Oscar za najlepszą piosenkę filmową w roku 1956 ("The Man Who Knew Too Much" Hitchcocka). Stała się ona sygnaturką zmarłej w 2019 roku Doris Day.

Utwór ten spopularyzował powiedzenie „que sera, sera”, choć jego użycie w języku angielskim sięga co najmniej XVI wieku. Wbrew powszechnemu przekonaniu, zwrot ten - wskazujący na „wesoły fatalizm” - nie jest pochodzenia hiszpańskiego i nie jest gramatyczny w tym języku. To raczej archaiczny włoski.

(Z pomocą Oli Mościckiej)

Ta piosenka sięga czasów, gdy kochanie się niekoniecznie oznaczało seks. Pierwsza solowa piosenka i pierwszy zarazem hit (1962) w repertuarze Dionne Warwick, bliskiej podopiecznej Burta Bacharacha, która umożliwiła mu stworzenie nowego, niekonwencjonalnego stylu nagrań. Nieco zawiłego ale przyjemnego w odbiorze. Potem Dionne miała jeszcze 56 przebojów na Top 100.

Wokalistka z rzędu tych niezwykłych, stała się perłą amerykańskiej wokalistyki, ale dopiero 10 lutego 2021 została nominowana do Rock and Roll Hall of Fame.

(Z pomocą Oli Mościckiej)

Światowy hit ELO ze sławnego albumu "A New World Record" (1976).

Pomysł był nachalnie prosty i już wcześniej wykorzystywany: namówić operatora telefonicznego, aby połączył rozpaczliwca ze złamanym sercem z dziewczyną, która i tak nie odbierze telefonu od niego. Ale minimalny, liryczny tekst ratuje się wspaniałą melodią, która kontrastuje ze zwrotkami, pełnymi tęsknot i bolesnych ochów. Aranżacyjny geniusz Jeffa Lynne'a przekształcił bezkrwistą piosenkę w miniaturową symfonię i zadecydował o jej sukcesie.

Inżynierem dźwięku był Niemiec Reinhold Mack, którego pierwszą samodzielną pracą były wydane kilka lat wcześniej dwie płyty Czesława Niemena wydane w Niemczech przez CBS.

To proste. Woda jest miłością, a on umiera z jej braku. Głębię rozpaczy ma podkreślić metafora suszy. "Kamień" mógłby tu być nagrobkiem, który jest jedyną rzeczą zastępującą rzekę miłości, ale biograf Michael Oldfield twierdzi, że song opisuje rozpad małżeństwa Marka Knopflera, a tenże nie zaprzeczył.

Piosenka otwierająca debiutancki album, który już na starcie uczynił klasykiem zespół Dire Straits.

Kameralna jak na Supertramp kompozycja Ricka Daviesa, opowiadająca jakby o problemach komunikacyjnych kobiety i mężczyzny. W pierwowzorze jednak to dotyczy dwóch facetów, jako kolejny owoc niesnasek w zespole, podobnie jak w poprzednim songu ("Many Too Many" - Genesis).

Ale ten przynajmniej nie ma w ogóle refrenu, wałkowanego milion razy.

Po 8 miesiącach nagrywania albumu "Breakfast In America", filary Supertrampa, Rick Davies i Roger Hodgson, mieli się tak dosyć, że przestali gadać. Ich silne, a odmienne osobowości, doprowadziły do ogromnego napięcia. A ponieważ każdy z nich odgrywał rolę w tworzeniu repertuaru, często wybuchała walka o władzę nad tym, co wejdzie na płytę. „Casual Conversations” opisuje ten konflikt, ale równie dobrze może opisywać zmierzch związku kobiety z mężczyzną.

Wbrew pewnym insynuacjom wynikającym z tekstu oraz teoriom spiskowym zagorzałych fanów - jest to ponoć prosta piosenka miłosna, napisana przez klawiszowca Genesis - Tony'ego Banksa, który o tym zapewnia. Wytrawni fani twierdzą jednak, że pełno w niej rozliczeń personalnych ze Steve'em Hackettem, który opuścił grupę czyniąc z niej trio (LP "...And Then There Were Three...")

Zespół nigdy nie wykonywał jej na koncertach, ale chciał to zmienić w roku 2020. Zaraza pokrzyżowała te plany.

Hymn optymisty. O znajdywaniu nadziei w każdej sytuacji - nawet beznadziejnej - jest to rzecz. Patrz na swoje życie jakie jest, nie porównuj go z życiem innych albo nawet swoim w innych czasach. Bo każda chwila w życiu jest bogata i wyjątkowa, czy jesteśmy tego świadomi czy nie. I zawsze skaczemu na cieniu księżyca - nieuniknionej chwili obecnej. A pogrążając się w wirach zmartwień, tracimy bogactwo życia takim, jakie ono jest.

Tak uważał Cat Stevens w roku 1971, zanim przeszedł na islam. Potem przestał pisać takie piosenki.

Chris Rea napisał ten tekst dla młodszej siostry Pauli, po tym jak ciężko przeżyła swój pierwszy zawód miłosny. Nie jestem pewien czy ją tym skutecznie pocieszył ale liczą się intencje. Wcześniej czy poźniej to dotyczy każdego, lepiej więc wcześniej niż później. Życie codziennie zaczyna się od nowa, więc być może i Wam (to do złamanych serc) ktoś kupi dobre wino i wytłumaczy dlaczego…

Chris Rea miał zrezygnować z kariery muzyka po wielu pierwszych rozczarowaniach. Gdy nagrywał debiutancką płytę (z której pochodzi ta piosenka) brak pieniędzy i sukcesu wywoływał wielką frustrację. Chciał porzucić muzykę i skłaniał się już do pracy w rodzinnej restauracji.

Podczas powrotu z żoną z rodzinnych świąt w Londynie i wejściu do domu, który właśnie mieli stracić z powodu zadłużenia, na podłogę w sieni spadł śnieg, który nie rozpuszczał się z powodu zimna w nieopalanym domu. Razem z nim upadła koperta z poważnym czekiem z tytułu zysków wygenerowanych przez “Fool”. Marny koniec nie nastąpił, to był dopiero piękny początek…

Było sobie trzech braci Van Zandt, mieszkających w Jacksonville na Florydzie. Ronnie - lider kapeli Lynyrd Skynyrd, zginął w katastrofie lotniczej. Johnny - po śmierci brata stanął na czele zreformowanego Lynyrd Skynyrd. Donnie - założył własną formację o nazwie 38 Special, zanim samolot z Lynyrd Skynyrd roztrzaskał się w lasach Mississippi. Prowadził ją bezustannie do roku 2013, kiedy zdecydował się na emeryturę.

38 Special to niedoceniana niegdyś kapela amerykańskiego southern rocka z naręczem platynowych i złotych płyt. Dwie perkusje i cztery gitary, a mimo to dźwięk oszczędny, klarowny i lotny. Rok 1983 czyli z najlepszej dekady dla amerykańskiego rocka.

Nieznane arcydziełko z repertuaru Graeme Edge Band czyli własnego zespołu perkusisty The Moody Blues, ale siłą przewodnią wszystkiego jest w nim śpiewający gitarzysta Adrian Gurvitz, straszliwie niedoceniany weteran kilku niezłych formacji. Gurvitz zaśpiewał tu przez przetwornik ale za to wyczarował najbardziej proste i czułe solo gitarowe w swojej karierze.

To chyba najbardziej niedoceniony muzyk na świecie. Wydobył mnóstwo nieoszlifowanych diamencików, jednakże trzeba się ich porządnie naszukać w sieci. Ale uwaga: po znalezieniu, łatwo uzależniają.