Autor rozważań: Szymon Trzepaczka

Czytał: Kamil Szczurek

(Łk 6, 12 -19)

Z Ewangelii wg św. Łukasza:

Pewnego razu Jezus wyszedł na górę, aby się modlić, i całą noc trwał na modlitwie do Boga.

Z nastaniem dnia przywołał swoich uczniów i wybrał spośród nich dwunastu, których też nazwał apostołami: Szymona, któremu nadał imię Piotr, i brata jego, Andrzeja, Jakuba, Jana, Filipa, Bartłomieja, Mateusza, Tomasza, Jakuba, syna Alfeusza, Szymona z przydomkiem Gorliwy, Judę, syna Jakuba, i Judasza Iskariotę, który stał się zdrajcą.

Zszedł z nimi na dół i zatrzymał się na równinie; był tam liczny tłum Jego uczniów i wielkie mnóstwo ludu z całej Judei i z Jeruzalem oraz z nadmorskich okolic Tyru i Sydonu; przyszli oni, aby Go słuchać i znaleźć uzdrowienie ze swych chorób. Także i ci, których dręczyły duchy nieczyste, doznawali uzdrowienia.

A cały tłum starał się Go dotknąć, ponieważ moc wychodziła od Niego i uzdrawiała wszystkich.

Autor rozważań: Dominik Opyrchał

Czytał: Kamil Szczurek

(Łk 6, 6-11)

Z Ewangelii wg św. Łukasza:

W szabat Jezus wszedł do synagogi i nauczał. A był tam człowiek, który miał uschłą prawą rękę. Uczeni zaś w Piśmie i faryzeusze śledzili Go, czy w szabat uzdrawia, żeby znaleźć powód do oskarżenia Go. On wszakże znał ich myśli i rzekł do człowieka, który miał uschłą rękę: «Podnieś się i stań na środku!» Podniósł się i stanął. Wtedy Jezus rzekł do nich: «Pytam was: Czy wolno w szabat czynić coś dobrego, czy coś złego, życie ocalić czy zniszczyć?» I spojrzawszy dokoła po wszystkich, rzekł do niego: «Wyciągnij rękę!» Uczynił to, i jego ręka stała się znów zdrowa. Oni zaś wpadli w szał i naradzali się między sobą, jak mają postąpić wobec Jezusa.

Autor rozważań: Bartosz Mikrut

Czytał: Kamil Szczurek

(Mk 7, 31-37)

Z Ewangelii wg św. Marka:

Jezus opuścił okolice Tyru i przez Sydon przyszedł nad Jezioro Galilejskie, przemierzając posiadłości Dekapolu. Przyprowadzili Mu głuchoniemego i prosili Go, żeby położył na niego rękę. On wziął go na bok, z dala od tłumu, włożył palce w jego uszy i śliną dotknął mu języka; a spojrzawszy w niebo, westchnął i rzekł do niego: «Effatha», to znaczy: Otwórz się. Zaraz otworzyły się jego uszy, więzy języka się rozwiązały i mógł prawidłowo mówić. Jezus przykazał im, żeby nikomu nie mówili. Lecz im bardziej przykazywał, tym gorliwiej to rozgłaszali.

Autor rozważań: Maciej Hanusiak

Czytał: Kamil Szczurek

(Łk 6, 1-5)

Z Ewangelii wg św. Łukasza:

W pewien szabat Jezus przechodził wśród zbóż, a uczniowie zrywali kłosy i jedli, wykruszając ziarna rękami. Niektórzy zaś z faryzeuszów mówili: «Czemu czynicie to, czego nie wolno w szabat?» Wtedy Jezus, odpowiadając im, rzekł: «Nawet tego nie czytaliście, co uczynił Dawid, gdy poczuł głód, on i jego ludzie? Jak wszedł do domu Bożego i wziąwszy chleby pokładne, sam jadł i dał swoim ludziom? Chociaż samym tylko kapłanom wolno je spożywać». I dodał: «Syn Człowieczy jest Panem także szabatu».

Autor rozważań: Jacek Orawczak

Czytał: Kamil Szczurek

(Łk 5, 33-39)

Z Ewangelii wg św. Łukasza:

Faryzeusze i uczeni w Piśmie rzekli do Jezusa: «Uczniowie Jana dużo poszczą i modły odprawiają, podobnie też uczniowie faryzeuszów; natomiast Twoi jedzą i piją». A Jezus rzekł do nich: «Czy możecie nakłonić gości weselnych do postu, dopóki pan młody jest z nimi? Lecz przyjdzie czas, kiedy zabiorą im pana młodego, i wtedy, w owe dni, będą pościli». Opowiedział im też przypowieść: «Nikt nie przyszywa do starego ubrania jako łaty tego, co oderwie od nowego; w przeciwnym razie i nowe podrze, i łata z nowego nie nada się do starego. Nikt też młodego wina nie wlewa do starych bukłaków; w przeciwnym razie młode wino rozerwie bukłaki, i samo wycieknie, i bukłaki przepadną. Lecz młode wino należy wlewać do nowych bukłaków. Kto się napił starego, nie chce potem młodego – mówi bowiem: „Stare jest lepsze”».

Autor rozważań: Szymon Krawczak

Czytał: Kamil Szczurek

(Łk 5, 1-11)

Z Ewangelii wg św. Łukasza:

Pewnego razu - gdy tłum cisnął się do Niego aby słuchać słowa Bożego, a On stał nad jeziorem Genezaret - zobaczył dwie łodzie, stojące przy brzegu; rybacy zaś wyszli z nich i płukali sieci. Wszedłszy do jednej łodzi, która należała do Szymona, poprosił go, żeby nieco odbił od brzegu. Potem usiadł i z łodzi nauczał tłumy. Gdy przestał mówić, rzekł do Szymona: «Wypłyń na głębię i zarzućcie sieci na połów!». A Szymon odpowiedział: «Mistrzu, całą noc pracowaliśmy i niceśmy nie ułowili. Lecz na Twoje słowo zarzucę sieci». Skoro to uczynili, zagarnęli tak wielkie mnóstwo ryb, że sieci ich zaczynały się rwać. Skinęli więc na wspólników w drugiej łodzi, żeby im przyszli z pomocą. Ci podpłynęli; i napełnili obie łodzie, tak że się prawie zanurzały. Widząc to Szymon Piotr przypadł Jezusowi do kolan i rzekł: «Odejdź ode mnie, Panie, bo jestem człowiek grzeszny». I jego bowiem, i wszystkich jego towarzyszy w zdumienie wprawił połów ryb, jakiego dokonali; jak również Jakuba i Jana, synów Zebedeusza, którzy byli wspólnikami Szymona. Lecz Jezus rzekł do Szymona: «Nie bój się, odtąd ludzi będziesz łowił». I przyciągnąwszy łodzie do brzegu, zostawili wszystko i poszli za Nim.

Autor rozważań: Kamil Szczurek

Czytał: Kamil Szczurek

(Łk 4,38-44)

Z Ewangelii wg św. Łukasza:

Po opuszczeniu synagogi w Kafarnaum Jezus przyszedł do domu Szymona. A wysoka gorączka trawiła teściową Szymona. I prosili Go za nią. On stanąwszy nad nią rozkazał gorączce, i opuściła ją. Zaraz też wstała i usługiwała im. O zachodzie słońca wszyscy, którzy mieli cierpiących na rozmaite choroby, przynosili ich do Niego. On zaś na każdego z nich kładł ręce i uzdrawiał ich. Także złe duchy wychodziły z wielu, wołając: Ty jesteś Syn Boży! Lecz On je gromił i nie pozwalał im mówić, ponieważ wiedziały, że On jest Mesjaszem. Z nastaniem dnia wyszedł i udał się na miejsce pustynne. A tłumy szukały Go i przyszły aż do Niego; chciały Go zatrzymać, żeby nie odchodził od nich. Lecz On rzekł do nich: Także innym miastom muszę głosić Dobrą Nowinę o królestwie Bożym, bo na to zostałem posłany. I głosił słowo w synagogach Judei.

Łk 4, 31-37

Autor rozważań: Szymon Krawczak

Czytał: Szymon Pawlus

(Łk 4, 16-30)

Z Ewangelii wg św. Łukasza:

Jezus przyszedł do Nazaretu, gdzie się wychował. W dzień szabatu udał się swoim zwyczajem do synagogi i powstał, aby czytać. Podano Mu księgę proroka Izajasza. Rozwinąwszy księgę, znalazł miejsce, gdzie było napisane: «Duch Pański spoczywa na Mnie, ponieważ Mnie namaścił i posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę, więźniom głosił wolność, a niewidomym przejrzenie; abym uciśnionych odsyłał wolnymi, abym obwoływał rok łaski Pana». Zwinąwszy księgę, oddał słudze i usiadł; a oczy wszystkich w synagodze były w Niego utkwione. Począł więc mówić do nich: «Dziś spełniły się te słowa Pisma, które słyszeliście». A wszyscy przyświadczali Mu i dziwili się pełnym łaski słowom, które płynęły z ust Jego. I mówili: «Czy nie jest to syn Józefa?» Wtedy rzekł do nich: «Z pewnością powiecie Mi to przysłowie: Lekarzu, ulecz samego siebie; dokonajże i tu, w swojej ojczyźnie, tego, co wydarzyło się, jak słyszeliśmy, w Kafarnaum».

I dodał: «Zaprawdę, powiadam wam: Żaden prorok nie jest mile widziany w swojej ojczyźnie. Naprawdę, mówię wam: Wiele wdów było w Izraelu za czasów Eliasza, kiedy niebo pozostawało zamknięte przez trzy lata i sześć miesięcy, tak że wielki głód panował w całym kraju; a Eliasz do żadnej z nich nie został posłany, tylko do owej wdowy w Sarepcie Sydońskiej. I wielu trędowatych było w Izraelu za proroka Elizeusza, a żaden z nich nie został oczyszczony, tylko Syryjczyk Naaman». Na te słowa wszyscy w synagodze unieśli się gniewem. Porwawszy się z miejsc, wyrzucili Go z miasta i wyprowadzili aż na urwisko góry, na której zbudowane było ich miasto, aby Go strącić. On jednak, przeszedłszy pośród nich, oddalił się.

Autor rozważań: Paweł Nogala

Czytał: Szymon Pawlus

(Mk 7, 1-8a. 14-15. 21-23)

Z Ewangelii wg św. Marka:

U‌ ‌Jezusa‌ ‌zebrali‌ ‌się‌ ‌faryzeusze‌ ‌i‌ ‌kilku‌ ‌uczonych‌ ‌w‌ ‌Piśmie,‌ ‌którzy‌ ‌przybyli‌ ‌z‌ ‌Jerozolimy.‌ ‌I‌ ‌

zauważyli,‌ ‌że‌ ‌niektórzy‌ ‌z‌ ‌Jego‌ ‌uczniów‌ ‌brali‌ ‌posiłek‌ ‌nieczystymi,‌ ‌to‌ ‌znaczy‌ ‌nieobmytymi‌ ‌

rękami.‌ ‌Faryzeusze‌ ‌bowiem,‌ ‌i‌ ‌w‌ ‌ogóle‌ ‌Żydzi,‌ ‌trzymając‌ ‌się‌ ‌tradycji‌ ‌starszych,‌ ‌nie‌ ‌jedzą,‌ ‌jeśli‌ ‌

sobie‌ ‌rąk‌ ‌nie‌ ‌obmyją,‌ ‌rozluźniając‌ ‌pięść.‌ ‌I‌ ‌gdy‌ ‌wrócą‌ ‌z‌ ‌rynku,‌ ‌nie‌ ‌jedzą,‌ ‌dopóki‌ ‌się‌ ‌nie‌ ‌

obmyją.‌ ‌Jest‌ ‌jeszcze‌ ‌wiele‌ ‌innych‌ ‌zwyczajów,‌ ‌które‌ ‌przejęli‌ ‌i‌ ‌których‌ ‌przestrzegają,‌ ‌jak‌ ‌

obmywanie‌ ‌kubków,‌ ‌dzbanków,‌ ‌naczyń‌ ‌miedzianych.‌ ‌

Zapytali‌ ‌Go‌ ‌więc‌ ‌faryzeusze‌ ‌i‌ ‌uczeni‌ ‌w‌ ‌Piśmie:‌ ‌«Dlaczego‌ ‌Twoi‌ ‌uczniowie‌ ‌nie‌ ‌postępują‌ ‌

według‌ ‌tradycji‌ ‌starszych,‌ ‌lecz‌ ‌jedzą‌ ‌nieczystymi‌ ‌rękami?»‌ ‌

Odpowiedział‌ ‌im:‌ ‌«Słusznie‌ ‌prorok‌ ‌Izajasz‌ ‌powiedział‌ ‌o was,‌ ‌obłudnikach,‌ ‌jak‌ ‌jest‌ ‌napisane:‌ ‌

„Ten‌ ‌lud‌ ‌czci‌ ‌Mnie‌ ‌wargami,‌ ‌lecz‌ ‌sercem‌ ‌swym‌ ‌daleko‌ ‌jest‌ ‌ode‌ ‌Mnie.‌ ‌Ale‌ ‌czci‌ ‌Mnie‌ ‌na‌ ‌

próżno,‌ ‌ucząc‌ ‌zasad‌ ‌podanych‌ ‌przez‌ ‌ludzi”.‌ ‌Uchyliliście‌ ‌przykazanie‌ ‌Boże,‌ ‌a‌ ‌trzymacie‌ ‌się‌ ‌

ludzkiej‌ ‌tradycji».‌ ‌

Potem‌ ‌przywołał‌ ‌znowu‌ ‌tłum‌ ‌do‌ ‌siebie‌ ‌i‌ ‌rzekł‌ ‌do‌ ‌niego:‌ ‌«Słuchajcie‌ ‌Mnie,‌ ‌wszyscy,‌ ‌i‌ ‌

zrozumcie!‌ ‌Nic‌ ‌nie‌ ‌wchodzi‌ ‌z zewnątrz‌ ‌w‌ ‌człowieka,‌ ‌co‌ ‌mogłoby‌ ‌uczynić‌ ‌go‌ ‌nieczystym;‌ ‌lecz‌ ‌

to,‌ ‌co‌ ‌wychodzi‌ ‌z‌ ‌człowieka,‌ ‌to‌ ‌czyni‌ ‌człowieka‌ ‌nieczystym.‌ ‌Z‌ ‌wnętrza‌ ‌bowiem,‌ ‌z‌ ‌serca‌ ‌

ludzkiego‌ ‌pochodzą‌ ‌złe‌ ‌myśli,‌ ‌nierząd,‌ ‌kradzieże,‌ ‌zabójstwa,‌ ‌cudzołóstwa,‌ ‌chciwość,‌ ‌

przewrotność,‌ ‌podstęp,‌ ‌wyuzdanie,‌ ‌zazdrość,‌ ‌obelgi,‌ ‌pycha,‌ ‌głupota.‌ ‌Całe‌ ‌to‌ ‌zło‌ ‌z‌ ‌wnętrza‌ ‌

pochodzi‌ ‌i czyni‌ ‌człowieka‌ ‌nieczystym».‌ ‌