تحریم وسیع نمایش انتخابات ۱۱ اسفند از جانب اکثریت قاطع مردم و آمار عظیم آرای باطل در صندوق‌های رأی را باید شکست فاحش دیگری برای دیکتاتوری حاکم در برابر رأی واقعی ملت دانست. علی خامنه‌ای، که به‌خوبی به خطر “تهدید” مردم برای “نظام” واقف است، با توجه به شکست فضاحت‌بار رژیم در انتخابات اخیر فقط توانست این ترهات را به زبان آورد: “حضور ملت ایران در انتخابات انجام وظیفهٔ اجتماعی و تمدنی و یک جهاد بود.”

با نزدیک شدن به موعد نمایش انتخابات مجلس شورای اسلامی و مجلس خبرگان، تحولات سیاسی و کنش و واکنش‌های میان بخش‌هایی از جناح‌های اصول‌گرا و اصلاح‌طلب در ارتباطشان با هرم قدرت در چند هفتۀ اخیر وارد مرحلۀ جدید درخور تأملی شده است.

از یک سو شواهد حکایت از آن دارد که تلاش‌های رأس “نظام” و دستگاه‌های تبلیغاتی حکومتی برای افزایش شرکت در انتخابات بیهوده بوده و اثری بر افکار عمومی نداشته است و مردم با تحریم گستردهٔ انتخابات ۱۱ اسفند “نه بزرگ” دیگری به دیکتاتوری ولایی خواهند گفت. دستگاه‌های تبلیغاتی دیکتاتوری حاکم نیز دیگر با ‌هیچ ترفندی نمی‌توانند این واقعیت را کتمان کنند. طبق نظر‌سنجی‌ صدا‌ و سیما در اوایل بهمن امسال، ۵۲ درصد شرکت‌کنندگان حتی از تاریخ برگزاری انتخابات اطلاع نداشتند‌!

همان‌طور که پیش‌بینی می‌شد، سخنرانی‌های مزوّرانه و تهدیدآمیز علی خامنه‌ای در مورد انتخابات ۱۱ اسفند مجلس خبرگان و مجلس شورای اسلامی و برگزاری انواع نمایش‌های تبلیغاتی برای پُراهمیت نشان دادن این انتخابات در هفته‌های گذشته ادامه یافت. هدف همهٔ اینها اثرگذاری بر افکار عمومی و جلب آنها به شرکت در انتخابات است، گرچه شواهد حاکی از آن است که این تلاش کاملاً بی‌نتیجه مانده است.

حدود یک سال پس از فروکش کردن تظاهرات و خیزش‌های مردمی سال گذشته با شعار اصلی “زن، زندگی، آزادی”، اکنون پیامدهای تعیین‌کنندۀ آن حرکت تاریخ‌ساز را در جامعه و به‌ویژه در شکاف وسیع و عمیق پُرنشدنی بین اکثر مردم و دیکتاتوری حاکم به‌روشنی می‌توان دید. در چند سال اخیر، به‌علت تحریم‌های وسیع انتخابات نمایشی و ورود مستقیم مردم به صحنۀ اعتراض به دیکتاتوری مذهبی حاکم، رابطۀ مردم با کل حکومت ولایی و در رأس آن خامنه‌ای و طیف‌های درون جناح‌های اصول‌گرا و اصلاح‌طلب در وضع جدیدی قرار گرفته است.

در حالی که ناتوانی به‌اصطلاح “دولت مردمی” و “حکومت یکدست” مورد نظر علی خامنه‌ای در حل بحران‌ها کاملاً آشکار شده است، این روزها فعالیت اصلی سران “نظام” و در رأس آن خامنه‌ای و رئیس‌جمهور برگمارده‌اش، برای منحرف کردن افکار عمومی از بحران‌های موجود، متوجه انتخابات فرمایشی اسفند ۱۴۰۲ شده است.

واقعیت عریانی که حتی خامنه‌ای به آن واقف شده این است که کل حکومت استبدادی و شخص او و چهره‌های ضدمردمی مانند “سردار” قاسم سلیمانی و نیز انواع مراسم و مناسک حکومتی در بخش اعظم افکار عمومی کاملاً بی‌اعتبار و منفور شده است. برای مثال، خامنه‌ای روز ۲۱ دی در شهر قم گفت: “تمسخر راه‌پیمایی اربعین، تردیدافکنی دربارهٔ احترام مردم به سردار بزرگ ایران و منطقه، و همچنین ایجاد تردید در زمینهٔ حضور باعظمت مردم در جشن‌های مذهبی مانند نیمه شعبان از نمونه‌های سیاست راهبردی دشمن برای بیرون آوردن مردم از میدان است.” طبق روال همیشگی، ولی‌فقیه هرچه را در افکار عمومی برخلاف نظر و دستورهای او و در تناقض با تسلط بی‌رقیب “اسلام سیاسی” رانت‌خوار- یعنی برخلاف دیکتاتوری ولایی غارتگر حاکم باشد- کار “دشمن خارجی” اعلام می‌کند.

حکومت دیکتاتوری ولایت فقیه روزبه‌روز با مشکلات جدیدی در ادارهٔ کشور روبه‌رو می‌شود که برای آنها راه‌حلی ندارد. در رأس حکومت، علی خامنه‌ای در موقعیتی قرار دارد که می‌داند سخنوری‌هایش دیگر در افکار عمومی بی‌اثر شده است و جز بیان سخنان بیهوده و تبلیغات فریبکارانهٔ دینی کار دیگری از دستش برنمی‌آید. فساد ساختاری تاروپود رژیم اسلامی را فراگرفته است و سران حکومت به هر سو نگاه می‌کنند خود را در منجلابی از بحران‌های به‌هم‌پیوسته گرفتار می‌بینند. مقاومت پیگیر مردمی نیز خواب را از چشمان دیکتاتوری ربوده است.

موضوع فسادهای مالی و خط و نشان کشیدن رئیس‌جمهور و قاضی‌القضات رژیم ولایی در چند هفتۀ اخیر در صدر اخبار رسانه‌های داخلی بود. در این میان، موضوع به‌اصطلاح “کشف فساد چای دبش” یکی از پرسروصداترین خبرهای فساد مالی در کشور بود. بنا بر اعلام سازمان بازرسی کل کشور، این اختلاس ارزی حدود ۳ میلیارد و ۳۷۰ میلیون دلار (حدود۱۷۰ هزار میلیارد تومان) برآورد شده است. از قرار معلوم، اختلاس عظیم “چای دبش” کشف جدیدی نیست و بانک مرکزی با اطلاع و همکاری و دستور دولت و وزارت جهاد کشاورزی این مبلغ نجومی را در اختیار شرکت “چای دبش” گذاشته است.

هفتۀ گذشته رسانه‌های مجاز کشور دو گزارش نمایشی و عملا وقیحانه دربارۀ خامنه‌ای “نمایندۀ خدا بر زمین” و رئیس‌جمهور برگمارده‌اش ابراهیم رئیسی منتشر کردند. اینکه چرا واکنش بخش عمده‌ای از جامعه به این گونه نمایش‌های حکومتی بی‌اعتنایی و تمسخر است روشن است. حکومت ولایی در سطح وسیعی در جامعه کاملاً بی‌اعتبار شده و درۀ ژرف و گسترده‌ای بین حکومت و جامعه ایجاد شده است.

اما اینکه سران حکومت دیکتاتوری چرا به این قبیل نمایش‌های پوچ(توخالی) متوسل می‌شوند جای تأمل دارد. به‌ویژه آنکه برخی جریان‌ها و برنامه‌های تبلیغاتی که به “چپ” بودن تظاهر می‌کنند مجذوب این نمایش‌ها و ادعاهای غیرواقعی سران حکومت شده‌اند و حتی ضرورت صف‌بندی در کنار دیکتاتوری ولایی، در برابر امپریالیسم، را مطرح می‌کنند.

جنبش آزادی‌خواهی و دادخواهی ایران تشکیل بدیلی مترقی و ملی در برابر by حزب توده ایران

در چهار هفتۀ گذشته، بمباران گستردهٔ نوار غزه و جنایت‌های جنگی عظیم اسرائیل در آن منطقه و فاجعه‌ای انسانی که در نوارغزه و به‌ویژه در غزه پیش چشم جهانیان در حال وقوع است، تحولات جهانی و اخبار رسانه‌ها را تحت شعاع قرار داده است. در همین حال، در داخل ایران، روند وخامت وضع معیشت اکثر مردم کشور، یعنی طبقهٔ کارگر و دیگر زحمتکشان، شتاب بیشتری گرفته است و چشم‌اندازی برای تغییر اوضاع به سود کار و زندگی زحمتکشان دیده نمی‌شود. حکومت استبدادی حاکم بر ایران نیز توان و خواست حل بحران و بن‌بست اقتصادی-اجتماعی کنونی را ندارد و فقط در صدد مهار کردن پیامدهای این بحران و به‌ویژه جلوگیری از بروز اعتراض‌های وسیع مردمی با توسل به زور و سرکوب است.