เราจะเห็นได้ว่าพระบรมโพธิสัตว์ทรงบำเพ็ญอธิษฐานบารมีอย่างยิ่งยวด โดยทรงทำพระองค์ให้เป็นแบบอย่างก่อน แล้วก็อธิษฐานจิต พร้อมทั้งสั่งเอาไว้ว่า กษัตริย์ทุกๆ พระองค์ที่จะครองราชย์ต่อไป เมื่อเห็นเส้นผมหงอกบนศีรษะแล้วก็จงออกบวชเหมือนกับเรานี้ และด้วยแรงอธิษฐานนั้น จึงทำให้เป็นไปตามนั้นตลอดกาลนาน

เราทั้งหลายจึงควรเร่งสั่งสมบุญบารมีร่วมกันในชาตินี้ให้เต็มที่เช่นเดียวกับท่าน ด้วยการทำทาน รักษาศีล เจริญภาวนา และทำหน้าที่กัลยาณมิตรให้ครบถ้วนทุกวัน แล้วอธิษฐานจิตให้รอบคอบ ชีวิตของเราก็จะมีแต่ความสุขความเจริญไปทุกภพทุกชาติตราบวันเข้าถึงที่สุดแห่งธรรม

บัดนี้พระองค์ก็ได้ทอดพระเนตรวิมานที่ลอยอยู่ในอากาศ ตอนนี้เป็นเวลาอันสมควรที่จะได้เสด็จไปสู่สำนักของท้าวสักกเทวราช ผู้เป็นประมุขของสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ ขอเชิญเสด็จในบัดนี้เถิด

สถานที่เหล่านี้เป็นที่สถิตของท้าวมหาราชทั้ง ๔ คือ ท้าวธตรฐมหาราช ประจำทิศตะวันออก ท้าววิรุฬหกมหาราช ประจำทิศใต้ ท้าววิรูปักษ์มหาราชประจำทิศตะวันตก และท้าวเวสวัณมหาราช ประจำทิศเหนือ ทรงปกครองพวกนาค ยักษ์ คนธรรพ์ และครุฑ

เหล่าเทวดาที่ประชุมกันในเทวสภา ต่างสงสัยกันว่า ทำไมมาตลีเทพบุตรจึงช้านัก ท้าวสักกะจึงต้องใช้ทิพยเนตรตรวจดูถึงรู้ว่า มาตลีเทพสารถี กำลังนำพระเจ้าเนมิราชเสด็จเที่ยวชมอยู่ในนรก ท้าวสักกะจึงทรงบัญชาเทพบุตรองค์หนึ่งให้รีบไปทูลเชิญท้าวเธอเสด็จมา

สิ้นเสียงทูลอาราธนาของเทพบุตรองค์นั้น มาตลีเทพสารถีก็ขับเวชยันตรถบ่ายหน้ามุ่งตรงต่อเทวโลกทันที พระเจ้าเนมิราชทอดพระเนตรเห็นวิมานแก้วมณีของเทพธิดาวรุณี ประดับประดาอย่างโอฬาร พรั่งพร้อมทั้งอุทยาน และสระโบกขรณี จึงตรัสถามถึงกุศลกรรมของนางเทพธิดา

อันสมบัติโลกคือปัจจัย ๔ เป็นต้นจะอำนวยสุขให้ได้ก็ต่อเมื่อยังมีชีวิตอยู่เท่านั้น เมื่อยังมีชีวิตอยู่ก็อาจบริโภคใช้สอยได้โดยสะดวก บางอย่างบางชนิดก็อาจพกพาติดตัวไปไหนมาไหนได้

แต่เมื่อผู้นั้นสิ้นชีพวายชนม์ลงแล้ว สมบัติเหล่านี้ก็ตกเป็นของโลก ตกเป็นของกลางประจำโลกต่อไปตามสภาพเดิม ใครจะนำไปก็ไม่ได้ ทั้งไม่ยอมติดตามผู้ใดไปด้วย เพราะผู้สิ้นชีพแล้วจำต้องละสิ่งทั้งปวงไป ผู้ยังมีชีวิตอยู่ก็แบ่งปันกันบริโภคใช้สอยกันต่อไป

บทเทศนา ทีปกรณกถา ๒๕ สิงหาคม ๒๕๒๔  รวบรวมจากหนังสือ บทธรรมนำชีวิต โดย พระมหาโพธิวงศาจารย์ ทองดี สุรเตโช 

ผู้อ่าน P U U

from บทธรรมนำชีวิต https://apple.co/2W4UhgY ; https://spoti.fi/3cPWIKo

มาตลีเทพสารถีได้ขับเทวรถมาจ่อท้ายที่ข้างพระสีหบัญชร เชื้อเชิญพระเจ้าเนมิราชให้เสด็จขึ้น พระเจ้าเมนิราชครั้นได้สดับเช่นนั้น ก็ทรงเกิดปีติโสมนัสที่จะได้ทอดพระเนตรเทวโลกให้ประจักษ์ด้วยสายพระเนตร จึงทรงรับคำเชื้อเชิญ

หลังจากที่พระเจ้าเนมิราชเสด็จขึ้นเทวรถแล้ว มาตลีเทพสารถีก็ทูลถามว่า พระองค์จะไปนรกก่อนหรือตรงไปสวรรค์เลย พระเจ้าเนมิราชทรงมีดำริว่า เราควรจะได้ดูนรกซึ่งเป็นสถานที่ของคนทำบาปก่อน เพื่อจะได้นำมาสอนประชาชนทั้งหลายได้ จึงได้ตรัสบอกว่า ไปดูนรกก่อนเถิด

มาตลีเทพสารถีได้ขับเทวรถมาจ่อท้ายที่ข้างพระสีหบัญชร เชื้อเชิญพระเจ้าเนมิราชให้เสด็จขึ้น พระเจ้าเมนิราชครั้นได้สดับเช่นนั้น ก็ทรงเกิดปีติโสมนัสที่จะได้ทอดพระเนตรเทวโลกให้ประจักษ์ด้วยสายพระเนตร จึงทรงรับคำเชื้อเชิญ

หลังจากที่พระเจ้าเนมิราชเสด็จขึ้นเทวรถแล้ว มาตลีเทพสารถีก็ทูลถามว่า พระองค์จะไปนรกก่อนหรือตรงไปสวรรค์เลย พระเจ้าเนมิราชทรงมีดำริว่า เราควรจะได้ดูนรกซึ่งเป็นสถานที่ของคนทำบาปก่อน เพื่อจะได้นำมาสอนประชาชนทั้งหลายได้ จึงได้ตรัสบอกว่า ไปดูนรกก่อนเถิด

ท้าวสักกเทวราชจึงมีเทวบัญชามายังมาตลีเทพสารถีให้เตรียมเวชยันตรถ เพื่อไปเชื้อเชิญพระเจ้าเนมิราช ให้เสด็จมาสู่ดาวดึงส์ในทันที มาตลีเทพสารถีจึงนำเทวรถมุ่งตรงลงมารับพระองค์ยังมนุษยโลก

เมื่อประกอบการงานในหน้าที่ก็ยินดีเสียสละ ทุ่มเทกำลังกายกำลังใจให้แก่งานอย่างเต็มกำลัง แม้ได้งานที่หนักหรือได้งานมากกว่าคนอื่นก็ไม่ติดใจคิดท้อแท้น้อยอกน้อยใจ ยินดีทำงานนั้นด้วยความเต็มใจ ไม่ทำไปบ่นไป เป็นการฝึกฝนความชำนาญและความสามารถของตัวไปด้วย ทั้งยังจะได้ความภาคภูมิใจเมื่องานสำเร็จ ความหนักเอาเบาสู้ไม่คิดท้อแท้ถอยหลังเช่นนี้ก็จัดเป็นปฏิปทาของคนฉลาดเช่นกัน

บทเทศนา ปัณฑิตลักขณกถา ๗ ตุลาคม ๒๕๒๖

จากหนังสือ บทธรรมนำชีวิต โดย พระมหาโพธิวงศาจารย์ ทองดี สุรเตโช

ผู้อ่าน : J Puu

from บทธรรมนำชีวิต https://apple.co/2W4UhgY ; https://spoti.fi/3cPWIKo

ข้อคิดดีๆ ของเพื่อนรัก ๒ คน กับเครื่องดนตรีไวโอลิน ที่ฟังไพเราะเมื่อเขาได้ทำหน้าที่ของเขาร่วมกับผู้อื่น

จากหนังสือ กิร ดังได้สดับมา โดย พระมหาโพธิวงศาจารย์ ทองดี สุรเตโช ; ผู้อ่าน AmJaree

From Podcast กิร ดังได้สดับมา https://apple.co/2OccVij ; https://spoti.fi/39IsqY4

ปุโรหิตได้กล่าววิงวอนพระฤษีสืบไปว่า ข้าพเจ้าจะทูลขออนุญาตพระราชาในวันนี้ ในวันพรุ่งนี้ขอพระผู้เป็นเจ้าโปรดมารับข้าพเจ้าด้วยเถิด ตอนสายปุโรหิตจึงรีบเข้าเฝ้าพระราชา ทูลขอพระราชานุญาตออกบวช

ในวันรุ่งขึ้น เมื่อพระฤษีมาถึงเรือนแล้ว ปุโรหิตได้ถวายภิกษาหารให้ท่านได้ขบฉันเสร็จแล้ว พระฤษีก็พาปุโรหิตเหาะไปป่าหิมพานต์ ได้จัดการบวชให้ปุโรหิตเป็นฤษีในวันนั้นนั่นเอง

เพียงไม่กี่วัน ฤษีปุโรหิตก็ได้ทำอภิญญา ๕ และสมาบัติ ๘ ให้บังเกิดขึ้น แล้วนึกถึงคำปฏิญญาที่ได้ถวายไว้แก่พระราชา จึงได้เหาะกลับมาสู่เมืองพาราณสีเพื่อเปลื้องปฏิญญานั้น พระราชาทรงเห็นเข้าก็จำได้ ทรงเกิดปีติโสมนัส ตรัสนิมนต์ให้เข้าสู่พระราชนิเวศน์

ทรงถวายอาหารอันประณีต พร้อมทั้งตรัสถามความเป็นอยู่ของพระฤษี เมื่อทราบความทั้งหมดแล้ว จึงตรัสบอกถึงความประสงค์ว่าทรงอยากจะถวายภิกษาหารแก่พระฤษีทั้งหมด จึงขอให้พระฤษีปุโรหิตเป็นธุระนิมนต์ฤษีทั้ง ๑๐,๐๐๐ ตนให้ด้วย