
Sign up to save your podcasts
Or


...ข้าแต่พระราชา ความทุกข์ที่ถูกศรอาบยาพิษแทงทะลุร่างกายแม้จะมีมาก แต่ก็เป็นเพียงความทุกข์กายที่ข้าพระองค์อดกลั้นได้ แต่ความทุกข์ที่เกิดจากการไม่ได้เห็นบิดามารดาอีกนั้น นับว่าเป็นความทุกข์ทรมานใจยิ่งกว่าทุกข์เพราะถูกยิงเสียอีก
...บิดามารดาทั้งสอง เมื่อไม่ได้พบข้าพระองค์ ท่านคงต้องร้องไห้ถึงข้าพระองค์ตลอดราตรี อาจสูญสิ้นชีวิตไปในกึ่งราตรี หรือที่สุดแห่งราตรี ดุจแม่น้ำน้อยในฤดูร้อน เมื่อถูกแสงแดดแผดเผาก็จักเหือดแห้งไป
ฤๅษีทั้งสองได้รับการปลอบโยนจากสุวรรณสามที่จะคอยช่วยดูแลท่านทั้งสองเป็นอย่างดี ไม่ต้องกังวลแต่อย่างใด จากนั้น สุวรรณสามได้ทำเส้นทางติดเชือกให้แก่ฤๅษีทั้งสอง แต่เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็กลับมาบังเกิดขึ้นกับสุวรรณสามอีกครั้งเมื่อได้พบกับพระราชาที่กำลังออกล่าสัตว์
ในที่สุดผลแห่งกรรมที่ทั้งสองได้กระทำไว้ก็เผล็ดผล แม้ในภพชาติปัจจุบันท่านจะกระทำความดีไว้ แต่เมื่อถึงคราวแห่งวิบากกรรมอันตนทำไว้ ก็ไม่มีใครสามารถหลีกเลี่ยงได้ แต่ด้วยความที่ทั้งสองมีสุวรรณสามเป็นบุตร จึงได้ปรนนิบัติดูแลท่านอย่างดี
ทุกูลและปาริกาแม้จะแต่งงานแล้วก็มิได้ใส่ใจที่จะเข้าป่าล่าสัตว์ ซึ่งก็มักจะถูกบิดาเคี่ยวเข็ญให้ฝึกฝนอาชีพการล่าสัตว์บ่อยๆ แต่เขาก็ปฏิเสธทุกครั้งโดยเหตุผลว่า ชีวิตของใคร ใครก็รัก สัตว์พวกนั้นมันก็รู้สึกหวาดกลัว รู้สึกเจ็บปวดเหมือนอย่างเรา ลูกสงสาร ไม่อยากจะทำร้ายพวกมัน แล้วในที่สุดทุกูละจึงขออนุญาตจากบิดาว่าว่า หากพ่อกับแม่อนุญาต ลูกและปาริกาก็จะขอออกบวช บิดามารดาได้ฟังถ้อยคำของบุตรแล้วก็จนใจ จึงกล่าวอนุญาตอย่างจำยอมว่า “ถ้าเช่นนั้น เจ้าทั้งสองก็จงออกบวชเถิด”
ในอดีตชาติพระอรหันต์เถรีรูปนี้ท่านเกิดเป็นหญิงในนครหันสะวดีเป็นหญิงนักท่องเที่ยวได้เที่ยวไปตามอารามต่างๆเพื่อแสวงบุญไปเรื่อยๆวันหนึ่งได้เที่ยวไปเรื่อยๆได้พบต้นโพธิ์ใหญ่ซึ่งเป็นต้นไม้สัญลักษณ์แสดงถึงการตรัสรู้ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าต้นหนึ่งในวันพระข้างแรมเกิดความเลื่อมใสมีใจนึกถึงพระสัมมาสัมพุทธเจ้าจึงนั่งลงที่โคนต้นโพธิ์ทำความเคารพยกมือขึ้นประนมไหว้ตั้งจิตอธิฐานว่า ถ้าพระพุทธเจ้ามีพระคุณนับไม่ได้ไม่มีบุคคลใดเสมอเหมือนแล้ว ขอจงแสดงปาฏิหาริย์ของไม้โพธิ์นี้จงเปล่งรัศมีให้เราเห็นด้วยเถิด
ตอนที่ 2 อานิสงส์ การจุดประทีปถวายเป็นพุทธบูชา
พระมังคลสัมมาสัมพุทธเจ้า ผู้มีรัศมีพระกายแผ่ออกไปโดยรอบตลอดหมื่นโลกธาตุเป็นนิจ ในสมัยนึง พระโพธิสัตว์มังคล ได้เสวยพระชาติเป็นมานพหนุ่ม ท่านได้เห็นพระเจดีย์ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์หนึ่ง แล้วเกิดจิตศรัทธาเลื่อมใสอย่างยิ่ง ท่านจึงคิดว่าเราจะบูชาพระเจดีย์โดยการถวายประทีปเป็นพุทธบูชายิ่งด้วยชีวิต จึงได้พันร่างกายด้วยไส้ประทีปแล้วก็ชุบเนยใสจนชุ่มดุจพันประทีปคบเพลิง แล้วท่านก็ได้นำถาดทองคำใบใหญ่มีราคา แสน กหาปณะใส่เนยใสเต็มถาดพร้อมกับบรรจุไส้สำหรับจุดประทีป เมื่อจุดประทีปแล้วก็ทูนเอาไว้บนศรีษะ จากนั้นก็จุดประทีปที่ร่างกายให้สว่างไสว ลุกโพลง(เฉพาะบารมีของพระโพธิสัตว์ที่บารมีแก่กล้าแล้วเท่านั้นถึงทำได้) พระบรมโพธิสัตว์มังคลจึงเริ่มเดินเวียนประทักษิณเป็นพุทธบูชารอบพระเจดีย์ (พร้อมกับสวดมนต์ไปด้วย) ท่านได้เดินเวียนประทักษิณรอบพระเจดีย์ตลอดทั้งคืนจนกระทั่งถึงเช้าเลย
1. เป็นวันเพ็ญขึ้น 15 ค่ำ ดวงจันทร์เสวยมาฆฤกษ์ (วันเพ็ญเดือน 3 )
หมู่บ้านนายพรานในอดีตกาล 2 หมู่บ้าน ซึ่งอาศัยอยู่ที่สองฟากฝั่งของแม่น้ำ พรานไพรผู้เป็นหัวหน้าหมู่บ้านทั้งสองนั้น เป็นสหายที่รักใคร่กันมาแต่ครั้งยังหนุ่ม เขาทั้งคู่เคยให้สัญญาต่อกันไว้เมื่อยังหนุ่มว่า ถ้าพวกเรามีครอบครัวและมีลูกแล้ว ถ้าเป็นชายทั้งคู่หรือหญิงทั้งคู่ก็จะพันผูกให้เป็นเพื่อนกัน แต่ถ้าฝ่ายหนึ่งได้ลูกสาว และอีกฝ่ายได้ลูกชาย ก็จะให้ลูกทั้งสองได้แต่งงานกัน
เรื่องราวของภิกษุผู้เลี้ยงดูบิดามารดาได้แพร่ไปในหมู่ภิกษุด้วยกัน ภิกษุทั้งหลายจึงนำเรื่องนี้ไปกราบทูลให้พระบรมศาสดาทรงทราบ พระพุทธองค์จึงรับสั่งให้ประชุมสงฆ์ แล้วตรัสถามก็ทรงทราบว่า ท่านนำอาหารนั้นไปเลี้ยงดูบิดามารดา จึงทรงให้สาธุการแด่ภิกษุรูปนั้น แล้วจึงตรัสว่า “ภิกษุ เธอทำดีแล้ว เธอดำรงอยู่ในทางที่เราดำเนินแล้ว แม้เราเองเมื่อครั้งที่ยังบำเพ็ญบารมีอยู่ในกาลก่อน ก็ได้บำรุงเลี้ยงบิดามารดาเช่นเดียวกัน” ภิกษุทั้งหลายใคร่จะฟังบุพจริยาที่พระบรมศาสดาทรงบำเพ็ญนั้นว่า มีความเป็นมาอย่างไร จึงได้กราบทูลอาราธนาให้พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสเล่าเรื่องราวนั้นโดยพิสดาร
From the publisher's feed

0 Listeners