νεκρό και για εκείνον που τον σκότωσε. Η σκηνική δύναμη βρίσκεται ακριβώς σε αυτή τη μεταβολή: ο άγνωστος δράστης, αρχικά μια απειλητική παρουσία, αποκτά παρελθόν. Ο θεατής καλείται να εξετάσει το έγκλημά του γνωρίζοντας πια τι του συνέβη, χωρίς να πάψει να λογαριάζει τι έκανε ο ίδιος.

Ο Χολμς δεν αντιμετωπίζει το αίμα ως πρόσκληση για συγκίνηση. Ρωτά σε ποιον ανήκει, πώς βρέθηκε εκεί και ποιο συμπέρασμα επιτρέπει. Η αυστηρότητα της μεθόδου του συναρπάζει, γιατί αφαιρεί από το έγκλημα το πέπλο του τρόμου και του δίνει μορφή αναγνώσιμη. Μα έχει και το ανθρώπινο όριό της: μπορεί να αποκαλύψει τη διαδρομή ενός ανθρώπου ως τον φόνο, όχι να μετρήσει όλο το βάρος που κουβαλούσε.

Γι’ αυτό η παρουσία του Γουάτσον είναι ουσιαστική. Ως γιατρός γνωρίζει την ευαλωτότητα του σώματος· ως άνθρωπος που επιστρέφει από τον πόλεμο γνωρίζει πόσο δύσκολα επιστρέφει κανείς και στην καθημερινή ζωή. Ο θαυμασμός του για τον Χολμς δεν τον εμποδίζει να ακούει μια ανθρώπινη ιστορία πίσω από τις αποδείξεις. Μέσα από τη συνάντησή τους, ο θεατής αποκτά δύο τρόπους να πλησιάσει την αλήθεια: να την ελέγξει και να αντέξει όσα φανερώνει.

Ο κόσμος του Κόναν Ντόιλ γεννιέται στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν η πίστη στην επιστημονική παρατήρηση αποκτά νέα ισχύ. Στο Λονδίνο, μια πόλη που μεγαλώνει και μετακινείται αδιάκοπα, ο άγνωστος μπορεί να χαθεί ανάμεσα στους πολλούς. Ο Χολμς απαντά σε αυτή την ανωνυμία με προσοχή στη λεπτομέρεια. Η ιστορία όμως περνά τον Ατλαντικό για να δείξει ότι ένα έγκλημα δεν εξηγείται μόνο από τον τόπο όπου έγινε. Έχει ρίζες σε σχέσεις εξουσίας, σε αποφάσεις επιβεβλημένες και σε ζωές που δεν αφέθηκαν να διαλέξουν.

Εκεί βρίσκεται και το δυσκολότερο πρόσωπο του φονιά. Ο χαμένος έρωτας και η αδικία που υπέστη μπορούν να γεννήσουν συμπόνια. Δεν αθωώνουν τον φόνο. Όταν ο πόνος γίνεται το μοναδικό μέτρο της δικαιοσύνης, ο άνθρωπος κινδυνεύει να παραδώσει ολόκληρη τη ζωή του σε εκείνους που τον πλήγωσαν. Η εκδίκηση του χαρίζει σκοπό, του στερεί όμως κάθε μέλλον έξω από το παρελθόν.

Σήμερα, που συχνά αποφασίζουμε ποιος είναι ένοχος ή άξιος συμπόνιας πριν ακούσουμε ολόκληρη την ιστορία του, αυτή η υπόθεση διατηρεί την αιχμή της. Προσωπικά, εκείνη η λέξη στον τοίχο με συγκλονίζει περισσότερο από τη λύση του μυστηρίου. Είναι μια απόπειρα να μιλήσει μια πληγή με τη γλώσσα της βίας. Ο Χολμς θα βρει ποιος την έγραψε. Εμείς οφείλουμε να αναρωτηθούμε τι είχε προηγηθεί και πότε ένας άνθρωπος έπαψε να πιστεύει ότι μπορούσε να ακουστεί αλλιώς.

🎧 Ηχητική απόδοση

Σκηνοθεσία: Μίκης Νικήτας

Ερμηνεύουν: Ανδρέας Μούστρας, Ανδρέας Ζεμπίλας, Θεόδουλος Μωρέας, Γιάννης Ρουσάκης, Δημήτρης Φαντίδης, Νικίας Νικολαΐδης, Μαρούσα Αβραμίδου, Ανδρέας Μακρίδης.

Το έργο συνδέεται επίσης με την Ειρωνεία της τύχης, γνωστή διεθνώς ως The Irony of Fate, or Enjoy Your Bath!. Η θεατρική ιστορία των Μπραγκίνσκι και Ριαζάνοφ προηγήθηκε της κινηματογραφικής μεταφοράς. Издательство «Азбука», ISBN: 978-5-389-29893-4

© Το υλικό δημοσιεύεται αποκλειστικά για λόγους διάσωσης, διατήρησης και προβολής της πολιτιστικής και ραδιοφωνικής μας κληρονομιάς

Η Πρωτοχρονιά υπόσχεται μια καινούργια αρχή, αλλά σπάνια μας λέει πόσο άβολα μπορεί να αρχίσει. Στο έργο των Μπραγκίνσκι και Ριαζάνοφ, ένας άνθρωπος ξυπνά σε ξένη πόλη, ανοίγει ξένη πόρτα με το δικό του κλειδί και βρίσκεται μπροστά σε μια γυναίκα που δικαίως τον θεωρεί εισβολέα. Από αυτό το απίθανο συμβάν γεννιέται μια κωμωδία με νεύρο, τρυφερότητα και μια ανησυχητική ερώτηση: πόσο δική μας είναι η ζωή που έχουμε οργανώσει;

Ο Ζένια, χειρουργός τριάντα έξι ετών, πηγαίνει με τους φίλους του στα λουτρά την παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Το ποτό, η σύγχυση και ένα λάθος στο αεροδρόμιο τον στέλνουν από τη Μόσχα στο Λένινγκραντ. Εκεί δίνει στο ταξί τη διεύθυνση του σπιτιού του και φτάνει σε μια πολυκατοικία ίδια με τη δική του. Το κλειδί ανοίγει. Ο Ζένια κοιμάται. Όταν η Νάντια επιστρέφει, η νύχτα που περίμενε να περάσει με τον αρραβωνιαστικό της έχει ήδη εκτροχιαστεί.

Η σύμπτωση αυτή θα ήταν ένα ευχάριστο εύρημα, αν οι συγγραφείς αρκούνταν στις παρεξηγήσεις. Τη μετατρέπουν όμως σε σάτιρα μιας κοινωνίας που τυποποιεί την κατοικία, την καθημερινότητα, ακόμη και τις προσδοκίες των ανθρώπων. Οι όμοιοι δρόμοι και τα όμοια διαμερίσματα έχουν θεατρική λειτουργία: επιτρέπουν στον Ζένια να μπει στο σπίτι της Νάντιας. Ταυτόχρονα θέτουν ένα πιο δύσκολο ερώτημα. Αν όλα γύρω μας έχουν σχεδιαστεί για να μοιάζουν, πώς αναγνωρίζουμε εκείνο που επιθυμούμε πραγματικά;

Ο Ζένια δεν είναι ο θριαμβευτής εραστής μιας εύκολης ρομαντικής ιστορίας. Είναι διστακτικός, εξαρτημένος από τις συνήθειές του, περισσότερο ικανός να φροντίσει έναν ασθενή παρά να αποφασίσει τι θέλει από τη δική του ζωή. Η μέθη εξηγεί το ταξίδι του, δεν εξηγεί όμως όσα αρχίζει να νιώθει όταν συνέρχεται. Μπροστά στη Νάντια, μακριά από τη μητέρα, τη Γκάλια και την οικεία του πόλη, αναγκάζεται να μιλήσει χωρίς το καταφύγιο της καθημερινής του ταυτότητας.

Η Νάντια έχει κάθε λόγο να αγανακτεί. Ένας άγνωστος βρίσκεται στο κρεβάτι της και η βεβαιότητα που πρόσφερε η προγραμματισμένη γιορτή της διαλύεται. Η δύναμή της βρίσκεται ακριβώς στο ότι δεν παραδίδεται αμέσως στη γοητεία του απρόοπτου. Αντιστέκεται, αμφιβάλλει, προσπαθεί να καταλάβει. Έτσι, η προσέγγισή τους αποκτά βάρος: δύο άνθρωποι αφήνουν σταδιακά ο ένας τον άλλον να φανεί πίσω από την αμηχανία και τον θυμό.

Ο Ιπολίτ και η Γκάλια αξίζουν περισσότερα από τον ρόλο του εμποδίου. Η ζήλια του Ιπολίτ πληγώνει τη Νάντια, αλλά η σκηνή που αντικρίζει θα κλόνιζε πολλούς ανθρώπους. Και η Γκάλια έχει λόγο να αισθανθεί προδομένη από την εξαφάνιση του Ζένια. Εδώ βρίσκεται η ηθική οξύτητα της κωμωδίας: η πιθανότητα ενός νέου έρωτα δεν σβήνει αυτομάτως τον πόνο που αφήνει στους άλλους. Οι συγγραφείς χαρίζουν στους ήρωές τους μια δεύτερη ευκαιρία χωρίς να κάνουν τις προηγούμενες δεσμεύσεις τους ασήμαντες.

Στη θεατρική του ουσία, το έργο ζει από την εισβολή, την αναμονή, την πόρτα που ανοίγει τη χειρότερη στιγμή. Πίσω από τον γρήγορο διάλογο ακούγονται όσα οι ήρωες δυσκολεύονται να πουν. Η ποίηση και η μουσική, τόσο χαρακτηριστικές στη γνωστή κινηματογραφική εκδοχή, κάνουν αυτή τη σιωπή πιο αισθητή: η γιορτή προχωρά, ενώ μέσα στο διαμέρισμα δύο μοναξιές παλεύουν να βρουν γλώσσα. Издательство «Азбука», ISBN: 978-5-389-29893-4

Σήμερα, που μπορούμε να σχεδιάσουμε μια γνωριμία και να προβλέψουμε τη διαδρομή ως την πόρτα της, η τρελή αυτή νύχτα διατηρεί την πρόκλησή της. Δεν μας ζητά να εμπιστευτούμε τυφλά την τύχη. Μας ρωτά αν, όταν ένα απρόοπτο φέρει στην επιφάνεια μια αλήθεια, έχουμε το θάρρος να την εξετάσουμε και την ευθύνη να πράξουμε ανάλογα. Ο Ζένια βρήκε τη σωστή διεύθυνση για τους λάθος λόγους. Το δύσκολο αρχίζει όταν πρέπει, επιτέλους, να διαλέξει πού θέλει να μείνει.

00:00 ΠΡΟΛΟΓΟΣ

1Ο ΑΣΜΑ 30:42

2ο ΑΣΜΑ 38:46

3ο ΑΣΜΑ 47:41

4ο ΑΣΜΑ 57:05

5ο ΑΣΜΑ 1:16

6ο ΑΣΜΑ 1:24

7ο ΑΣΜΑ 1:31

8ο ΑΣΜΑ 1:38

9ο ΑΣΜΑ 1:47

10ο ΑΣΜΑ 1:55

11ο ΑΣΜΑ 2:03

12ο ΑΣΜΑ 2:10

13ο ΑΣΜΑ 2:19

14ο ΑΣΜΑ 2:28

15ο ΑΣΜΑ 2:37

16ο ΑΣΜΑ 2:45

17ο ΑΣΜΑ 2:54

18ο ΑΣΜΑ 3:02

19ο ΑΣΜΑ 3:10

20ο ΑΣΜΑ 3:18

21ο ΑΣΜΑ 3:26

22ο ΑΣΜΑ 3:35

23ο ΑΣΜΑ 3:44

24ο ΑΣΜΑ 3:53

25ο ΑΣΜΑ 4:02

26ο ΑΣΜΑ 4:12

27ο ΑΣΜΑ 4:20

28ο ΑΣΜΑ 4:28

29ο ΑΣΜΑ 4:37

30Ο ΑΣΜΑ 4:46

31Ο ΑΣΜΑ 5:12

32Ο ΑΣΜΑ 5:03

33Ο ΑΣΜΑ 5:12

34Ο ΑΣΜΑ 5: 21

Οι εννέα κύκλοι της Κόλασης του Δάντη

Η «Κόλαση» του Δάντη είναι ένα ταξίδι προς τα βάθη της ανθρώπινης ψυχής. Ο ποιητής, χαμένος σε ένα σκοτεινό δάσος, βρίσκει οδηγό τον Βιργίλιο και κατεβαίνει μαζί του στον Άδη. Εκείνος μοιάζει με τεράστιο χωνί κάτω από τη γη: όσο χαμηλότερα προχωρούν, τόσο στενεύει ο χώρος και τόσο βαρύτερα γίνονται τα αμαρτήματα που συναντούν. Οι τιμωρίες δεν είναι τυχαίες. Με εικόνες που μένουν στη μνήμη, ο Δάντης δείχνει τι συμβαίνει όταν μια ανθρώπινη αδυναμία κυριεύει ολόκληρη τη ζωή.

Πριν από τους εννέα κύκλους, οι δύο ταξιδιώτες περνούν τον Αχέροντα με τη βάρκα του Χάροντα. Από εκεί και πέρα, κάθε βήμα τους αποκαλύπτει έναν διαφορετικό τρόπο με τον οποίο ο άνθρωπος έχασε την ελευθερία ή την ευθύνη του.

Στον πρώτο κύκλο, το Λίμπο, βρίσκονται ενάρετοι άνθρωποι που έζησαν πριν από τον Χριστιανισμό ή δεν βαπτίστηκαν. Δεν βασανίζονται σωματικά. Η θλίψη τους είναι ότι δεν μπορούν να φτάσουν στον Θεό. Είναι ένας τόπος αξιοπρέπειας και γνώσης, αλλά δίχως την ελπίδα της σωτηρίας.

Στον δεύτερο κύκλο μια ασταμάτητη θύελλα παρασύρει όσους άφησαν το ερωτικό πάθος να κυβερνήσει τις αποφάσεις τους. Όπως παραδόθηκαν στη δύναμη της επιθυμίας όσο ζούσαν, έτσι τώρα δεν μπορούν να ορίσουν την πορεία τους. Εδώ ο Δάντης ακούει τη συγκλονιστική ιστορία του Πάολο και της Φραντσέσκας.

Στον τρίτο κύκλο οι λαίμαργοι κείτονται μέσα σε βροχή, λάσπη και παγωνιά. Ο Κέρβερος τους απειλεί αδιάκοπα. Η αφθονία που αναζήτησαν χωρίς μέτρο έχει γίνει ένας κόσμος όπου τίποτε δεν προσφέρει παρηγοριά.

Στον τέταρτο κύκλο όσοι συσσώρευαν πλούτη και όσοι τα σπαταλούσαν σπρώχνουν πελώρια βάρη, συγκρούονται και ξαναρχίζουν από την αρχή. Η περιουσία, γύρω από την οποία περιστρεφόταν η ζωή τους, έχει μετατραπεί σε μάταιο κόπο.

Στον πέμπτο κύκλο οι οργισμένοι χτυπιούνται μεταξύ τους στα νερά της Στύγας. Κάτω από την επιφάνεια βρίσκονται όσοι έκρυβαν την οργή βαθιά μέσα τους. Η βία, είτε ξεσπά είτε καταπνίγεται, τους κρατά στον ίδιο βάλτο.

Πέρα από τη Στύγα ορθώνονται οι πύλες της πόλης του Δίτη. Ένας ουράνιος αγγελιοφόρος τις ανοίγει και η κάθοδος συνεχίζεται. Στον έκτο κύκλο οι αιρετικοί βρίσκονται σε φλεγόμενους τάφους. Ο τόπος θυμίζει νεκροταφείο όπου ακόμη και η πέτρα καίει.

Ο έβδομος κύκλος χωρίζεται σε τρία μέρη, ανάλογα με το πού στράφηκε η βία. Όσοι έβλαψαν άλλους ανθρώπους βυθίζονται σε ποταμό από αίμα που βράζει. Όσοι στράφηκαν εναντίον του εαυτού τους γίνονται δέντρα σε ένα οδυνηρό δάσος ή καταδιώκονται από σκυλιά. Όσοι άσκησαν βία απέναντι στον Θεό, στη φύση και στην ανθρώπινη εργασία βρίσκονται κάτω από βροχή φωτιάς, πάνω σε καυτή άμμο.

Ο όγδοος κύκλος είναι ο τόπος της απάτης. Χωρίζεται σε δέκα τάφρους, όπου ο Δάντης συναντά, μεταξύ άλλων, υποκριτές, κλέφτες, διεφθαρμένους αξιωματούχους, ψευδοπροφήτες και συμβούλους που χρησιμοποίησαν την εξυπνάδα τους για να βλάψουν. Εδώ το κακό γίνεται πιο μελετημένο: κάποιος σχεδιάζει πώς θα παραπλανήσει έναν άλλον.

Τέλος, ο γίγαντας Ανταίος κατεβάζει τους ταξιδιώτες στον ένατο κύκλο. Στο βαθύτερο σημείο της Κόλασης δεν τους περιμένουν φλόγες, αλλά πάγος. Στην παγωμένη λίμνη βρίσκονται οι προδότες της οικογένειας, της πατρίδας, των φίλων και των ευεργετών τους. Στο κέντρο της γης ο Εωσφόρος μασά αιώνια τον Ιούδα, τον Βρούτο και τον Κάσσιο. Η διαδρομή τελειώνει εκεί όπου έχει παγώσει ολοκληρωτικά η εμπιστοσύνη ανάμεσα στους ανθρώπους.

📜 Εγγραφή στο κανάλι για περισσότερα θεατρικά έργα, μυστήριο και vintage ατμόσφαιρα!

https://www.youtube.com/@angeligeorgia808

Δεν πουλάμε ψυχή. Κρατάμε το φως αναμμένο

👉 https://angeligeorgiastoryteller.gr/support

Ό,τι αγάπησα και διάβασα, το αφήνω να βρει νέο σπίτι

👉 Metabook: https://metabook.gr/angel67

🍀 Angeli Georgia Storyteller of Light 💖

© Το υλικό δημοσιεύεται αποκλειστικά για λόγους διάσωσης, διατήρησης και προβολής της πολιτιστικής και ραδιοφωνικής μας κληρονομιάς

Η «Μανόν Λεσκό» δεν αφηγείται απλώς έναν μεγάλο έρωτα. Καταγράφει την αγωνιώδη πορεία δύο ανθρώπων που ζητούν από το πάθος να τους χαρίσει τα πάντα και τελικά του παραδίδουν τα πάντα. Ο Αββάς Πρεβό οδηγεί τους ήρωές του από την πρώτη έκσταση στην κοινωνική παρανομία και από εκεί στην εξορία, στην ερήμωση και στον θάνατο. Κάθε επιστροφή τους στη ζωή γίνεται η αρχή μιας βαθύτερης πτώσης.

Ο νεαρός ιππότης ντε Γκριέ συναντά τη Μανόν ενώ εκείνη προορίζεται για το μοναστήρι. Η απόφαση να δραπετεύσουν μαζί γεννιέται σχεδόν πριν προλάβουν να γνωριστούν. Δεν ερωτεύονται μέσα στον χρόνο. Ερωτεύονται εναντίον του χρόνου. Καταφεύγουν στο Παρίσι, όπου η αρχική μέθη υποχωρεί μπροστά στην ανάγκη, στη φιλοδοξία και στη διαφθορά. Η Μανόν αγαπά τον ντε Γκριέ, αλλά φοβάται τη στέρηση περισσότερο από την απιστία. Εκείνος συγχωρεί κάθε προδοσία, όχι από ψυχικό μεγαλείο, αλλά επειδή έχει μετατρέψει την αγαπημένη του σε μοναδική αιτία της ύπαρξής του.

Αυτό είναι και το σκοτεινότερο δραματουργικό επίτευγμα του Πρεβό. Ο ντε Γκριέ δεν παρουσιάζεται ως αθώο θύμα μιας μοιραίας γυναίκας. Είναι ένας νέος ευγενής που εγκαταλείπει οικογένεια, κοινωνική θέση, ηθικούς φραγμούς και θρησκευτική προοπτική. Εξαπατά, χαρτοπαίζει, συνωμοτεί και φτάνει στο έγκλημα. Αφηγούμενος ο ίδιος την ιστορία του, επιχειρεί διαρκώς να αθωωθεί μέσω του έρωτα. Όμως η εξομολόγησή του προδίδει κάτι βαθύτερο: δεν αγαπά μόνο τη Μανόν. Αγαπά τον εαυτό του όπως υπάρχει μέσα από εκείνη.

Η Μανόν παραμένει πιο αινιγματική, επειδή τη γνωρίζουμε κυρίως από τη ματιά του άνδρα που τη λατρεύει και συγχρόνως την κατηγορεί. Δεν είναι άκαρδη τυχοδιώκτρια ούτε εξιδανικευμένη αγία. Είναι μια νεαρή γυναίκα που έχει μάθει πως, σε μια κοινωνία όπου οι γυναίκες διαθέτουν ελάχιστη αυτονομία, η ομορφιά μπορεί να λειτουργήσει ως μέσο επιβίωσης. Αναζητεί την πολυτέλεια επειδή μέσα από αυτήν αισθάνεται ασφαλής. Οι επιλογές της πληγώνουν, αλλά δεν γεννιούνται σε κοινωνικό κενό. Πίσω από την αστάθειά της διακρίνεται ο τρόμος της φτώχειας και πίσω από την ελαφρότητά της μια απελπισμένη προσκόλληση στη ζωή.

Ο Τιμπέρζ, φίλος του ντε Γκριέ, εκπροσωπεί τη φωνή της λογικής, της πίστης και της σταθερότητας. Δεν είναι όμως ένας ψυχρός ηθικολόγος. Η αφοσίωσή του αποδεικνύει ότι υπάρχει και μια αγάπη που δεν απαιτεί κατοχή. Δίπλα του, το πάθος του ντε Γκριέ απογυμνώνεται από τον ρομαντικό του μανδύα και αποκαλύπτει την εξάρτηση που κρύβει.

Η Γαλλία του 18ου αιώνα δεν αποτελεί απλό σκηνικό. Το χρήμα αγοράζει προστασία, η καταγωγή καθορίζει την αξία του ανθρώπου και η δικαιοσύνη τιμωρεί αυστηρότερα τους αδύναμους. Η Μανόν φυλακίζεται και οδηγείται στην εξορία, ενώ οι ισχυροί άνδρες που εμπορεύονται την ανάγκη της παραμένουν σχεδόν ανέγγιχτοι. Το έργο, που πρωτοκυκλοφόρησε το 1731 και προκάλεσε σκάνδαλο, τόλμησε να ζητήσει συμπόνια για πρόσωπα ηθικά έκθετα, χωρίς να εξωραΐσει τις πράξεις τους.

Η πορεία προς τη Λουιζιάνα προσφέρει στους δύο εραστές μια ύστατη δυνατότητα μεταμόρφωσης. Για λίγο, η Μανόν μοιάζει έτοιμη να αγαπήσει χωρίς αντάλλαγμα και ο ντε Γκριέ χωρίς παραίσθηση. Μα η κοινωνική βία τούς ακολουθεί ακόμη και στην άλλη άκρη του κόσμου. Ο θάνατός της δεν είναι μόνο τιμωρία. Είναι η τελική αποκάλυψη μιας ζωής που δεν βρήκε χώρο για να υπάρξει έξω από την επιθυμία των άλλων.

Σήμερα η «Μανόν Λεσκό» παραμένει οδυνηρά επίκαιρη. Μιλά για σχέσεις όπου η αγάπη συγχέεται με την εξάρτηση, για ανθρώπους που φοβούνται τόσο πολύ την εγκατάλειψη ώστε αποδέχονται την ταπείνωση και για μια κοινωνία που εξακολουθεί να μετρά την ανθρώπινη αξία με το χρήμα, το φύλο και την κοινωνική δύναμη. Ο Πρεβό δεν καταδικάζει τον έρωτα. Καταδικάζει την ψευδαίσθηση ότι ο έρωτας μπορεί να αντικαταστήσει τη συνείδηση.

Η Μανόν και ο ντε Γκριέ χάνονται επειδή δεν έμαθαν να αγαπούν χωρίς να καταστρέφουν. Κι όταν το πάθος γίνεται ολόκληρη η ζωή, ο άνθρωπος δεν πεθαίνει μόνο όταν σταματά η καρδιά του. Πεθαίνει κάθε φορά που, για να μη χάσει τον άλλον, χάνει τον εαυτό του.

Ηχογράφηση: 1966 Ραδιοσκηνοθεσία: Γιώργος Θεοδοσιάδης Aκούγονται οι ηθοποιοί: Γιάννης Κανδύλας - Αββάς Πρεβώ, Λυκούργος Καλλέργης - Μαρκήσιος, Λουίζα Ποδηματά - Ροζέτα, Γιώργος Ζαχαριάδης - Πρίγκηπας, Κώστας Καζάκος - Λεσκό, Γιώργος Νέζος - Ηγούμενος, Σπύρος Ολύμπιος - Τελάλης, Κική Ρέππα - ένα κορίτσι, Χρήστος Τσάγκας - ένας άντρας, Θεόδωρος Μορίδης - Μεγαλοκτηματίας, Λουκιανός Ροζάν - Φύλακας, Αλίκη Αλεξανδράκη - Νατάλα, Νίκος Παπαναστασίου - Συνελέ Μανόν Λεσκό η Βάσω Μανωλίδου, Ιππότης ντε Γκριέ ο Νίκος Καζής

📜 Εγγραφή στο κανάλι για περισσότερα θεατρικά έργα, μυστήριο και vintage ατμόσφαιρα!

https://www.youtube.com/@angeligeorgia808

Δεν πουλάμε ψυχή. Κρατάμε το φως αναμμένο

👉 https://angeligeorgiastoryteller.gr/support

Ό,τι αγάπησα και διάβασα, το αφήνω να βρει νέο σπίτι

👉 Metabook: https://metabook.gr/angel67

🍀 Angeli Georgia Storyteller of Light 💖