Droga Ireny Chitroń do Wrocławia nie była prosta. Z domu, z Krosna, planowała po wojnie wyjechać na studia do Krakowa. Tylko, że spóźniła się na egzaminy. O Wrocławiu, mieście, w którym miały zostać odbudowane uczelnie, opowiedział znajomy.

Wtedy, w czerwcu 1945, pociąg dojeżdżał do Psiego Pola. Wszyscy wysiadali, przeprawiali się na drugą stronę rzeki, bo most był zburzony, i dopiero dalej ruszali podstawionym pociągiem na Nadodrze.

Praca czekała. Irena Chitroń przez pierwszy tydzień informowała Niemców o wysiedlaniu. A w listopadzie zaczęła studia. Pochodzi z pierwszego rocznika studiującego w powojennym mieście medycynę.

I o tym w audycji "Kamienice". A także o domu, na Biskupinie.

Zapraszam, Joanna Mielewczyk

Tato profesora Pawła Banasia we Wrocławiu był chwilę po kapitulacji. Radiowiec odbudowywał wrocławską rozgłośnię. Profesor, jako mały chłopiec, oczywiście, przyjechał z rodziną mamy na początku roku 1946. Najpierw zamieszkali u siostry mamy - cioci Idy - i jej męża, profesora Stanisława Tołpy w domu przy ulicy Rozbrat. Pod koniec roku byli już na Turniejowej. Jak wyglądało wtedy otoczenie radia? O, o tym profesor opowiada dużo i barwnie.

Joanna Mielewczyk

Wrocław przedwojenny odwiedzała. Tu studiował jej brat. Renata Zajączkowska do powojennego Wrocławia przeprowadziła się z Gliwic z mężem, Polakiem, w 1957 roku. Zamieszkała w kamienicy. A jakże. W jednym pokoju. W pozostałych trzech mieszkały inne rodziny.

Wtedy też słuchała opowieści tych, którzy w mieście po wojnie zostali, oraz tych, którzy do polskiego Wrocławia przyjeżdżali zobaczyć swoje dawne domy. Renata Zajączkowska związana była z wrocławskim Niemieckim Towarzystwem Kulturalno - Społecznym. Przez lata mu szefowała.

Pierwszy adres to ulica Pocztowa, przy Wiśniowej. Kamienica stoi do dziś. A ogromne mieszkanie, po wojnie, zajmowała cała rodzina z krewnymi. Ba, nawet wesele się tam odbyło. Później mieszkanie podzielono na kilka mniejszych.

Druga kamienica to ta przy Szczęśliwej. Ocalała. Wokół była pustka.

A sama droga do Wrocławia prosta nie była. Z Wołynia, przez Kazachstan.

O mieście przez rodziców odbudowanym opowie pan Maciej Lisiecki.

Zapraszam

Joanna Mielewczyk

Do Wrocławia rodzina architekta, profesora Waldemara Wawrzyniaka, współautora projektu obserwatorium na Śnieżce, przyjechała w lecie 1945. Państwowy Urząd Repatriacyjny, który zajmował się przyjezdnymi pamięta więc bohater audycji "Kamienice" doskonale. I ciąg kamienic przy ulicy Grudziądzkiej, gdzie zamieszkali bliscy. Dziś potrafi ocenić, jak funkcjonalnie zbudowane zostało osiedle. Ale nie tylko o tym w najbliższej audycji. Będzie o krzyżu - talizmanie i wspomnieniach z domu rodzinnego.

Zapraszam.

Joanna Mielewczyk

Jest zamek Czocha, zamek w Bolkowie, wrocławski pręgierz. I to dopiero początek. O domu na Biskupinie, który zdobią niezwykłe witraże - w najbliższej kamienicznej audycji. I jeszcze o tym, kim mogła być tajemnicza pani, która pewnego dnia pojawiła się przed willą, mówiąc, że przeżyła w niej najpiękniejsze chwile swojego życia.

To wszystko w rozmowie z Zofią Kudrewicz - Hubicką. I, wbrew pozorom, wcale to łatwa rozmowa nie będzie. Bohaterka do Wrocławia przyjechała po powstaniu warszawskim. Wrocławski dom pokochała po wielu latach.

Wrocław mama sobie wymarzyła. Kamienicę przy dzisiejszej ulicy Wyszyńskiego, a przedwojennej Adalbertstrasse, znalazła jej siostra. W gazecie było ogłoszenie, więc trzy panie: mama, córka - Monika, oraz mamy siostra zamieszkały na Ołbinie. To było tuż po śmierci taty.

Trzy kobiety mieszkały we Wrocławiu do jesieni 1944 roku. Po nalotach, po czasie spędzonym w piwnicy zdecydowały się wyjechać, w góry.

Tam zastała je Polska.

O wrocławskim czasie, o powojennych powrotach i o tym, że kamienicy już nie ma, są jedynie piwniczne cegły ukryte w trawie - w opowieści córki, Moniki Taubitz, pisarki, bohaterki drugiej części książki "Kamienice 2. Opowieści przedwojennych mieszkańców Wrocławia".

Zapraszam.

Joanna Mielewczyk

Bohaterem będzie Rudolf Tauer. Syn przedwojennego wrocławianina, Niemca i Polki z okolic Poznania. Na spotkanie z Rudolfem Tauerem się już niestety spóźniłam, zmarł 7 lat temu, ale o tacie opowie córka, Ewa, która wyrosła na jego wspomnieniach. No i sięgnę po dawne nagrania. Będzie więc o Polonii przedwojennej, o polskim harcerstwie i o domu, którego nie ma.

Ta historia zapowie moją książkę "Kamienice 2", która ukazuje się właśnie pod patronatem Radia RAM. Opowiada o niemieckich, przedwojennych mieszkańcach wrocławskich kamienic. I już można ją dostać w księgarniach we Wrocławiu.

A na audycję zapraszam w niedzielę o 19:30.

Joanna Mielewczyk

"Przyjechałam do Wrocławia w 1947 roku. Tutaj zdałam maturę w liceum przy Poniatowskiego i w 1949 zdawałam na stomatologię.

Zdałam, ale... Tu mam akt urodzenia. Ojciec - wojskowy, chrzestni - wojskowi. I podkreślone - NIE.

- Pani wiedziała, o co chodzi?

Oczywiście. Później pisałam, że zginął w czasie wojny.

A prawda była, że był majorem, w Brześciu nad Bugiem. Saperem. Dowódcą kompanii, która budowała mosty.

Wtedy podejrzewaliśmy, bo był więziony w Starobielsku... potem się dowiedzieliśmy..."

O dzielnej mamie, która od września 1939 została sama z trójką dzieci bez dachu nad głową, o powojennym Wrocławiu i domu przy Katowickiej opowie Krystyna Gołębiowska. Rocznik 1928.

Zapraszam na ostatnie "Kamienice". Ostatnie przed wakacjami. Kolejne opowieści pojawią się we wrześniu. Na antenie Radia RAM, oczywiście.

Joanna Mielewczyk

Pierwszy, wrocławski nocleg? W stodole na Psim Polu. Tam zatrzymała się cala grupa Polaków, którzy przyjechali ze Wschodu, a wśród nich Jan Słaby. Proszę być gotowym na długą, lwowską historię. To będzie opowieść trenera, który szkoli nieprzerwanie piłkarzy od 1952 roku. Także dziś trener, rocznik 1928, szkoli. Seniorów.

A pierwszy wrocławski dom? Na Kozanowie. W maleńkiej, kilkurodzinnej kamieniczce mieszka od przeszło 70. lat.