Judge Dread zmarł w 1998 roku w wieku 52 lat z powodu niezdrowego trybu życia i tuszy. Jego prześmiewcze piosenki w konwencji reggae i ska miały w latach 70. na Wyspach tylko jednego konkurenta - Boba Marleya. Nieodłączne były w nich akcenty erotyczne i ukryte podwójne znaczenia, co sprawiało, że wiele stacji radiowych z góry rezygnowała z emisji.

W przypadku pościelowego klasyka jakim było francuskie "Je t'aime… moi non plus" Serge'a Gainsburga, z oryginału ostała się jedynie linia melodyczna. Najlepiej nie analizować tego, co Judge Dread uczynił z tekstem.

(Z pomocą Wioletty Bar)

Dla Amerykanów jest to ważny i jeden z najlepszych amerykańskich songów roku 1980, w typowej dla Boba Segera folk-rockowej konwencji. Nawiązuje w niej do 11-letniego związku z niejaką Jan Dinsdale, ale opowiada głównie o ludzkiej naturze. O tym, że ludzie czasem nas kochają, a czasem wykorzystują i trzeba jakoś dostrzegać tę różnicę.

A także o tym, że prawdziwym zwycięstwem jest przetrwanie burz, pokonanie życiowych przeszkód.

Dość jasny przekaz w tych ponurych czasach.

Electric Light Orchestra z udanego albumu koncepcyjnego "Time", na którym każda piosenka odnosiła się jakoś do życia w przyszłości, podróży w czasie i pomiędzy planetami. Miks estetyki retro z futurystycznymi technologiami i koncepcjami.

Ta akurat piosenka opisuje nam, jak będzie brzmiał serwis informacyjny w roku 2095. Orkiestrowy rock świetnie zaaranżowany przez Jeffa Lynne'a z pomocą wielu syntezatorów i efektów dźwiękowych ale tym razem bez nieodłącznych dotąd wiolonczel i smyczków.

Dwie telewizje (w Holandii i na Malcie) użyły tych efektów dla swoich dzienników.

Niezwykłe nagranie, magiczne, na wielu działa jak mantra. Dokonał go amerykański prezenter telewizyjny Les Crane.

Prezenter, który tylko raz w życiu zaśpiewał czy raczej wyrecytował piosenkę, tworząc coś nad wyraz podniosłego.

Niezwykła była barwa jego głosu, niezwykła aranżacja utworu i niezwykła poezja, bo to "Desiderata", słynny poemat Maxa Ehrmanna, napisany jeszcze w roku 1927. Zawierał wskazówki... jak żyć szczęśliwie. Do wiersza chętnie przykleili się hippisi w latach 60. ale on do nich nie pasował.

Powtarzanie sobie tych wersów w tajemny sposób wpływa na samopoczucie.

Pieśń jest smutna ale piękna. Trochę rozliczeniowa, więc często jest wybierana jako piosenka na swój pogrzeb przez tych, którzy jeszcze zdążą o tym zdecydować.

Alan Parsons to inżynier dźwięku przy "Ciemnej stronie..." Pink Floydów, który zasłynął jako szef muzycznego projektu rozmiłowanego w łagodnych odmianach rocka progresywnego. Zatrudniał mnóstwo znanych muzyków sesyjnych i wielu wokalistów, ale w przypadku tej piosenki to interpretacja Colina Blunstone'a przeszła do historii.

Wraz z porywającym saksofonowym solem Mela Collinsa, które weszło do kanonu rocka.

This week, we explore some of the hottest and spiciest tunes house music has to offer. Put on your dancing shoes and grab a towel, cause it's gonna get hot ;) Enjoy!

To nagranie jest zarazem smutne i wesołe, banalne i piękne. Powinno nosić tytuł: "Dopiero gdy" i zgrabnie opowiada na pytanie: dlaczego i w którym momencie tracimy kobietę? Jak nietrudno zgadnąć, bardziej przez to podoba się kobietom.

Piosenkę nagrał w 2011 roku były busker Michel Rosenberg pod pseudonimem Passenger (wcześniej tak nazywał się jego zespół).

Okazała się przebojem-śpiochem, który kompletnie niespodziewanie wypłynął dopiero w 2014, stając się wówczas brytyjskim przebojem roku (według Brit Awards).

A na listach została przebojem numer 1 w 17 krajach świata i ma prawie 3 miliardy obejrzeń na YouTube. Co za tym idzie - mnóstwo coverów. Jeden z najlepszych przyszło stworzyć sympatycznej 13-latce Allie Sherlock, śpiewającej na irlandzkiej ulicy (zobacz TUTAJ).

Największy przebój w karierze irlandzkiego gwiazdora z lat 70., i jeden z największych w tej dekadzie, choć smutny i wręcz depresyjny, bo opowiadany z perspektywy 21-letniego samobójcy - po odrzuceniu przez narzeczoną i po śmierci obojga rodziców.

O'Sullivan początkowo nie zaprzeczał, że to mogą być fakty z jego biografii, aż w końcu przyznał uczciwie, że nie znał swego ojca (który zmarł gdy syn miał lat 11), zaś matka ciągle żyła w chwili powstania piosenki.

Wielu artystów sięgnęło po ten song, ale warto posłuchać oryginału, i może jeszcze Diany Krall, bo inne wersje (nawet Niny Simone czy Neila Diamonda) to dość bezduszne covery.

Tę smutną piosenkę napisała kanadyjska Indianka Buffy Sainte-Marie w 1965 roku. Opowiada o dwojgu zwykłych ludzi, którzy jednak nie mogą być ze sobą, bo są z dwóch innych światów.

Według samej autorki jest to piosenka o "uczciwości i wolności w sercu". Uniwersalna, bo przecież każdy kiedyś z kimś być nie mógł, mimo że bardzo chciał.

Może dlatego wzięło się za nią bardzo wielu artystów (ok. 200), w tym wielu wielkich, jak Elvis Presley, Neil Diamond, Andy Williams, Barbra Streisand czy Roberta Flack. Czasem coś lekko zmieniali w tekście.

Klasyk. Tekst odnosi się do różnych biograficznych epizodów z życia Jima Morrisona, jak np. scenariusza filmu "The Hitchhiker", który napisał ("morderca przy szosie..."), apelu do długoletniej przyjaciółki Pameli Courson ("musisz kochać swego faceta..."), zaś on sam uważał się za "jeźdźca burzy". Fragmenty piosenki pojawiały się już w innych wierszach legendarnego wokalisty.

Ale to raczej muzyka uczyniła to dzieło nieśmiertelnym, zwłaszcza klawisze urodzonego w polskiej rodzinie w Chicago Raya Manzarka. Ze swojego piana (Fender Rhodes) wydobył nawet efekt ulewy.

No i wokal Morrisona - to było jego ostatnie nagranie przed przedwczesną śmiercią.