Światowy hit Michela Legranda, bardzo legrandowski i ponadczasowy, z dziwaczną, niemal barokową melodią. Tekst przywodzi na myśl te chwile, kiedy próbujesz zasnąć w nocy, a nie możesz wyłączyć mózgu, więc myśli i wspomnienia wciąż wracają.

Utwór powstał do filmu "The Thomas Crown Affair" (1968) zdobywając Oscara za najlepszą piosenkę. Ma setki wersji ale wybraliśmy najbardziej pastelowe wykonanie Dusty Springfield (1969).

(Z pomocą Oli Mościckiej)

Prosty, tchnący radością w słowach i w nutach przebój, będący pomnikiem dla pięknej pogody. Jeff Lynne nie ma problemu z takimi apologiami, uczynił ich znacznie więcej. Ta powstała gdy zamknął się w górskim schronisku w szwajcarskich Alpach aby napisać materiał do płyty "Out of the Blue". Gdy po dwóch tygodniach szarugi i deszczu wyszło wreszcie słońce postanowił uwiecznić tę chwilę i mamy dzięki temu jeden z najbardziej rozpoznawalnych przebojów jego orkiestry.

Powstała miniaturowa symfonia popowa z wieloma beatlesowskimi klimatami. Piosenkę fantastycznie wykorzystano w otwarciu filmu "Guardians of the Galaxy Vol. 2".

Gorycz, żal, i złość po rozstaniu, uchwycone w jazzowe nuty standardu, który jako pierwsza wykonała Julie London (1955), spopularyzowała Ella Fitzgerald, a w rocku zaadaptowali Joe Cocker i Aerosmith.

Ale tu słuchamy delikatnej wersji śpiewającej kanadyjskiej pianistki Diany Krall, która zrobiła to dopiero na swej szóstej płycie w 2001 roku. Może i dobrze, bo z albumu na album jest coraz doskonalsza.

Dzięki tekstowi Arthura Hamiltona fraza "wypłakać rzekę" weszła do języka popularnego.

(Z pomocą Oli Mościckiej)

This week, we explore some of the finest and most beautiful, deep and chill tunes that electronic music has to offer. Put on your scuba gear, because this is gonna be deep :)

Postacie Cathy i Heathcliffa zaczerpnięto z jedynej powieści "Wichrowe wzgórza" Emily Brontë. Ale przewrotny tekst opowiada głównie o tym jak duch Cathy Earnshaw nie mogąc odnaleźć po śmierci spokoju – uderza w szyby posiadłości Heathcliffa, mężczyzny którego przed laty kochała, ale ostatecznie odtrąciła, nie akceptując jego miłości.

Kate Bush urodziła się tego samego dnia, co autorka książki – 30 lipca. Dopisała jakby własny ciąg dalszy literackiego dramatu. A jej zdumiewająca, nieoczekiwanie dramatyczna interpretacja zaskoczyła wszystkich. Sukces był niespodziewany i ogromny.

Do realizacji debiutanckiej płyty 19-letniej Kate Bush doprowadził sam David Gilmour z Pink Floyd, zafascynowany możliwościami wokalnymi dziewczyny, która właściwie marzyła o karierze tanecznej.

Wdzięczne solo na gitarze zagrał Ian Bairnson z zespołu Pilot.

(Z pomocą Agaty Kusznirewicz)

Proste, pogodne piosenki wyśpiewane niebanalnym głosem Sally Carr (która w życiu nie miała ani jednej lekcji śpiewu) były przepisem na sukces nagrywającej we Włoszech, szkockiej grupy Middle of The Road, i zarazem forpocztą europopu zanim jeszcze pojawiła się Abba.

A czy kalifornijskie Sacramento jest rzeczywiście takie wyjątkowe gdy chodzi o otwartość wobec obcych? W 2002 roku magazyn "Time" uznał je za najbardziej zintegrowane etnicznie i rasowo miasto amerykańskie. Po drugie - gdy Hiszpanie odkryli to miejsce i rzekę Sacramento w XVIII wieku, upajali się otaczającym ich pięknem, a powietrze było niczym szampan.

Może dlatego jest to taka gwarantowana wylęgarnia zakochanych?

(Z pomocą Oli Mościckiej)

Sinatra był pierwszym współczesnym idolem piosenkarskim. Śpiewane przez niego ckliwe, romantyczne ballady świetnie oddawały nastroje powojennej Ameryki. Z czasem stały się tylko sentymentalną pamiątką minionej epoki, ale akurat to nagranie przerodziło się w światowy standardem typu giga. Pochodzi z 1966 roku, a kompozytorem oficjalnie jest bandleader Bert Kaempfert, choć co najmniej trzech innych twórców dochodziło swoich praw do niego.

Sinatra to ponoć śpiewak o najlepszej dykcji w tamtych czasach i zarazem o najlepszym wyczuciu frazy. To właśnie ta pieśń uczyniła go sławnym. Legenda mówi, że śpiewane przez Sinatrę scatem słowa "doo-be-doo-be-doo" zainspirowały producentów pewnej kreskówki do nadania słynnemu później psu imienia Scooby-Doo.

Kto nie łyknie zespołu Cockney Rebel za pierwszym razem, niech sobie daruje kolejne próby.

W latach 70. i 80. okazali się za trudni w odbiorze dla szerokiej publiczności ale nagrali muzykę, która do dzisiaj nie zwietrzała. To nie dla wszystkich muzyka. Jednak kilku a nas wciągnęła jak używka, kto jej spróbuje będzie ciągle mu mało. Dlatego w tym miejscu pojawiać się będzie dość często...

Standard napisany przez Michela Legranda i Jacquesa Demy w roku 1967 dla filmu "Les Demoiselles de Rochefort" ("The Young Girls of Rochefort"), kręconego symultanicznie w dwóch językach. Film dzisiaj pachnie naftaliną, ale piosenka Legranda nieoczekiwanie stała się jazdą obowiązkową dla wielu pieśniarzy, przeważnie jazzowych. Sięgali po nią wszyscy znani, bo... pomaga zrozumieć wiosnę. Pomaga również... czekać na miłość.

Maureen McGovern miała swoje dni chwały w dekadzie lat 70., prawie specjalizując się w przebojach srebrnego ekranu. Już swym debiutem pomogła wywalczyć Oscara za "najlepszą piosenkę filmową" z pamiętnego filmu katastroficznego "The Poseidon Adventure".

(Z pomocą Oli Mościckiej).

Prolog albumu "Animals" połączony z epilogiem.

Pink Floyd nie stworzyli dotąd piosenki miłosnej, ale tu słyszymy jakąś nutę tęsknoty za tym. Roger Waters zdradził kiedyś, że słowa odnoszą się do jego drugiej byłej żony (wtedy aktualnej) ale potem się z tego wycofał, dodając, że to ogólny ukłon w stronę idei bezpieczeństwa w ramionach ukochanej osoby, i że nie jesteśmy sami w globalnym społeczeństwie. W społeczeństwie, które - według płyty "Animals" - składa się z trzech grup społecznych: bezmyślnych owiec, drapieżnych psów i despotycznych świń. Proszę się dopasować wedle uznania.

Kiedy zespół Pink Floyd rozpadł się, Waters złączył obie części w jedną całość (na potrzeby swych koncertów) przy pomocy gitarowegom sola, które wykonał Snowy White. Tą wersję słyszymy.