کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲، یکی از کلیدی‌ترین رخدادهای تاریخ معاصر ایران است که اثرهای آن هنوز هم در دو عرصهٔ مشخص و به‌هم پیوسته به‌نحوی بارز لمس‌شدنی‌اند. پیروزی این کودتا از یک سو یکی از مهم‌ترین فرصت‌ها به‌منظور پی‌ریزی پایه‌های دموکراسی‌سازی شئون سیاسی و امکان‌پذیر شدن پیگیری راه رشد بر اساس "اقتصاد مردمی" را از مردم میهن ما گرفت و به‌تبع آن روند تثبیت شدن حق حاکمیت ملی را به‌صورتی خشن و بی‌پرده متوقف کرد و حاکمیت شاه وابسته را به‌طورمطلق برقرار داشت.

همان‌طور که پیش‌بینی شده بود، و برخلاف دروغ‌گویی و خوش‌خیالی‌های سران "نظام" اسلامی، همه‌گیری کرونا و تلفات جانی آن در کشور ما در شش ماه گذشته نه‌فقط کاهش پیدا نکرده، بلکه گسترده‌تر و ‌غیرقابل‌مهار ‌شده است. تا کنون شمار زیادی از هم‌میهنان ما جانشان را از دست داده‌اند و در صورت ادامهٔ وضع موجود و نحوهٔ مدیریت دولت و دستگاه‌های حکومتی، به یقین ‌در آینده عدهٔ بسیار دیگری نیز متأسفانه جانشان را بر اثر این بیماری از دست خواهند داد.

شماری از تحول‌های عمدهٔ کنونی در کشور و علائم آشکار آن‌ها از وضعیت نامتعادل حاکمیت ولایت فقیه و امکان‌ناپذیرتر شدن بازگشت‌ به "روال معمولِ" امر زمامداری حکایت دارند. واقعیت این امر چنان عریان است که از جانب شماری از نظریه‌پردازان هوادار "نظام" در داخل کشور هرچند محتاطانه و بدون ارائه راه‌حل‌هایی مشخص، اما به‌هر صورت در رسانه‌ها مطرح می‌شود.

روز دوشنبه ۲ تیرماه ۹۹ رسانه‌های ایران اعلام کردند که پیش‌نویس نهایی طرح برنامهٔ همکاری‌های جامع ۲۵ سالهٔ ایران و چین در روز اوّل تیر ماه در هیئت دولت ایران بررسی و تصویب شد. بر همین اساس، وزارت امور خارجه ایران مأموریت یافت که طی مذاکره با طرف چینی، شرایط توافق متقابل و امضای متن مورد پذیرش دو طرف را فراهم آورد. چندی بعد، متنی با عنوان «ویرایش نهایی برنامهٔ همکاری‌های جامع ۲۵ سالهٔ ایران و چین» که توسط «دبیرخانهٔ سازوکار عالی مشارکت جامع راهبردی ایران و چین» تهیه شده است و تاریخ خرداد ماه ۱۳۹۹ را دارد، در شبکه‌های مجازی پخش شد. در نتیجه، این موضوع به بحث‌های زیادی در رسانه‌های فارسی‌زبان ایران و جهان، در میان مردم ایران، و در میان شخصیت‌ها و سازمان‌های سیاسی از هر دو طرف- حکومتی و دولتی و مخالف جمهوری اسلامی- دامن زد.

سران "نظام"- و در رأس آنان خامنه‌ای و روحانی- به‌همراه کارگزاران ارشد درون دستگاه‌های این "نظام" در پیشگیری، مدیریت، و حتی تخفیف بحران‌ها، بحران‌های گسترده و چندوجهی‌ای که فراروی کشورمان قرار دارند، عاجز مانده‌اند. برای نمونه، به بحران ادامه فاجعهٔ واگیری ویروس کووید۱۹ می‌توان اشاره کرد، واگیری‌ای که شوربختانه دورنمای فروکش کردن آن در کشورمان فعلاً به‌چشم نمی‌خورد.

هم‌میهنان، کارگران و زحمتکشان ایران

آغاز تابستان امسال مصادف با صدمین سالگرد بنیادگذاری حزب کمونیست ایران است. در روزهای آخر خرداد-اوایل تیر سال ۱۲۹۹ خورشیدی، مبارزان حزب سوسیال دموکرات کارگری ایرانیان ”عدالت “در کنگرهٔ بندر انزلی پایه‌گذاری حزب کمونیست ایران را رسماً اعلام کردند. حزب عدالت ادامه‌دهندهٔ سازمان اجتماعیون و عامیون به‌شمار می‌آید که نقشی برجسته در انقلاب مشروطیت ایفا کرد و سپس در فرایندی تاریخی، با برگزاری کنگرهٔ انزلی به حزب کمونیست ایران فرارویید.

سخنرانی رفیق محمد امیدوار به مناسبت یکصدمین سالگرد تأسیس حزب کمونیست ایران، یکشنبه ۱ تیرماه (۲۱ ژوئن)

سخنرانی رفیق محمد امیدوار به مناسبت یکصدمین سالگرد تأسیس حزب کمونیست ایران، یکشنبه ۱ تیرماه (۲۱ ژوئن)

رخدادهای چند روز گذشته در آمریکا، یعنی اعتراض سراسری علیه نژادپرستی و خشونت عریان پلیس در قتل جورج فلوید در شهر مینیاپولیس، بی‌درنگ به خیزشی وسیع و جنبش مردمی‌ای عدالت‌خواهانه علیه خودکامگی دونالد ترامپ در سراسر آمریکا رویید. این خروش و اعتراض‌های گسترده با وجود داشتن تفاوت‌های بسیار، درعین‌حال دلیل‌هایی همسان و شباهت‌هایی مشخص با جنبش‌های اعتراضی سال‌های اخیر توده‌ها در کشورمان دارد.

* دوران دشوار پس از کودتای ۲۸ مرداد و پلنوم وسیع چهارم حزب

* اعزام به چین برای تدریس درس فارسی و راه اندازی رادیو

* دیداری با طالقانی در زندان

* دیدار با رفسنجانی پس از انقلاب و ”برق چشم افعی“

* چرخش به راست در حاکمیت، و پلنوم هفدهم کمیتهٔ‌ مرکزی

* حمله رژِیم به حزب و پلنوم ۱۸

* مهاجرت رفقای فدایی و روابطشان با حزب

* گارباچف، یلتسین و تلاش برای دخالت در امور داخلی حزب

* مبارزهٔ آینده و نقش حزب تودهٔ ایران