یک سال از اعتراض‌های مدنی‌ سراسری و مردمی در واکنش به‌افزایش ضربتی نرخ بنزین می گذرد. اعتراض‌هایی که با ‌سرعت بیش از صد شهر بزرگ و کوچک و دور و نزدیک جغرافیای گسترده میهن‌مان را در بر گرفت. به‌دستور علی خامنه‌ای و زیر نظارت حسن روحانی، ابراهیم رئیسی، و علی لاریجانی، نیروهای امنیتی و انتظامی رژیم این خیزش اعتراضی را هم- مانند خروش توده‌ها در دی‌ماه ۹۶- به شدت سرکوب کردند.

با فرا رسیدن مهر و آبان ۱۳۹۹ شصت و شش سال از اعدام افسران توده ای به دست رژیم جنایتکار شاه می گذرد. در ماه‌های مهر و آبان۱۳۳۳ اعدام سه گروه از افسران عضو سازمان نظامی حزب توده ایران، و به همراه آنان مرتضی کیوان شاعر توده‌ای، آغاز گردید، و به فاصله چند ماه بعد گروه چهارم افسران توده‌ای شامل شش تن در ۲۶ مرداد ۱۳۳۴ نیز تیرباران شدند. درمجموع ۲۶ افسر و یک تن شاعر جوان به دستور رژیم جنایتکار شاه به جرم میهن پرستی، آرمان گرایی، و عدالت جویی، جان خود را از دست دادند. افسران توده‌ای همگی از زمره برجسته‌ترین، نخبه‌ترین، پاک‌ترین، و میهن پرست‌ترین افسران وقت ارتش ایران بودند و دوست و دشمن بر این امر گواهی داده است.

بر اساس تازه‌ترین آمار رسمی حکومتی، و همچنین بنا بر اظهارنظرهای متخصصان، روند گسترش همه‌گیری کرونا در تمام شهرهای بزرگ و استان‌های کشور بیش از پیش از کنترل خارج شده است. پس از بروز اوّلین نشانه‌های شیوع کرونا در بهمن ۹۸، با بحرانی شدن شرایط در هفته‌های اخیر، و به‌رغم هشدارهای مکرر کارشناسان داخلی و جهانی به حاکمان بی‌کفایت جمهوری اسلامی، اکنون وضعیت طوری شده است که مردم کشور با اَبَربحران انسانی و اقتصادی بسیار نگران‌کننده‌ای در ابعاد گوناگون روبرو شده‌اند.

برخلاف دروغ‌گویی‌های حسن روحانی در مورد وضعیت اقتصادی ایران که اخیراً آن را بهتر از وضعیت آلمان ارزیابی کرد، واقعیت آن است که شرایط اقتصادی و اجتماعی در کشور هر روز بدتر می‌شود. در حالی که پیامدهای وخیم‌تر شدن وضعیت فلاکت‌بار اقتصادی فشار کمرشکنی بر اکثر مردم، به‌ویژه زحمتکشان و لایه‌های فرودست وارد می‌کند، عدهٔ اندکی زندگی بسیار مرفهی دارند و هر روز بر ثروت‌های افسانه‌یی آنها افزوده می‌شود.

با فرارسیدن دهم مهر، هفتاد و نُه سال از حیات و تاریخ سراسر مبارزهٔ حزب توده‌های کار و زحمت در راه تحقق حقوق محرومان جامعه می‌گذرد.

پس از سرکوب‌های خونین و سنگین سال ۱۳۸۸، تلاش برای جذب جریان‌های گوناگون سیاسی در داخل و خارج کشور زیر عنوان آنچه “قدرت نرم” نامیده می‌شد، در دستور کار دستگاه امنیتی-تبلیغاتی جمهوری اسلامی قرار گرفت. در انتخابات سال ۱۳۹۲ تا ۱۳۹۶ نیروها و فعالان سیاسی مجموعه‌ای از فعالیت‌های تبلیغاتی پُرسروصدا را در داخل و خارج کشور برای گرم کردن کارزارهای انتخاباتی و اجرای “باشکوه” نمایش‌های انتخابات مهندسی‌شده وارد صحنه کردند.

با آغاز سال تحصیلی جدید، مردم کشورمان پاسخی بسیار قاطع و شفاف به سیاست‌های دولتِ ولی فقیه و شخص حسن روحانی دادند. نیمی از پدر و مادران برخلاف دستورهای رئیس دولت و وزارت آموزش پرورش، به دلیل گسترش بی‌وقفۀٔ همه‌گیری کرونا، از رفتن فرزندانشان به مدرسه جلوگیری کردند. حسن روحانی صبح شنبه ۱۵ شهریور ۹۹ در سخنانی به مناسبت آغاز سال تحصیلی جدید، به منظور تحمیل کردن تصمیم حکومتیِ خطرناکِ دیگری بر جامعه، گفت: "امسال سالِ انضباطِ دقیقِ دانش‌آموزان است؛ چیزی شبیه پادگان‌های آموزشی نیروهای مسلح."

به‌درستی می‌توان گفت که با ورشکستگی کامل نظری و عملی حاکمیت ولایت فقیه، وضعیت جامعه و همچنین کل دستگاه دیکتاتوری حاکم وارد مرحله‌ای حسّاس شده است. با گذشت هر روز، پیامدهای برآمده از تضاد آشتی‌ناپذیر میان حاکمیت مطلق ولایت فقیه با منافع ملّی و خواست‌های اکثر مردم به شکل‌های گوناگون گریبان‌گیر حکومت می‌شود. یکی از مشخصه‌های این وضعیت حسّاس، روند ریزش پُردامنه و بی‌وقفهٔ پایگاه اجتماعی‌ حکومت است.

بحران فزاینده اقتصادی و سیاسی رژیم ولایت فقیه، تشدید فقر و محرومیت مردم و زحمتکشان، متوقف شدن فعالیت بسیاری از مراکز تولیدی و ورشکستگی آن‌ها، افزایش شتابان نرخ بیکاری، فساد فراگیر در همه سطح‌های حکومتی، سنگین‌تر شدن جو فشار و خفقان بر زندگی اجتماعی توده‌های جان به‌لب رسیده، در مجموع، وضعیتی بسیار دشوار در کشور به‌وجود آورده است.

هم‌میهنان شریف و آگاه!

سی‌ودو سال از قتل‌عام هزاران زندانی سیاسی به‌دست سران جنایتکار جمهوری اسلامی می‌گذرد. سی‌ودومین سالگرد قتل‌عام زندانیان سیاسی درحالی فرا می‌رسد که بار دیگر چوبه‌های دار در زندان‌های رژیم ولایت فقیه برپایند و دستگاه بیداد قضایی حکومت به‌ریاست جنایتکاری همچون ابراهیم رئیسی،‌ یکی از مجریان اصلی کشتار زندانیان سیاسی در سال ۶۷،‌ بار دیگر و پس از هر سرکوب اعتراض‌های مردم به سیاست‌های ضد ملی رژیم برای معترضان بازداشتی حکم‌ اعدام صادر می‌کند.