رخدادهای بسیار مهم و تعیین‌کننده از اسفند ۱۴۰۲ تا کنون کشور ما را در مسیری پُرشتاب به سمت تشدید هرچه بیشتر بحران‌های داخلی و خارجی مرتبط با یکدیگر سوق داده است. به قدرت رسیدن دولت راست افراطی در آمریکا به سرکردگی دونالد ترامپ، با توجه به سیاست‌های تناقض‌آمیز و تنش‌آفرین و رفتارهای در ظاهر نامتعادل او و اطرافیانش، بی‌تردید می‌تواند آینده‌ای تاریک و مملو از روندهای ویرانگر و خطرناک برای ایران رقم بزند.

حملۀ تجاوزکارانهٔ اسرائیل به ایران در بامداد ۵ آبان، تهدید خامنه‌ای در مورد “پاسخ دندان‌شکن” دادن به اسرائیل و آمریکا، گسترش بمباران لبنان، و تداوم جنایت‌های جنگی اسرائیل در نوار غزه با حمایت آمریکا و متحدان اروپایی‌اش در چند روز اخیر در صدر اخبار رسانه‌های داخلی و خارجی بوده است. در ارتباط با مسائل داخلی ایران نیز هفتۀ گذشته، در جریان تصویب نمایشی “کلیات لایحهٔ بودجه” سال ۱۴۰۴ در مجلس اسلامی، مشخص شد که چشم‌اندازی واقعی برای تغییر اساسی اوضاع اقتصادی و توقف روند وخامت وضع معیشت طبقات و قشرهای زحمتکش ایران وجود ندارد.

این روزها اکثر مردم کشور از یک سو با پوست و گوشت و استخوان پیامدهای اقتصاد ویران‌شده را احساس می‌کنند و از سوی دیگر، به‌دلیل جنگ روانی دولت جنایتکار اسرائیل علیه ایران و رجزخوانی حکومت ولایی در مورد حملۀ تلافی‌جویانه کوبنده، نگران زندگی خود و اوضاع ملتهب کشور و منطقه‌اند. در چنین شرایطی، هفتۀ گذشته یک‌باره “پایگاه اطلاع‌رسانی دفتر مقام معظم رهبری” و رسانه‌های مجاز با آب‌وتاب به نشست هفتگی پزشکیان با خامنه‌ای دربارهٔ مسائل اقتصادی و به‌ویژه پیگیری وضع معیشت مردم پرداختند. پزشکیان در ارتباط با این نشست نمایشی و تبلیغاتی گفت: “نکات و توصیه‌هایی را که لازم بود از رهبری انقلاب دریافت کردیم.”

چشم‌های جهانیان این روزها به خاورمیانه دوخته شده است. شعله‌های جنگ ماه‌ها است که در باریکۀ غزه زبانه می‌کشد. جنایت‌های شبانه‌روزی اسرائیل در منطقه همچنان ادامه دارد. اکنون بیروت و دیگر شهرهای لبنان، به‌ویژه جنوب آن کشور، و نیز یمن و سوریه هدف بمباران‌های اسرائیل قرار گرفته است. تاکنون بیشتر از دوهزار تن از مردم عادی در لبنان کشته و صدها هزار تن از خانه‌های ویران‌شده گریخته‌ و آواره شده‌اند. خطر گسترش جنگ به سراسر منطقه و از جمله به ایران جدّی و واقعی است.

انتظارها پس از یک ماه­ و نیم سرانجام به پایان رسید و مسعود پزشکیان، رئیس‌جمهور جدید که بارها گفته است جایگاه کنونی‌اش را مدیون علی خامنه‌ای می‌داند، در روز ۲۶ شهریور در نشست­ خبری مهندسی‌شده‌ای شرکت کرد و به پرسش­های طرح‌شده پاسخ داد. در یک کلام باید گفت که فیل موش زایید. در این نشست خبری دو ساعت ­و ­نیمی چیزی جز پند و اندرز و “گفتاردرمانی” از او شنیده نشد.

با گذشت حدود دو ماه از انتخابات فرمایشی و پایان نمایش‌های معارفه و دیدار با ولی فقیه و ماه عسل پزشکیان، اکنون رئیس‌جمهور برگمارده و وزیران دستچین‌شدۀ خامنه‌ای در دولت چهاردهم مجبورند با واقعیت‌های عینی جامعه روبه‌رو شوند. شخص پزشکیان نیز متوجه شده است که دورۀ وعده و وعید دادن، انشانویسی، کلی‌گویی، و ارجاع به نهج‌البلاغه به آخر رسیده است. اکنون او در برابر بخش بزرگی از جامعه قرار گرفته است که امید چندانی به تغییر بنیادی در زیر سایۀ حکومت ولایی ندارند. گذشته از این، انتظارهای اقتصادی-اجتماعی جامعه و به‌ویژه زحمتکشان در چند ماه گذشته گسترده‌تر نیز شده است.

پس از مرگ مشکوک ابراهیم رئیسی و در روند تشکیل دولت جایگزین، برای خامنه‌ای و اعوان و انصارش دو عرصۀ مهمی که دولت رئیسی در آنها شکست خورده بود تعیین‌کننده بود: ۱) مدیریت و مهار کردن بحران بن‌بست اقتصادی، ۲) تخفیف و رفع تأثیر تحریم‌های آمریکا و بازسازی سیاست خارجی. به‌دلیل شکست دولت جمهوری اسلامی در این دو عرصه، حکومت ولایی در چند سال اخیر در وضعی بسیار نامتعادل و در ترس دائم از اعتراض‌های مردمی قرار داشته است.

با گذشت نزدیک به سه ماه از مرگ ابراهیم رئیسی و در پی برگماری رئیس‌جمهور مطلوب ولی فقیه، نه‌تنها برای ترمیم اقتصاد ورشکستۀ کشور و بهبود کار و زندگی طبقۀ کارگر و دیگر زحمتکشان برنامه و دورنمایی دیده نمی‌شود، بلکه اکنون امنیت کشور نیز در معرض خطر روزافزون دخالت و دست‌درازی عوامل خارجی و داخلی قرار گرفته است.

اعلام اسامی وزرای پیشنهادی مسعود پزشکیان به مجلس که عمدتا از همان مهره های دولت رئیسی و روحانی تشکیل می شوند نشان روشنی از بی توجهی دولت جدید به خواست های مردم جان به لب رسیده و ادامۀ همان سیاست های کلان و مخربی است که میهن ما را در چنین شرایط بحرانی و دشواری قرار داده است.

در پی پایان یافتن نمایش انتخابات ریاست‌جمهوری، تهیه و امضای اعتبارنامهٔ پزشکیان در شورای نگهبان و ارسال آن به دفتر خامنه‌ای در روز چهارشنبه ۳ مرداد برای تأیید “رهبر”، امضای حکم برگماری یا تنفیذ پزشکیان در مقام ریاست‌جمهوری به‌دست خامنه‌ای در روز یکشنبه ۷ مرداد، و معرفی وزیران دولت چهاردهم به بیت رهبری برای وارسی و تأیید، مجموعۀ حکومت ولایی و در رأس آن خامنه‌ای وارد مرحلۀ حساسی در برابر جامعه و معضلات آن شده است. به بیان سخنگوی شورای نگهبان، “تنفیذ رئیس‌جمهور به‌معنای اجازهٔ اِعمال برخی از شئون ولایت در عرصهٔ عملی اداره کشور است”، که در واقع نشان‌دهندهٔ آن است که در این رژیم، رئیس‌جمهور کارگزار ولایت و ولی فقیه است. اما بخش اعظم جامعه تا کنون نه‌تنها به نتیجۀ نمایش انتخابات و هیاهوهای امثال جواد ظریف دربارهٔ ترکیب کابینۀ جدید بی‌اعتنا بوده، بلکه به سخنوری‌ها و فلسفه‌بافی‌های تکراری در مورد اهمیت و مزیت‌های بیرون آمدن نام مسعود پزشکیان از صندوق‌های رأی به‌عنوان رئیس‌جمهور مورد نظر “رهبری” توجهی نداشته است. توجه زحمتکشان کشور به تأمین معیشت و رفاه و آسایشی است که با همین شعبده‌بازی‌ها سال‌هاست از آنها سلب و در عوض راه سرمایه‌های کلان برای غارت ثروت ملی و ربودن دسترنج زحمتکشان باز شده است.

همان‌طور که پیش‌بینی می‌شد، کارزار پرهیاهوی نمایش انتخاباتی برای به پیروزی رساندن مسعود پزشکیان در مقام رئیس‌جمهور “اصلاح طلب و مستقل” حتی در ظاهر و کوتاه‌مدت هم نتوانست “وحدت” مورد نظر خامنه‌ای برای “حفظ نظام” را ایجاد کند. برخلاف ظاهر امر و اخبار تبلیغاتی و نظریه‌پردازی‌های طیف وسیع تحلیلگران دل‌بسته به جمهوری اسلامی، کل “نظام” در عرصه‌های داخلی و خارجی وضع وخیم‌تری پیدا کرده است.