Nic szczególnego ale to ciąg dalszy zawartości albumu "Time" (1981), poświęconego podróżom w czasie. Albumu wciąż świeżo brzmiącego po kilku dekadach.

Tu bohater probuje przesłać swej dziewczynie w przeszłości list w postaci snu. Jak by nie było prostszych sposobów w roku 2095.

Dwie rzeczy trudno jest powiedzieć w życiu: "kocham cię" i "odchodzę".

Przerobiony po angielsku francuski klasyk o rozstaniu, został stworzony pierwotnie przez mistrza prowokacji i skandalu jakim był Serge Gainsbourg, który podnosił lekką, francuską chanson do poziomu sztuki w latach 60/70.

W oryginale tekst nawiązuje do "Chanson d'automne", wiersza Paula Verlaine'a, z którego Gainsbourg co nieco cytuje. Jest tu tylko jedna zwrotka, powtarzana nieustannie. Zabieg nieszkodliwy, skoro tytuł mówi już wszystko.

Anglik Jarvis Cocker (ex-Pulp) zachował ten układ, podobnie jak wierność tekstu, a nawet dodał francuski akcent ale zrezygnował z kobiecego szlochu w tle. I nie dośpiewał ostatniego wersu, który w oryginale brzmiał: " ...bo zrobiłaś mi zbyt wiele".

Zupełnie nie santanowska w stylu piosenka, bez latynoskich smaczków, jest dziełem Alexa Andera (Gregga Alexandera z The New Radicals). Opowiada o sprzecznych emocjach, które towarzyszą miłości. Takiej od pierwszego wejrzenia, jednak chyba już przegranej.

Kojąca melodia trochę zaprzecza rozpaczliwemu tekstowi, bo bohaterka wciąż nie daje za wygraną. Uważa, że to tylko gra miłosna, ale on może nie podzielać tego zdania.

Tina Turner była pierwszym wyborem Santany i nawet już nagrywała z nim ale wytwórnia zdecydowała, że powinien to być ktoś dużo młodszy, więc zaangażowano Michelle Branch, która zdobyła się na świetną interpretację (dogrywaną osobno do nagrania Santany). Wersja z Tiną Turner też została wydana ale jako część kolekcji "Ultimate Santana" (2007) i już nie miała szans by też stać się światowym przebojem.

Spotkanie z brytyjskim folk-rockiem najwyższej próby, bo Fairport Convention definiuje ten nurt. Jednak nawiązuje do ludowych opowieści jedynie formą, bo jest to dzieło współczesne (1969). I dość emocjonalne. Pełne symboliki zaczerpniętej ze starych podań w języku średnioangielskim (był taki) o kobiecie przemienionej w kruka, którego nieświadomie zabija szalony Michael.

Zdaniem muzyków z zespołu, pieśń powstała, gdy leżeli w szpitalu po ich wypadku samochodowym, który spowodował śmierć perkusisty i obrażenia u całej reszty. Nie ma żadnych bezpośrednich odniesień oprócz utraty bliskiej osoby ale muzycy twierdzą, że ta pieśń stała się jakimś odbiciem ich ówczesnej tragedii.

To już bodaj piąta jak nie szósta kompozycja ELO poświęcona poniekąd deszczowi, tym razem z kosmicznego LP "Time". Wielokrotnie pytano Jeffa Lynne'a czy postać, którą opisał na albumie podróżuje w czasie, czy po prostu marzy. Zawsze odpowiadał, że sam sobie zadaje to samo pytanie - nawet po tych wszystkich latach.

"Time" jest uważany przez wielu fanów ELO za ich największe dzieło, a elementy retro-futurystyczne definiują całą wymowę albumu.

Piąte nagranie z LP "Time" (1981) połączony na płycie z instrumentalem "Another Heart Breaks", w którym pada tylko jeden zwrot: "Kolejne serce pęka".

A tu - ciąg dalszy rozważań o konsekwencjach podróży w czasie, opakowanych tym razem aranżacyjnie w śródziemnomorskie klimaty, flamenco i kastaniety. Muzyczna definicja "szoku przyszłości" terminu wprowadzonego przez futurystę Alvina Tofflera i określającego stan psychiczny ludzi w okresie przyśpieszenia zmian społecznych, gdy zbyt wielkie zmiany następują w zbyt krótkim czasie. Plus rozczarowanie tym, że przyszłość nie jest tak utopijna, jak przewidywali to ludzie z 1981 roku, łącznie z bohaterem songu.

Jeff Lynne: "Kastaniety? Bo nagranie brzmiało trochę za rosyjsko na początku. Ale nałożyliśmy kastaniety i stało się hiszpańskie".

Popularny przebój z płyty "Time" lekko nawiązujący do wcześniejszych (mniej syntezatorowych) nagrań ELO, bo z fortepianem i z rozbudowaną sekcją smyczkową. Płytę nagrało tylko czterech muzyków plus niemiecki aranżer orkiestrowy Rainer Pietsch. Podobnie jak na całej płycie, również tutaj co chwila kosmos przeplata się nam z uczuciami.

This week, we explore tracks with a FAT bassline, something you can move, groove and have fun to. Grab a straw, this is gonna be juicy :)

"Prologue" i "Twilight" otwierają "kosmiczną" płytę "Time" (1981) i wnoszą swój wkład w nadrzędny wątek całego albumu, jakim są podróże w czasie. W drodze inne nagrania z tej płyty.

Warto przy okazji wspomnieć, że "twilight" to nie tylko pora zmierzchu ale również pora brzasku czyli w zasadzie każda szarzyzna pomiędzy dniem i nocą lub odwrotnie.

Ogólnoświatowy przebój roku 1987 o... znęcaniu się nad dziećmi.

Suzanne Vega widziała grupkę dzieci bawiących się przed jej budynkiem, chłopiec o imieniu Luka wydawał się nieco inny niż reszta, odstawał. Być może nie był maltretowanym dzieckiem, ale zainspirował artystkę, która koniecznie chciała zaśpiewać o krzywdzeniu dzieci, bo była to wtedy sprawa, o której nikt nie mówił.

Suzanne Vega: "Nie byłam pewna, co Luka miałby powiedzieć. Wiedziałem, na czym polega jego problem, ale nie wiedziałem, jak zaangażować uwagę słuchacza. Chciałam, aby było to opowiedziane z punktu widzenia osoby wykorzystywanej ale problem takiej osoby polega na tym, że nie może ona tego opowiedzieć. Jak więc opowiedzieć o sprawie, jeśli nie możesz o niej powiedzieć? A tu trzeba określić problem nie mówiąc, na czym on polega. To była moja rozterka jako autorki. Zadziałało pewnie dlatego, że było tak przystępne”.

(Z pomocą Oli Mościckiej)