Sklepowa kasa i wysypujące się z niej drobniaki to jeden z pierwszych długich loopów użytych w historii muzyki rozrywkowej. Ale zaskoczeń jest tu więcej, choćby nietypowe metrum 7/4. Stylistycznie to bardzo nie-watersowskie dzieło. Ucieka od odwiecznych tematów, do których przyzwyczaił swoich fanów, jak paranoja, sens życia czy upływ czasu. Zamiast tego krytykuje zachłanność prymitywnego materializmu.

- "Forsa zawsze mnie pociągała, pragnąłem Bentleya jak szalony" - mówił Roger Waters w jednym z wywiadów. - "Miałem z tym problem jako socjalista, ale w końcu stałem się kapitalistą, więc musiałem to zaakceptować."

Mimo iż album "Dark Side of the Moon" latami wisiał na liście Billboardu, w przypadku pojedynczych nagrań jedynie "Money" pojawiło się na Billboard Top 100 i to dopiero na pozycji 92. Nie świadczy to dobrze o Amerykanach.

Najdłuższy utwór na płycie i zarazem drugi singiel z LP "Dark Side of The Moon", następujący po "Money" i poprzedzający instrumental "Any Colour You Like". Dzieło Watersa i Wrighta (ten drugi z klawiszami przechodzi sam siebie), wyśpiewane przez Gilmoura. Łagodne zwrotki plus potężne refreny z dwoma saksofonowymi solami Dicka Parry'ego.

Poezja Watersa od zawsze była przesiąknięta nawiązaniami do bezsensowności wojen, on po prostu nie może się od tego się uwolnić. Jego ojciec zginał w kampanii włoskiej, gdy Roger miał 5 miesięcy, a został powołany do wojska mimo iż początkowo tego unikał, bo był obdżektorem i zagorzałym pacyfistą.

Początkowo wytwórnia oponowała przeciwko temu nagraniu, uważając że zarówno tekst jak i melodię za zbyt depresyjne.

Dwa finałowe nagrania z najsłynniejszej płyty w historii rocka, jaką bez wątpienia była "Dark Side of The Moon" (1973).

Muzycznie - bez zarzutu - kształceni na architektów muzycy udowodnili, że wiedzą jak wygląda zabudowa przestrzeni w muzyce. Przez dekady był to najlepiej sprzedający się album muzyczny - 949 tygodni w pierwszej setce Billboardu. Już trzecie pokolenie zachwyca się jej oryginalnością i awangardowością, która z czasem nie stała się archaiczna.

Inżynierem dźwięku był słynny później dzięki swej własnej muzyce - Alan Parsons.

Autorem mało optymistycznych, filozoficznych tekstów wszystkich utworów jest Roger Waters. Przyznał, że pisząc "Brain Damage" myślał o Sydzie Barrecie (byłym członku pierwszego składu) jako o szaleńcu. Sam Waters nie był w tamtym czasie zbyt pewien swoich możliwości wokalnych, ale David Gilmour przekonał go i namówił do śpiewania.

W finale "Eclipse" dowiadujemy się, że w rzeczywistości nie ma ciemnej strony księżyca...

Tytuł odnosi się do dzielnicy Londynu, którego uroki Mark Knopfler nieustannie podkreślał, odkąd w młodości przeniósł się tam z Leeds. Jak większość turystów, z przyjemnością wałęsał się po West Endzie, ale uwagę poświęcał bardziej kobietom niż zabytkom.

Na tym samym genialnym debiutanckiem albumie "Dire Straits" z roku 1978 Londyn pojawia się tak często, jakby Knopfler nic więcej w życiu nie widział. Ta płyta wystarczyła jednak aby zapoczątkować karierę gigantów jakimi w błyskawicznym tempie stali się Dire Straits.

Warty uwagi jest kalambur nie ujęty tłumaczeniem: "Dziki West End" to zarazem "koniec Dzikiego Zachodu".

Progresywna kapela z kopytem jaką była supergrupa U.K. działała 3 lata i wydała tylko dwie płyty studyjne. Jeszcze raz się okazało, że genialni i sprawdzeni muzycy, mimo swego kunsztu, świetnych harmonii, zmiennego metrum, niezwykłego instrumentarium (skrzypce, syntezatory) nie potrafili wykreować przebojów na listach. Ale fanom progressive rocka to wystarczało. John Wetton i Allan Holdsworth już nie żyją.

Solo zagrane tu na syntezatorze CS80 wykorzystało w monofonicznym unisono 16 oscylatorów tego instrumentu. Wyszedł majstersztyk. Mistyczny i zwodniczy tekst i takaż sama muzyka.

Jeden z większych hitów wielkiego (i sławą, i posturą) czarodzieja nastroju, jakim był niezapomniany Barry White, używający bas-barytonu niczym zaklinacz węży fletu.

On i jego orkiestra należeli do jednych z największych czarnych artystów naszych czasów. Nawet ich próby przed koncertem były zajmujące i fascynujące, co udało mi się kiedyś podejrzeć.

Piosenki White'a to głównie prościutkie wyznania miłosne ale we wstępie akurat tego znalazło się kilka uwodzicielskich westchnień na pograniczu 18+, jak to się kiedyś wydawało. Ale dzisiaj wydają się nudne.

Wszystko jest tu dziełem White'a, tekst, muzyka, produkcja i realizacja debiutanckiego albumu "I've Got So Much to Give", która otworzyła mu drogę do spełniania marzeń.

Finał debiutanckiego albumu King Crimson, wydanego jeszcze w 1969 roku i będącego drogowskazem dla wzrastających dopiero nurtów rocka progresywnego i psychodelicznego. Wszystko na nim było - rock, blues, jazz, muzyka symfoniczna. Wielokrotnie nakładane partie melotronu zbudowały potęgę brzmienia. W barokowym sosie słychać echa chorałów gregoriańskich i wagnerowskiego romantyzmu.

Surrealistyczny tekst podsuwa baśniowy obraz dworu Karmazynowego Króla, co niektórzy uważają za imperium szatana. Autor tekstu (Pete Sinfield) zaręcza, że chodziło mu raczej o świętego cesarza rzymskiego Fryderyka II, ale równie dobrze może to być opis fatalności świata, który właśnie nas otacza.

Śpiewał zmarły w 2016 roku Greg Lake (później w Emerson, Lake & Palmer).

Ballada ni to folkowa, ni to popowa, ni to country, otwierająca czwarty album Neila Younga - "Harvest" w 1972 roku. Jej urodę podkreśla harmonijka Younga i elektryczna gitara hawajska Bena Keitha.

Słowa odzwierciedlają emocjonalną ambiwalencję i liczne kontrasty. Neil Young opisał je kiedyś, stwierdzając tak: „Nawet kiedy jestem szczęśliwy, brzmi to tak, jakbym nie był. A kiedy próbuję powiedzieć, że jestem szczęśliwy, to raczej staram się to ukryć”.

Słuchacz ma się niby w tym połapać...

Największy, międzynarodowy hit w dziejach grupy The Cars z Bostonu, ballada wyśpiewana przez basistę Benjamina Orra (zmarłego w 2000). Łączy szczere żale w lirycznym tonie z urzekającym krajobrazem dźwiękowym wykreowanym elektronicznie. Melodia jest tu najważniejsza, wznosi się i opada w kojący, ale w przesmutny sposób.

W video nakręconym przez aktora Timothy Huttona na planie pojawia się jako bohaterka opisywanej historii 18-letnia czeska supermodelka Paulina Porizkova, a także lider The Cars - Rick Ocasek, Czech z pochodzenia. Byli jak Beauty and the Beast - ona drastycznie piękna, on troszkę tylko przystojniejszy od diabła. Ale ich poznanie zaowocowało małżeństwem z dwójką dzieci aż do śmierci Ocaska w 2019 roku.

Muzyka i tekst Toma Scholza, geniusza w ekspertymentach z gitarowymi brzmieniami, co zawsze było najbardziej rozpoznawalną cechą brzmienia grupy Boston obok wokaliz Brada Delpa. To pierwszy utwór w ich repertuarze z refleksyjną nutą. Rasowa, świetnie zbudowana rockowa ballada z dramatycznymi solówkami licznych gitar Scholza.

A opowiada o nierozwiązywalnym węźle - o tym jak trudno mężczyznie sprostać kobiecym oczekiwaniom.

No ale żeby zaraz z tego powodu tak głośno się użalać?